BRIDGE Guitar Festival: Skunk Anansie is nog lang niet uitgewoed
Britse alternatieve rocktitanen bewijzen in het Klokgebouw dat leeftijd geen vat heeft op hun livereputatie
Al decennialang weigert Skunk Anansie zichzelf te plaatsen in een hokje, en die rebelse energie is vanavond in het Klokgebouw in Eindhoven erg voelbaar. Zo maakt frontvrouw Skin meteen een indirecte sneer naar Harry Styles en de popmuziek: “Ik ga geen Happy Birthday zingen want ik ben geen fucking popster.” Het zet meteen de toon voor de rest van de avond: Skunk Anansie komt de boel afbreken. Ze staan hier als onderdeel van het BRIDGE Guitar Festival, georganiseerd door Muziekgebouw Eindhoven.
Voordat deze sloopkogel de oude fabriekshal raakt, betreedt de rockformatie Sonic Whip het podium. Deze rebelse Nijmeegse act brengt hun dynamische tracks met veel energie naar grote hoogtes. Hun nummers beginnen sereen, maar werken zich subtiel onder de huid van het publiek. Zo neigt de band af en toe richting meer Gojira-achtige riffs terwijl het zijn eenvoudige, toegankelijke behapbaarheid weet te behouden: een indrukwekkende prestatie. Met trots kondigen ze hun nieuwste en tweede plaat aan die enkele uren na de show verschijnt, en dat nieuwe materiaal spelen ze vol overtuiging, maar soms is het wel erg overdreven. Zo rent gitarist en zanger Meryn Bevelander geregeld langs de barricade en speelt hij gitaar op zijn rug terwijl hij rondtrekt tussen het publiek. Dit soort clichés doen geen recht aan de kwaliteit die de muzikanten met zich meebrengen. Gelukkig sluiten ze af met een sterke track: ‘SPINNING AROUND’ van hun gelijknamige EP zou zo van een Foo Fighters album af kunnen komen, heeft een catchy refrein en komt live erg goed tot zijn recht.
De tweede support-act, Green CrowCollective, haalt het niveau helaas naar beneden. Hoewel de Vlaamse band interessante concepten hanteert met invloeden uit allerlei genres en windstreken, blijft de uitvoering pijnlijk steken. De band gooit garage en rock in de mix met invloeden uit het Oosten, surrealistische samples en een viool. De nummers klinken live een stuk rommeliger dan op plaat: een kakofonie aan instrumenten en onuitgewerkte ideeën. Hoewel violist (tevens toetsenist) Andries Boone vooraf beloofd een interessante, experimentele toevoeging te zijn, krijgt hij hier weinig ruimte om echt te ademen. Het funky en complexe gitaarwerk verdient echter wel een compliment, maar verzandt op den duur óók in de chaos. Het viertal serveert een gerecht dat zowel pittig, zoet, zuur en zout probeert te zijn, waardoor elke vorm van muzikaal smaakgevoel verdwijnt. Oprichter, zanger en gitarist van de band, Roeland Vandemoortele, doet de bandnaam wel eer aan: hij kraait de boel zo hard bij elkaar, dat hij je voortdurend uit de beleving haalt.
De kraaien zijn inmiddels uitgevlogen en hebben plaatsgemaakt voor een aantal stinkdieren op het podium, eindelijk is het tijd voor Skunk Anansie. Zodra zangeres Skin met haar imposante aanwezigheid het podium betreedt, horen we pas echt hoeveel man er hier eigenlijk staan. Logisch, want Skin bereikt toonhoogtes waar voorheen enkel de toren van Babel aan tipte, en dat zonder de kenmerkende rauwe ziel en emotie in haar stem te verliezen. Emotie die zo voelbaar is, dat het je zelfs helemaal achterin de zaal nog raakt. Precies dit is de sound die de band in de jaren negentig zo groot maakte, met hits als ‘Weak’ en ‘Hedonism’. Diezelfde openhartigheid horen we ook terug in het vorig jaar uitgebrachte album The Painful Truth. Bijvoorbeeld in de meest uitgeklede song van het album, ‘Shame’, dat gaat over het niet begrepen worden door je familie. Dat nieuwe album is wel wat anders dan we van Skunk Anansie gewend zijn: meer synths en electro, een tikkeltje minder ruig. Echter spelen ze hier maar vier tracks van dat nieuwe album.
Naast persoonlijke emoties weet Skunk Anansie met hun oudere materiaal ook zwaardere materie aan te snijden, met meer punky nummers als ‘Little Baby Swastikkka’ en ‘Yes It’s Fucking Political’. Skin neemt moeiteloos de hoofdrol in op het podium, maar staat er zeker niet alleen voor: zo levert gitarist Ace vlijmscherpe riffs met de nodige precisie. Het decennialange vakmanschap druipt van een ieder op het podium af: ze zijn feilloos op elkaar ingespeeld en hebben ook geen enkel probleem om het publiek op te jutten en naar hun hand te zetten. Na meer dan 30 jaar in het vak zijn ze nog steeds 'simpelweg' ijzersterk. Zelfs het gemis van nummers als ‘Brazen’ en ‘Secretly’ bederven de pret vanavond niet. Met de stem van een leeuw en het hart van een olifant weet Skin iedereen te veroveren met haar vocale kunsten. Skunk Anansie opereert als een oude dieselmotor: gemaakt van zwaar metaal dat jaren meegaat zonder te slijten en tegelijkertijd een luidruchtige, maar betrouwbare topprestatie blijft leveren.
