Zero For Three: Plonki x FUZZY TEETH, Golden Hours, Neighborman
Drie veelbelovende artiesten die nét niet weten te overtuigen
De tijd is weer aangebroken: de laatste Zero For Three voor de zomerstop. Nog één keer proeven van het minifestival binnen in de Muziekgieterij voordat we weer heerlijk buiten kunnen genieten van goede muziek. Het programma belooft een interessante avond met een Belgische songwriter, een mix van doorgewinterde muzikanten én een collab tussen twee opkomende Nederlandse artiesten. Een interessante avond werd het zeker, maar uiteindelijk met weinig memorabele momenten.
Neighborman
De avond begint rustig. Niet alleen door de muziek: vijf minuten voor aanvang is de zaal nog praktisch leeg. Het mag dan een doordeweekse dag zijn, maar mogelijk is dit één van de rustigste edities van Zero For Three ooit. Jammer, aangezien de line-up allesbehalve verkeerd is en het nog wel even duurt voordat de volgende ontdekkingsavond komt. De rust komt de eerste act, Neighborman, wel ten goede. De Belgische Tim Leenards heeft nog maar een paar singles uitgebracht begin dit jaar, maar zet een sfeervolle en intieme duoshow neer die door het kleine publiek extra intiem voelt. Hij legt uit dat hij gewoonlijk met een volwaardige band optreedt, maar nu wordt hij alleen vergezeld door gitarist Cédric Tielemans. Soms heb je niet veel meer nodig dan iemand met een gitaar en een hart dat klopt voor muziek. Het is klein en simplistisch, maar daardoor verschuift de focus naar de mooie elementen in de melancholische teksten, de donkere stem en de warme klanken en effecten van de gitaren. Het heeft iets filmisch en de muziek zou niet misstaan in een duister drama. Toch is er sprake van de valkuil die menig singer-songwriter heeft. Na een tijdje voelt het lichtelijk gezapig aan en blenden de nummers te veel tot één geheel.
Golden Hours
Golden Hours gebruikt een totaal tegenovergestelde formule: alles wat minimalistisch was, wordt hier maximalistisch. Nog steeds verpakt in een donker pakket, maar er gebeurt van alles tegelijk en de bandleden willen elke seconde iets interessants presenteren. Dat ze hiertoe in staat zijn, is niet verbazingwekkend. De muzikanten hebben niet de minste ervaring en hebben gewerkt met namen als Gang of Four, The Brian Jonestown Massacre, Tricky en The Fuzztones. Een bijzondere samenstelling dus. In 2023 brachten ze hun eerste album uit en recent kwam de opvolger, Beyond Wires. Een mooi maar moeilijk album dat het live zal moeten hebben van een perfecte uitvoering. Slagen ze daarin? Ja en nee. Instrumentaal gezien kan het niet perfecter worden: het geluid is vlekkeloos en klinkt als duizenden euro’s aan materiaal, het werk van een geweldige geluidsman en nogmaals muzikanten met een hoop ervaring. Wat dit betreft is het bijna schandalig dat we hier gratis naar mogen luisteren. De nummers bouwen zich dramatisch op met een indrukwekkende geluidslaag die steeds dikker en dikker wordt.
Maar er is één gebrek: Wim Janssens en Hákon Aðalsteinsson beheersen de gitaar en basgitaar tot in perfectie, maar zijn beiden geen geweldige zangers. Dit is ook niet noodzakelijk. In postpunk en dergelijke genres zijn er genoeg grauwe mannenstemmen die niet als een engelenstem bestempeld zouden worden, maar de zanglijnen en de uitvoering zijn in dit geval stukken minder interessant en halen de nummers soms omlaag. Extra rauwheid en agressie zouden niet misstaan. Daarnaast lijkt Hákon een persona te willen creëren dat ietwat onnatuurlijk overkomt. Muzikaal is het echter zo strak als de band in het pak zit: strakker kun je het niet krijgen. Het is een soort perfecte Excel-sheet die geen enkele fout bevat, waarin alles netjes in elk hokje past en niemand elkaars ruimte aantast maar uiteindelijk wel één mooi geheel vormt. Al met al erg indrukwekkend om te zien.
Plonki x FUZZY TEETH
Ondanks dat beiden ook strak in het pak verschijnen, is het met de Haagse Anthony Koenn en Pleun Stork (ofwel FUZZY TEETH en Plonki) weer tijd voor plezier en kun je voor het eerst deze avond weer glimlachen. Koenn maakt al jarenlang muziek onder de naam FUZZY TEETH en na het uitbrengen van een aantal EP’s is vorig jaar zijn debuutalbum verschenen. Pleun heeft pas haar soloproject Plonki opgestart nadat ze bands als THAMES en Tape Toy speelde. Een niet onverdienstelijke keuze die geleid heeft tot een selectie in de Popronde als 3voor12 Talent, optredens op onder andere Noorderslag en Motel Mozaïque, en lovende recensies. Beide dus veelbelovende Nederlandse artiesten die ook geen vreemden van elkaar zijn: Anthony is gitarist en achtergrondzanger voor Plonki en Pleun is weer gitariste voor FUZZY TEETH. Dat ze een samenwerking zijn aangegaan is dus niet zo’n grote verrassing, maar wel een welkome. Nog geen maand geleden hebben ze hun EP pretty and warm and dark and vile uitgebracht en dat is precies hoe het klinkt. Na deze release treden ze op in vijf Nederlandse steden en Maastricht is één van de gelukkige.
Duidelijk is dat ze een hoop energie hebben. In het enthousiasme van het spel gaat een schoen verloren, maar de hartjessokken van Anthony dragen alleen maar bij aan de goede vibes. In tegenstelling tot de peperdure gitaren van Golden Hours, zie je hier gitaren die geleefd hebben en word je overgoten door een warme, minder serieuze sfeer. Anthony en Pleun halen iets in elkaar naar boven en brengen elkaar in balans als yin en yang. Aan de ene kant heb je de indringende blikken van een bijtende frontwoman die haar folky geluid en stevige stem laat horen, met aan de andere kant een frontman die zoetigheid brengt en met zijn hoge stem het publiek bezingt. De tweestemmigheid gaat alleen niet altijd even goed en Anthony’s stem voelt soms een beetje gekunsteld aan. ‘Fruitflies’ is één van de nummers die er bovenuit steekt. Het krijgt een intieme uitvoering waarbij de gitaren mooi in harmonie zijn. Ondanks de goede sfeer en muziek, blijft de show ergens hangen en blijkt een set van bijna anderhalf uur iets te veel van het goede te zijn. De potentie is echter zeker aanwezig. De band zou ongetwijfeld meer tot hun recht komen op een lome festivaldag met een groter en jonger publiek, in plaats van op een woensdagavond in een bijna leeg zaaltje.
