Vanavond spelen ze voor het eerst in Maastricht – “Dit is onze buitenlandtour”, grappen ze – en Maastricht zal het weten! Hun setlist van 19 nummers rammen ze er in anderhalf uur doorheen, zonder lange gesproken intermezzo’s, zonder poespas. De boomlange bassist Timo, een typische Hagenees met matje en al, steelt visueel de show. Zijn uiterlijk staat in schril contrast met de twee braaf ogende zanger-gitaristen Thomas en Mikkie B, die qua voorkomen doen denken aan The Monkees en The Beach Boys uit de jaren zestig van de vorige eeuw. Maar zo klinken ze niet. Hun glasheldere stemmen overvleugelen met gemak de scheurende gitaren en opzwepende ritmesectie.
De hele show is een tsunami van rock, recht voor zijn raap en ‘in your face’, waarbij bijna niemand in het opvallend gemêleerde publiek stil kan blijven staan. Van ‘Slam it like Djokovic’ en ‘Validation’ tot ‘My Oh My’ en ‘Geezer Glamour Danger’, en alles ervoor, erna en ertussen: de show boeit van A tot Z en is één groot feest. Knap is hoe een breekbaar liedje als ‘Blue Blood’ halverwege de set naadloos past in het geheel. Knap is ook hoe Britpop-, stoner- en grunge-elementen zo heerlijk gecombineerd kunnen worden. Wanneer Timo tijdens de afsluiter de moshpit bezwerend uiteendrijft, de spanning opvoert en dan de boel laat exploderen, is de ontlading overal voelbaar.
Na het laatste, luide applaus blijft de band gezellig op het podium staan, in het volle licht, met als outro de schlager ‘Mamma Maria’ van Riche E Poveri uit 1982. Wie na dit alles niet met dikke grijns naar buiten loopt, is een fles azijn.
