Zero For Three: Chaton Laveur, Welly en Crack Cloud
Van mistige lagen naar rafelige chaos
Ook deze maand staan er bij Zero For Three weer drie bands op het programma. Met Chaton Laveur, Welly en Crack Cloud is het affiche gevuld met een breed palet: van dromerige shoegaze en repetitieve krautrockinvloeden tot speelse indiepop en rafelige postpunk. Het belooft een avond te worden die alle kanten op gaat, al pakt dat niet overal even overtuigend uit.
Chaton Laveur
Glitterpaard moest helaas wegens ziekte afzeggen vanavond en in plaats daarvan valt Chaton Laveur last minute in. Het Belgische duo uit Luik, Julie en Pierre, ontstond tijdens de lockdown, maar klinkt allesbehalve opgesloten. Hun muziek ademt ruimte, herhaling en beweging. Julie neemt het grootste deel van de zang voor haar rekening, plus de gitaar en effecten, Pierre zingt ook regelmatig en is verantwoordelijk voor de drums en toetsen. Een groot deel van de nummers die we vandaag horen komt van hun meest recente album Labyrinthe. Drums die eindeloos doorrollen, dromerige shoegaze-lagen die zich als mist om je heen vouwen en zang in het Frans met een sterk melancholische ondertoon. We horen invloeden uit de dreampop, krautrock en 90’s indie, maar zonder dat het nostalgisch aanvoelt.
Wat Chaton Laveur onderscheidt, is hun benadering van eenvoud. Minimalistisch, maar nooit kaal. Repetitief, maar nooit saai. Hun nummers bouwen niet op naar een klassieke climax, maar zuigen je langzaam naar binnen, totdat je er middenin zit zonder dat je het doorhebt. Loops en ritmes vormen de ruggengraat van hun sound, terwijl gitaren en synths daar als losse gedachten omheen dwarrelen. Soms dromerig en luchtig, dan weer donker en dreigend. We zien mensen in het publiek met hun ogen dicht staan meedeinen. Een overtuigende opener van de avond.
Welly
Welly is zo’n artiest die je niet alleen moet horen, maar ook moet begrijpen. De indiepopband uit Southampton maakt muziek die op het eerste gehoor licht en speels klinkt, maar ondertussen scherp het leven in de buitenwijk fileert. Op debuutplaat Big In The Suburbs vertaalt zich dat naar een bonte mix van britpop, elektronische indiedisco en tongue-in-cheek observaties, met een knipoog naar bands als Pulp en Blur. Live zet de band vanavond vooral in op energie: dansbare beats, meezingbare refreinen en een licht chaotische charme die het geheel nét uit het veilige trekt.
Nummers als ‘...It’s Not Like This In France’ en ‘Soak Up The Culture’ worden met aanstekelijke energie gebracht, die al snel overslaat op het publiek. De bassist duikt vroeg in de set het publiek in, en bij ‘Skinny Boy’ ontstaat de eerste mini-moshpit van de avond.
Na verloop van tijd voelt het echter wat eentonig. Waar de teksten bol staan van droge humor, komt de interactie van de band vanavond soms wat gemaakt en overdreven over. Het publiek lijkt daar minder moeite mee te hebben: vooraan wordt volop gedanst. Bij afsluiter ‘Me and Your Mates’ wisselen zanger en frontman van rol en wordt zelfs een fan het podium op gehaald om het nummer mee te zingen. Het onderstreept de lichte, vrolijke sfeer van de set. Leuk, maar ook niet meer dan dat.
Crack Cloud
Afsluiter van de avond is Crack Cloud. Het Canadese collectief rond frontman Zach Choy is meer dan een band: het beweegt zich ergens tussen post-punkgroep, kunstproject en therapeutisch experiment. Dat klinkt pretentieus (en dat is het soms ook), maar juist in die spanning schuilt hun aantrekkingskracht.
In maart verscheen hun nieuwe album Peace And Purpose, en vanavond openen ze dan ook met ‘Peace & Purpose’ en ‘Safe Room’. De zang valt daarbij meteen negatief op: zowel de frontman/drummer als de achtergrondzang klinken regelmatig vals. In combinatie met hun chaotische sound maakt dat het geen makkelijke luisterervaring en de zaal loopt dan ook langzaam leger.
Toch is het niet zo dat Crack Cloud geen interessante muziek maakt. Hun geluid heeft iets rafeligs: dissonante synths, schurende gitaren en half-wanhopige vocalen geven het geheel een onheilspellende lading. Strakke post-punkgrooves ontsporen geregeld in industriële chaos of onverwachte samenzang. Het voelt soms als een performance die elk moment kan instorten, maar net overeind blijft, al wankelt het vanavond wel af en toe. Een band die misschien toch net iets te pretentieus is voor een avond als deze.
