De vorige editie van Zero For Three zijn we wijsgemaakt dat het de laatste was voor de zomer, maar als kleine verrassing werd alsnog een nieuwe aankondiging gedaan. Dus hop, nog één keer naar de ontdekkingsavond in de Muziekgieterij voordat het gelijknamige festival plaatsvindt. Met deze keer Deerhoof, Max Forage en WHYBE in de hoofdrol.
WHYBE
De avond gaat van start met een lokale band uit Maastricht. WHYBE, het project rondom singer-songwriter Wybe Zijlstra, is jaren geleden opgericht en werkt momenteel toe naar een tweede album na de release van debuutalbum Bonfire for a Butterfly in 2024. Onlangs is de band uitgebreid en naast zijn trouwe gitarist wordt Wybe nu ook vergezeld door een drummer, bassist en toetsenist. Dit is dan ook één van de eerste optredens in de gloednieuwe formatie, maar als je er niet vanaf weet zou je het absoluut niet opmerken…
Het halfuur dat ze spelen verloopt ontzettend soepel. De nummers steken op zichzelf al goed in elkaar, maar de volle band tilt ze naar een hoger niveau. De eerste minuten zijn ingetogen en warm. Een goed begin dat je op het verkeerde been zet. Er volgt namelijk een onverwachte diversiteit aan sounds. Naast de meer typische indruk die je van een singer-songwriter verwacht, word je onder meer verrast met een groovy orgel, Wybe die boven de toetsen uitschreeuwt, een simpele maar pakkende baslijn of een gitaarsolo en een imitatie van pistool geluiden die “pow, pow, pow” klinkt. Hier en daar neigt het een beetje klagerig te worden, maar steeds komt op tijd een onverwachte wending door bijvoorbeeld onheilspellende geluiden of een tempowisseling in te zetten. De muzikanten laten zien dat ze graag experimenteren en nodigen met dit optreden uit om ze nogmaals te zien op het Zero for Three Festival.
Max Forage
De avond blijft nog even in handen van een Limburgse artiest, maar dit keer wel van een artiest met een Belgisch-Limburgse afkomst. Max Forage, een band die genres als triphop, punk en new wave mengt, heeft zijn debuut nog maar recentelijk gemaakt. De allereerste single ‘Pain in the Fields’ is pas in 2025 uitgebracht, waarna ze een flinke doorslag hebben gemaakt door de EP The Country, the City nog hetzelfde jaar uit te brengen. Nog steeds zijn ze druk bezig met releases van nieuwe singles en shows in België en omstreken.
Als je even dacht gezellig met je buren te kletsen, zat je niet goed in de zaal tijdens een nogal agressieve soundcheck. Er heerst gelijk een duistere sfeer waarbij het opzwepende en opgefokte gevoel wordt gecreëerd wat je bij punk en new wave kunt verwachten. Wel zit er een dosis pop in en laat het denken aan meer recente bands zoals Chalk die deze muziekstijlen laten samensmelten met elektronische muziek. De visie is duidelijk, maar vanavond is het vooral LUID. Er is geen ruimte voor compromissen: alle instrumenten eisen nadrukkelijk hun plek op, waardoor de mix op sommige momenten minder ruimte laat voor nuance. Daardoor komen de teksten van Max Winters niet altijd even goed naar voren. Dit is vooral jammer bij nummers waarbij de triphop-invloed duidelijk hoorbaar is, zoals ‘Sleeptalking’, en de zang essentieel is.
Max laat weten dat de bassist vanavond afwezig is, wat mogelijk meespeelt in hoe de show vanavond overkomt. Sommige nummers zijn sterk, zoals nieuwe single ‘That’s My Thing’, terwijl andere overtuigend starten en gedurende het nummer wat afzwakken. Het “lawaai” hoeft absoluut geen zwakte te zijn, maar het is de kunst om het bewuster in te zetten. Een band die duidelijk veel potentieel heeft, maar die vanavond niet helemaal tot zijn recht komt.
Deerhoof
Rock, jazz-klanken, een vleugje punk, chaos die aan Sonic Youth laat denken en lieflijke Japanse zang. Een combinatie die je wellicht niet snel samen zou voegen, maar die wel een indruk wekt van de sound van Deerhoof. Op papier klinkt het vrij pretentieus en misschien niet als iets waar je snel een album van zult opzetten. Het is in ieder geval een uitdaging om aan je vrienden uit te leggen waar je naar luistert. Maar als je eenmaal een nummer hoort, kom je erachter dat het bizar goed samen gaat. Deerhoof is al actief sinds 1997 en heeft in die tijd maar liefst 20 albums uitgebracht waarvan de meest recente, Noble and Godlike in Ruin, nog in 2025 is uitgekomen. De Amerikaanse band heeft met zijn experimentele geschiedenis veel waardering ontvangen en tours vervuld met namen zoals Radiohead, The Flaming Lips, Beck en Red Hot Chilli Peppers. Nog steeds zijn ze live flink actief. Na dit optreden volgen nog een paar Europese uitstapjes, waarna ze eind dit jaar nog door Amerika toeren.
Het optreden zou je in één zin kunnen beschrijven, drie woorden zelfs: één grote trip. Of het een goede of een slechte trip was, zal iedereen voor zichzelf moeten uitmaken. Het is een show waarbij je de tijd moet nemen om alles te verwerken. Maar in alle veelheid is het niet té veel. Spanning, speelsheid, en kinderlijke vrolijkheid gaan hand in hand met het hoogste niveau van muzikaliteit en professionaliteit. Ze vinden een perfecte balans die niet makkelijk is om te realiseren. De sfeer is extreem fel en zoet tegelijk met een explosie van vreugde en kleur die je met een hyperfocus meezuigt. De hoeveelheid gespeelde noten valt niet bij te houden en het is knap dat de muzikanten de partijen zelf nog kunnen volgen. Ze vloeien moeiteloos over van nummer naar nummer zonder een seconde adem te halen.
Ondanks de volle overgave van elk bandlid, verdient frontvrouw Satomi Matsuzaki nog een extra stukje waardering. Met een snerpende maar kristalheldere stem laat ze zich meevoeren en zingt ze zonder er tegenin te vechten door al het geweld heen. Tussen het zingen door showt ze haar eigenzinnige choreografieën, springt ze rond met haar basgitaar en geeft ze een instructie over hoe je een katvormige schaduw maakt, waarna natuurlijk het nummer ‘My Lovely Cat!’ volgt. Om in het dierenthema te blijven, vormde ‘Gore in Rut’ een hoogtepunt. Matsuzaki maakt konijnenoortjes met haar handen en zingt telkens “bunny, bunny, bunny” afwisselend met “konijn, konijn, konijn” en laat het publiek lekker meeblèren.
Drummer Greg Saunier spreekt nog sympathiek een dankjewel uit aan WHYBE, Max Forage en Maastricht en vraagt of het Maastrichtse publiek bij elk optreden aanwezig wil zijn. Het gevoel was wederzijds, want niet vaak is een Zero For Three-avond geëindigd met zo’n applaus.
