Weatherday heeft slechts enkele momenten van opklaring in Hall of Fame
Bandcamp-fenomeen speelt een rommelige set
Wanneer we binnenkomen in de Hall of Fame stuiten we op een verrassing: het podium in de foyer is opgebouwd, wat betekent dat dit concert niet in de concertzaal zal plaatsvinden. Voordeel daarvan is dat deze setting voor een intiem huiskamergevoel zorgt, maar dat bleek gaandeweg toch ook een valkuil voor Weatherday, het noisepopproject van de Zweede Sputnik.
De alternatieve rockband Limerent, dat de avond mag openen, weet daarentegen wel raad met deze setting. Ze vallen meteen met de deur in huis met harde en rauwe riffs, die goed uit de verf komen in deze kleinschalige setting. Dat er slechts een handjevol bezoekers is, deert deze Utrechters niet: hun energie is voelbaar en aanstekelijk. Het is de jeugdige onbevangenheid waardoor er binnen een kwartier al een moshpit verrijst in de foyer. Dankzij een zeer gecontroleerde songopbouw en verrassende invloeden uit zowel de (post)punk als raphoek weet Limerent de aandacht goed vast te houden. Zo klimmen hun nummers met een strak geconstrueerd crescendo naar de agressieve top. Toch zakt de energie naarmate de show vordert wat in en keert de band steeds meer in zichzelf. Jammer, want het publiek snakt naar een heerlijke chaotische avond.
Die chaos krijgen ze wel bij de show van Weatherday, maar niet zozeer in positieve zin. Vanaf moment één is het rommelig. Er lijkt geen chemie te zijn tussen de bandleden, tussen bijna elk nummer zit een lange pauze waarin de band de tijd neemt om hun instrumenten te stemmen of snippets te spelen van onder andere Muse en Green Day, en het publiek wordt nauwelijks betrokken. Eeuwig zonde allemaal, want muzikaal is Weatherday een ontzettend interessante band. Ze combineren noisepop met invloeden uit de folk, emo, slacker rock en lo-fi elektronica. Het meesterbrein achter de band, Sputnik, verschuilt zich vooral op de achtergrond. Ergens is dat ook wel weer de charme van de Zweed, waar we vrij weinig over weten. Wat we wel weten: dat het debuutalbumCome Inuit 2019 volledig door henzelf is geschreven, ingespeeld, opgenomen en gemixt is via garageband op diens iPhone. Via Bandcamp wist hen een flinke following op te bouwen. Dat hen een flinke following heeft is wel te merken in de zaal, bij een van de vele onderbrekingen chant het volledige publiek “Weatherday” en een van de fans verzamelt handtekeningen uit het publiek voor een cadeau voor Sputnik.
Het tweede album, Hornet Disaster, kwam in 2025 uit en werd professioneler opgenomen. De liedjes van dit album klinken gelaagder, maar vooral ook donkerder en agressiever dan die van het debuutalbum. Nummers als ‘Meanie’ en ‘Pulka’ klinken voller, gestructureerder en een stuk minder all over the place dan het materiaal van Come In, maar nog steeds met het kenmerkende overstuurde, rauwe en persoonlijke geluid. Toch slagen Sputnik en diens band er niet in om ons echt mee te nemen in hun unieke belevingswereld en voelt het bij vlagen alsof we naar een repetitie staan te kijken. Wat daarin ook meespeelt is dat Sputnik zelf amper te verstaan is, wat een gemis blijkt wanneer we hem wél verstaan. Zoals in het breekbare, emotionele ‘Ripped Apart By Hands’ dat Sputnik tegen het eind van de show zonder band speelt en waarin het gaspedaal wordt losgelaten en de folkinvloeden sterk naar boven komen drijven. Terwijl Weatherday in het digitale landschap zegeviert, blijkt de aarde toch wat lastiger te veroveren.
