Karnivool tovert 013 om tot zwaarste disco van Nederland
Nieuw album In Verses krijgt warm welkom na dertien jaar lange albumstilte
Tijdens de soundcheck van Karnivool takelt de crew grote ijzeren constructies het podium op. Het is in de Main in 013 direct duidelijk: de Australiërs van Karnivool zijn deze vrijdagavond niet gekomen voor een simpel optreden, maar om een overdonderende show neer te zetten. De nieuwe plaat, In Verses, blijkt een zeer goede toevoeging te zijn aan een toch al bijzonder sterke setlist.
Wie al vroeg op de avond arriveert in 013 krijgt direct een heuse djentsalade van Intervals voorgeschoteld. Een technische puzzel van de Canadezen waar simpelweg geen touw aan vast valt te knopen. De instrumentale progmetal is complex: de ene gitaarsolo nog indrukwekkender dan de andere, maar, hoe tegenstrijdig ook; zelfs complexe muziek kan al heel snel op elkaar lijken.
Aan inzet van de band in ieder geval geen gebrek; het energieniveau bij Intervals ligt hoog. Zo vliegen de armen van de drummer nog net niet uit de kom tijdens het drummen. Tel daar de vrolijke en kleurrijke belichting bij op en het is zowaar een gezellige bedoening met de aanwezigen, terwijl het gros nog in de foyer en wandelgangen vooral wacht op het hoofdgerecht.
Het is donker en muisstil als plotseling Main volledig rood kleurt. De setting is perfect voor In Verses-opener ‘Ghost’ met de wat mysterieuze intro en goed geplaatste gitaarerupties. Karnivool heeft er zin in en klinkt rauw en eerlijk. Qua sound wijken de Australiërs niet eens zo veel af van hoe het op plaat klinkt en dat kun je alleen maar als je ontzettend muzikaal bent en let op alle details. Leadzanger Ian Kelly is dan ook nog eens het soort frontman waar veel andere bands jaloers op zullen zijn: loepzuiver en met het soort enthousiasme waarmee het hele plaatje naar een nieuw niveau wordt gebracht. Luister bijvoorbeeld naar die constante afwisseling tussen rustige momenten en hardere segmenten bij ‘New Day’ dat nog voor de toegift wordt gespeeld.
Maar ook tussen de opener en afsluiter is nog een hoop moois te beleven. Natuurlijk, de band toert in het kader van haar vierde album, maar de platen die al langer de tijd hebben gehad om te verankeren, doen het goed. Neem een nummer als ‘Simple Boy’ van Sound Awake uit 2009: een onverwacht hoogtepunt, al vroeg in de setlist. Een opmerkelijk nummer, want het combineert ijzersterke progriffs met een glockenspiel, maar die tegenstrijdigheid werkt. Sowieso vallen de fantastische riffs op; die zijn heerlijk groovy en gaan soms bijna een duet aan met de lichtshow.
Maar dat Karnivool hier staat vanwege hun laatste wapenfeit wordt altijd wel al na een paar nummers duidelijk. Een album waar we maar liefst dertien (!) jaar op hebben moeten wachten, maar denk niet dat uit het oog uit het hart is. Hier in 013 is het al snel duidelijk datIn Verses door de Karnivoolfamilie is omarmd, en die liefde wordt dubbel zo hard teruggegeven door de Australische rockers. En zoals dat album afsluit met het smekende ‘Opal’ en het opbeurende ‘Salva’, zo worden wij ook de lange nacht ingestuurd. Twee nummers die we weliswaar nog maar een paar maanden geleden hebben leren kennen, maar toch al aardig wat traantjes veroorzaken. Een band die zich zowel ruig als kwetsbaar kan opstellen en dat muzikaal zo soepeltjes weet te brengen; dat is een bijzondere prestatie.
