J.I.D bewijst in 013 waarom hij meer verdient dan nominaties
Technische precisie en speelse flow tillen zijn liveshow ver boven middelmaat
Op het grootste podium van 013 staat vanavond een rapper die al jaren geldt als een van de meest technisch begaafde stemmen binnen de hedendaagse hiphop. J.I.D, voluit Destin Choice Route, verzamelde de afgelopen jaren meerdere Grammy-nominaties en een fanbase die elk woord kent (en VIP/Meet & Greet kaartjes à €200 hebben gekocht). In Tilburg moet blijken hoe die reputatie live standhoudt.
De avond begint met een bliksembezoek van Ling Hussle, een opkomend R&B-artiest uit Engeland. In slechts tien minuten slaat zij een brug naar de zaal met een enthousiaste stage presence. Ondanks dat haar muziek flink wat hiphopinvloeden heeft, wijkt ze wel wat af van de twee volgende acts. Direct na Hussle neemt Mick Jenkins het stokje over, waardoor de energie in de zaal hoog blijft.
Mick Jenkins wisselt dromerige passages met invloeden uit de soul en jazz moeiteloos af met agressieve rap-passages met een meesterlijke delivery en voelbare overgave. De dynamische afwisseling tussen schreeuwen en fluisteren, en hoe overtuigend hij zijn teksten spit, geeft de set diepgang. “Drink! More! Water!” roept hij. Volgens Jenkins staat water voor waarheid en zuivering. Hij roept ons op om de dorst naar zaken zoals geld en macht in te ruilen voor een dorst naar water en stimuleert het publiek daarmee richting een spirituele zuivering.
Na deze spirituele zuivering betreedt J.I.D dan eindelijk het podium. Met zijn 168 centimeter is hij wellicht niet voor iedereen zichtbaar, maar zijn aanwezigheid is door de hele zaal voelbaar. Naast alle handen gaan er ook een hoop vinyls de lucht in, hij heeft deze trouwe fanbase dubbel en dwars verdiend door zichzelf op elke plaat te blijven ontwikkelen. Dat komt in deze set duidelijk naar voren: met nummers uit zijn volledige discografie biedt de show volop afwisseling, waarbij de unieke sound van elk album de ruimte krijgt. Van cloudrap/trap tracks als NEVER van debuutalbum The Never Story (2017) tot gangsta rap track WRK en het grime beïnvloede On McAfee (met Baby Kia) beide van zijn recentste plaat God Does Like Ugly (2025). De tempowisselingen van de rapper zorgen voor een dynamische show. Hij bouwt de energieke nummers langzaam op en kondigt alle intieme tracks aan, wat zorgt voor een lekker schakel- en rustmomenten in de set.
Het is een indrukwekkend optreden van hoge kwaliteit dat nog maar eens aantoont hoe ritmisch de rapper is. Zijn kenmerkende manier van ‘behind-the-beat-rappen’ creëert een onweerstaanbare flow en groove. Hoewel zijn tempo erg hoog ligt, komt hij nooit gehaast over. Zie het als een elastiekje: hij rekt de maat uit door achter te blijven, maar net voordat de maat voorbij is, schiet hij weer terug naar het midden om de volgende zin te beginnen. Hiermee daagt JID niet alleen het publiek uit, maar ook de beat. Het beste voorbeeld hiervan is wel zijn afsluitende nummer Stick (met J. Cole en feat. Kenny Mason & Sheck Wes, die er uiteraard niet bij zijn vanavond), direct na het het losbarsten van het intro stopt hij het nummer abrupt, simpelweg omdat hij daar zin in heeft.
