Tussen melodie en moshpit: Mantah en Temptations for the Weak in de Muziekgieterij
De metalliefhebber in Maastricht krijgt twee verschillende gezichten van de moderne metalscene voorgeschoteld

De aftrap met Mantah brengt een aanstekelijke mix van moderne metal, melodieuze zang en jaren ‘90 elektronische invloeden. De nummers zijn geïnspireerd op onder anderen KoRn, Linkin Park en Static-X, met een vleugje Bring Me The Horizon and I Prevail. Op het podium hebben de bandledenzichtbaar plezier in wat ze doen. Ook al is het niet bijzonder druk voor het podium, de band laat zich daar niet door uit het veld slaan. De muzikanten vermaken zich uitstekend en dat enthousiasme werkt aanstekelijk. We volgen dit optreden met een glimlach op ons gezicht, zeker wanneer gitarist Bart Vandeportaele de moshpit opzoekt, om daar tussen het publiek verder te spelen.
Wat ons opvalt is het veelvuldige gebruik van backingtrack. Op zichzelf hoeft dat geen probleem te zijn, maar wanneer er een tweede zangstem klinkt zonder dat er iemand zichtbaar meezingt, haalt dat ons soms even uit de bubbel van het optreden. Toch staat er met Mantah een band die weet wat hij wil: moderne, melodieuze metal waarin de elektronische elementen een belangrijke rol spelen.
Het optreden is misschien geen onvergetelijke uitschieter, maar biedt een prima portie toegankelijke metal en zichtbaar plezier bij de bandleden en hun fans. Met een opvallende cover van Seals ‘Crazy’ zorgt Mantah voor een verrassend herkenbaar moment binnen stevige en compromisloze sound. Wat ons betreft is dit de perfecte band voor het middagprogramma op een festival.



Na Mantah volgt er een korte pauze waarin we ons klaarmaken voor Temptations for the Weak. Deze band belooft een hoger metalcore en trashmetal gehalte te hebben, beïnvloed door bands als Machine Head en Killswitch Engage.
Meteen vanaf het moment dat Temptations for the Weak het podium op komt worden we verpletterd door een flinke dosis energie van frontman Jadran Beauprez. Zijn energieke performance, indrukwekkende grunts en imposante gestalte maken hem tot een frontman die onmogelijk te negeren is. Zeker wanneer hij op een verhoging staat en letterlijk boven het publiek uittorent.
Beauprez weet iedereen mee te slepen in de nummers, die balanceren tussen aan de ene kant: de brute agressie van de gitaren, de strakke drums en de grunts van Beauprez en aan de andere kant: de melodieuze intensiteit van de gitaar en vocals van Djoni Tregub. De dynamiek tussen de bandleden is even energiek als bij Mantah, alleen zit deze show voor ons gevoel wat strakker in elkaar. De frontman dient eigenlijk bijna als de “grunt MC” voor dit metalgezelschap, waar de vocals van Tregub de nummers helemaal afmaken en tot een hoger niveau laten stijgen. De opbouw van de nummers, met als uitschieters ‘crossroads’, ‘final straw’ en ‘legacy’ maakt dat we totaal niet in de gaten hebben dat de show richting einde gaat.
Tijdens de tweede helft van de show valt ons op dat er een jonge verschijning (kunst-student Aeon Roes zo bleek later) in alle rust, ongedeerd vooraan bij het podium een tekening maakt van het explosieve optreden. Na de show worden de tekeningen gesigneerd door de bandleden, die zichtbaar onder de indruk zijn. Daarmee slaagt de Muziekgieterij er in onze ogen opnieuw in om een plek te bieden aan iedereen. Dat wordt nog eens onderstreept wanneer blijkt dat in de andere zaal Rolf Sanchez op het programma staat. Twee totaal verschillende muziekwerelden, twee uiteenlopende publieksgroepen, maar wel onder één dak. En in de foyer komt alles gewoon samen. Precies zoals het hoort.



