Zero For Three 2026 dag 2: georganiseerde chaos
Ook op dag 2 valt er genoeg te ontdekken in de Muziekgieterij
Op deze tweede dag van Zero For Three bewijst het festival opnieuw waarom dit concept zo goed werkt: je weet nooit precies waar je terechtkomt. Van de bijtende punk van Clitteband en de verstilling van Soft Loft tot de muzikale wereld van Plantoid. De tweede festivaldag biedt opnieuw een flinke dosis verrassingen.
Clitteband
Met Clitteband lijken we ons hoogtepunt van de dag al vroeg bereikt te hebben. Deze feministische punkband uit Hilversum schiet vanaf de eerste seconde met scherp. Van openingsnummer 'Killversum Mediarat' tot afsluiter 'Ich Bin Wasmachin' is het één bak bijtende en stampende energie, waarbij menig maatschappelijke misstand zorgvuldig gefileerd wordt. En dat alles met een vette knipoog. In 2024 verscheen hun album Kattekwaad en in 2025 de EP Gratis Bier Politiek. Vorig jaar won Clitteband de tweede editie van de 035 Popprijs en 'Het Mooiste Meisje' staat op het verzamelalbum Girls to the Front, Vol.2 uit maart van dit jaar.
In rap tempo knalt de band de elf nummers van hun set erdoorheen. De teksten zijn niet altijd goed te verstaan, maar dat hoeft ook niet. Een songtitel als 'Gore Gozers' heeft weinig uitleg nodig. Terwijl grote thema’s de revue passeren – grensoverschrijdend gedrag, gentrificatie, polarisatie, xenofobie – neemt Clitteband ook klein leed onder de loep. Bij het haast absurdistische 'Schurft' – "Studentenhuis met een vies fornuis | Soa's, schurft en ook nog luis" – wordt de mantra "Ik heb jeuk" zo vaak herhaald dat het ook bij ons overal gaat kriebelen. Ondertussen heeft de vierkoppige formatie zelf de grootste lol op het podium en dat werkt al even aanstekelijk. Wie denkt dat punk en humor niet samen kunnen gaan, is duidelijk nog nooit bij een show van Clitteband geweest. (MV)
Blue Robin
In de doodstille Encore-stage stuiten we op Blue Robin. Het publiek staat geboeid te luisteren naar wat ooit begon als een solo project van Lore Borremans. Inmiddels staat er een vijfkoppige band op het podium.
De muziek in combinatie met de stem van Lore doet bij vlagen denken aan een mix van Tash Sultana en Florence Welsch, maar heeft een heel eigen karakter. Het optreden voelt intens en doorleefd, de emotie is duidelijk voelbaar. De songwriter weet met elk nummer een verhaal neer te zetten. Het is duidelijk dat hen veel meegemaakt en te verwerken heeft. De nummers beginnen kwetsbaar en bouwen op tot melancholische indierock
Het publiek wordt steeds verder meegenomen in de muziek en blijft daardoor geboeid tot het einde. Wanneer iemand maar dúrft iets te zeggen tijdens de show, klinkt er meteen van tien mensen eromheen een harde “shhhht”. Blue Robin zet geen optreden neer dat groots en bombastisch is, maar juist de subtiliteit en de oprechtheid maken het bijzonder. De set wordt afgesloten met het ingetogen verhaal van de song ‘Passerby’, waar aan het einde het opzwepende, dynamische ‘Rats’ doorheen gevlochten wordt. (MvB)
Soft Loft
Het Zwitserse Soft Loft staat vandaag met een kersverse plaat op zak op het podium. Throw The Dice verscheen namelijk pas een dag eerder, op 4 september. Het is de opvolger van debuutalbum The Party And The Mess (2024) en de EP Modern Roses (2025). De muziek van deze vijfkoppige band, met singer-songwriter Jorina Stamm als letterlijk en figuurlijk middelpunt, gaat over kwetsbaarheid en twijfel, over identiteit, gemiste kansen en het zoeken naar een plek in het leven. Qua genre wordt hun muziek vaak indiefolk genoemd. Zelf omschrijven ze het als ‘indie-something-something’. Wij noemen het gewoon mooi.
De band staat letterlijk rondom Stamm opgesteld en speelt strak en geconcentreerd. Veel gebeurt er niet op het podium, er is weinig fysieke beweging. Het is vooral frontvrouw Stamm die de aandacht vasthoudt. Haar prachtige stem schakelt moeiteloos tussen hoog en laag, en zet daarmee de melancholische lading van de liedjes extra kracht bij. Hoewel er niets mis is met het iets stevigere werk, zoals 'Paper Plane', 'Caught' en 'Gravity’s Pull', zijn het vooral de rustige nummers die ons raken, zoals 'Late', 'Open House' en 'Dorm'.
Zo beheerst als de band speelt, zo zorgvuldig is ook de set opgebouwd. Aan het einde komt alles weer tot stilstand met het midtempo 'Is It Me'. Vlak voor het laatste woord van de slotregels "Is it me or is it you? Do we keep on trying, or do we end up…?" valt de begeleiding weg en horen we alleen de stem van Stamm zachtjes en loepzuiver: "… lying". De verstilling is bijna tastbaar in de grote zaal. Misschien wel het mooiste moment van de hele dag. (MV)
Y
In de kleine zaal klinkt het typische deuntje van “The Good, the Bad and the Ugly”. Y (wat een bandnaam) komt op en begint energiek te spelen. Wat opvalt in dit punk/underground gezelschap is de tenorsax, die de lead neemt en totaal niet verlegen is in zijn sound. Instrumentaal start deze band dan ook sterker dan vocaal. Vooral de samenzang laat aan het begin te wensen over qua zuiverheid en het is lastig te verstaan. Naarmate de set vordert, wordt dit wel beter, ze moesten duidelijk even op gang komen.
Halverwege de show, klinkt er vanuit de gitarist "we snapped a string" en hij blijkt ook geen geluid meer te hebben. De gitaar is inderdaad niet meer hoorbaar. De vraag of er een gitaardokter in de zaal is wordt niet beantwoord en als het geluid terug is, speelt hij verder met een snaar minder. Hij is zichtbaar geïrriteerd en vindt het lastig om daar uit te komen, het wordt geuit op zijn bandleden. Op een gegeven moment heerst er een sfeer in zowel band als publiek die zegt: "dude, speel gewoon verder?!
Na een paar nummers wordt er een nieuwe gitaar aangereikt door de gitarist van Blue Robin. Dankzij hem herpakt de gitarist zich en kunnen ze met volle energie en chaos doorspelen en brengen ze hun dynamische show tot een knallend einde. Dit was echt zo’n show, waar je naar buiten loopt en denkt: "what the fuxk just happened?!" (MvB)
Mel D
Het fijne van festivals als Zero For Three is dat je soms de mooiste ontdekkingen doet. De Zwitserse singer-songwriter Mel D - artiestennaam van Melanie Danuser - is daar onmiskenbaar één van. Een jaar geleden verscheen haar debuutalbum Young Bones. Vandaag brengt ze naast werk van die plaat ook nieuwe nummers ten gehore, die naadloos aansluiten bij haar bestaande repertoire. Dat past bij een artieste die langzaam maar zeker naam maakt. Na Eurosonic Noorderslag speelde ze op grote festivals in Duitsland en Zwitserland, waaronder OpenAir St. Gallen en het Gurtenfestival. Haar muziek beweegt tussen indie, alternative, soul, en we bespeuren ook invloeden uit dreampop en jazz. Maar liever dan er een volledige analyse van te maken, geven we ons over aan de betovering. Zittend in het gras op deze nazomeravond, met de zakkende zon die nog net door de bomen schijnt… wat wil een mens nog meer?
Op het buitenpodium van de Muziekgieterij wordt Mel D begeleid door enkel een bassiste en een drumster. Geen grote show dus, maar muziek die het vooral van sfeer en aandacht moet hebben. De set put royaal uit haar debuutalbum, met nummers als 'Changing, 'Soft', 'Not Crazy', 'Kid', 'Hey You' en 'We Win'. Vooral de rustige nummers blijken stuk voor stuk juweeltjes. Mel D laat zien dat ze geen grote gebaren nodig heeft. Dit is geen optreden dat om aandacht schreeuwt, maar die juist fluisterend afdwingt. (MV)
Yasmine Hamdan
De grote zaal staat bomvol voor Yasmine Hamdan, en dat is te merken: de airco kan het nauwelijks aan. De 50-jarige Libanese zangeres en actrice brak eind jaren negentig door met het indie-electroduo Soapkills en heeft inmiddels een uitgesproken eigen geluid. Vorig jaar verscheen na jaren weer een nieuw album van haar, I Remember I Forget, dat het grootste deel van haar set vanavond vult. Ook laat ze ouder werk horen, zoals 'Beirut' (2012) en 'Balad' (2017). In haar muziek vloeien pan-Arabische folk, electro, soul, poëzie en gitaarmuziek voortdurend in elkaar over. Het resultaat: een intense, soms bijna filmische luisterervaring. Mysterieus en dramatisch tegelijk. Vooral dramatisch. Maar ook mysterieus. En andersom. Vooral heel indrukwekkend eigenlijk.
Dat geldt niet alleen voor de muziek, maar ook voor de teksten en boodschappen van de nummers. Neem 'Shmaali', een track van het recente album. Dit lied is gebaseerd op de 'tarweeda', een folksong-traditie waarin Palestijnse vrouwen gecodeerde verzen gebruiken om boodschappen uit te wisselen. Zo betekent ‘Het noorden is de wind van thuis’ dat je naar het noorden moet gaan om je familie of geliefden te vinden. Het is een show waaraan je je moet overgeven en waarin je je moet laten onderdompelen. Door de drukte en de warmte in de zaal zien we ons echter genoodzaakt om tijdens haar optreden twee keer naar buiten te gaan voor frisse lucht. Jammer, want zo lopen we de waarlijke betovering mis. (MV)
Plantoid
Vanaf het moment dat Plantoid begint te spelen, bevinden we ons constant in niet één, niet twee, maar tientallen andere dimensies. Er gebeurt voortdurend iets. De vijf muzikanten zijn uitstekend op elkaar ingespeeld. De ingewikkelde ritmes, gelaagde gitaarpartijen en tempowisselingen lijken moeiteloos gespeeld te worden. Maar het is geen demonstratie van alles wat beheerst wordt, de muziek wordt verbazingwekkend toegankelijk gemaakt, ondanks de complexiteit.
Plantoid kunnen we niet zomaar in een genre plaatsen, maar een aspect dat extra opvalt is dat de invloeden uit de jazz duidelijk hoorbaar zijn. Niet alleen in de ritmes, maar ook in hoe de nummers constant van richting veranderen. Soms is de muziek bijna hypnotiserend en dromen we weg, om vervolgens door een onverwachte wending weer bij de les te worden getrokken.
Dat Plantoid zichtbaar plezier heeft op het podium, maakt het geheel nóg aantrekkelijker om te blijven luisteren. Wanneer er tijdens de set een snaar knapt, komt er een achteloze shit happens vanuit de frontvrouw, ze pakt een andere gitaar en speelt ongestoord verder. Daar kan de gitarist van Y iets van leren! Plantoid laat zien dat beheersing van ritme, vocals en instrumenten een bizarre hoeveelheid aan vrijheid oplevert. (MvB)
Felt
FELT is opgericht in 2023 en bestaat uit de Belgische gitarist Koen Castermans, de Duitse zangeres/bassiste Hannah Christina en de uit Louisiana afkomstige drummer Aaron Morgan. In 2024 verscheen hun eerste album, Saturnine. Van dat album speelt de band vanavond maar één nummer: Arcadia. De andere nummers zijn nieuw. Een daarvan is Miami Memory, dat in april werd gereleased. Het is een cover van Alex Cameron, maar van de oorspronkelijke synthpop is weinig overgebleven. FELT heeft het nummer omgetoverd tot een heuse shoegazeversie, waardoor het nauwelijks herkenbaar is. De nieuwe nummers verschijnen op Soil & Sky, het album dat in november uitkomt. Feitelijk fungeert deze show dus een beetje als een try-out.
FELT maakt stevige dreamrock met duidelijke shoegaze-invloeden. De opvallende, bijna lieve stem van Christina verdwijnt soms tussen de gitaren. Naarmate de set vordert, wordt de geluidsmuur geleidelijk opgebouwd. Zittend op een kruk aan de bar zien we dat het publiek die muur heerlijk over zich heen laat komen. Zelf worden we enigszins afgeleid door het barpersoneel, dat voor de zoveelste keer aan een bezoeker moet melden dat Encore geen tap heeft en alleen blikjes bier verkoopt. Ook vallen we inmiddels om van de honger, want het vegan aanbod op het festival is karig. Maar eerlijk is eerlijk: de muziek maakt veel goed. (MV)
Basht.
Basht. begint een tikkeltje liever dan we hadden verwacht. Het klinkt als redelijk geschoolde Ierse rock, zeker goed, maar in het begin niet extreem bijzonder. Een groot gedeelte van het publiek is vanaf moment één echter super enthousiast. Vooraan staat een groepje giechelende meiden. Het lijkt alsof ze contact zoeken met, voornamelijk, leadzanger Jack Leavey. Fans heeft de band dus zeker wel al.
Halverwege de set, na het zwaardere nummer 'Kids Versus Guns', gaat de knop om. De nummers worden uptempo, harder en vooral dansbaarder. De eerste moshpit is een feit en deze breidt zich langzaam maar zeker uit. Tijdens de nummers 'Keira' en 'Circadia' is inmiddels bijna de gehele begane vloer van de kleine zaal één grote knuffelmoshpit. Wild, chaotisch, hard, naar vooral heel gezellig.
Met 'Wild Horses' sluit Basht. de set en voor velen waarschijnlijk ook de zaterdag van Zero For Three af. Een knaller die nagalmt totdat ons hoofd het kussen raakt. (MvB)
Voor een gratis (!) festival zorgt Zero For Three voor een verrassend diverse line-up, waarbij van alles te ontdekken valt. Het massaal toegestroomde publiek is al even divers. We zien mensen met piercings en mensen in polo’s, en alle stijlen daartussenin. Iemand met een Palestinasjaal staat gebroederlijk naast een man in een geruite shortama. Voor jong en oud is er genoeg te rapen.
