Zero For Three 2026 dag 1: traag op gang komen
Drukbezochte eerste dag zonder échte hoogtepunten
Zero For Three is het gratis festival in de Muziekgieterij voor wie graag nieuwe muziek ontdekt. Verdeeld over verschillende zalen en podia biedt het festival een brede mix aan stijlen, van indie en postpunk tot elektronische muziek en stevige gitaren. Op deze eerste dag komt het festival wat langzaam op gang en zijn echte hoogtepunten schaars, maar wie blijft rondlopen, ontdekt genoeg interessante acts en onverwachte muzikale pareltjes.
Charlot
Het is nog heel rustig als CHARLOT om 16.45 uur het festival mag openen op de Outside Stage. CHARLOT brengt donkere, elektronische pop waarin synths, beats en zang elkaar afwisselen. Zelf omschrijft de band het als cinemapop: filmische en hypnotiserende muziek.
Het is jammer dat de band op het buitenpodium staat. De muziek lijkt gemaakt voor een donkere, mistige zaal, ergens later op de avond. De omstandigheden werken vandaag dan ook niet echt mee. Er zijn wat technische problemen en als het vervolgens begint te regenen, zoekt een groot deel van het publiek een droge plek op. Het toch al kleine groepje voor het podium wordt daardoor nog kleiner.
Dat doet gelukkig weinig af aan de kwaliteit van de muziek. De nummers zitten goed in elkaar, zijn bij vlagen dansbaar en worden gespeeld door prima muzikanten. Vooral de stem van Lotte Mulder valt op. In een nummer als ‘Sometimes I Still Live In My Head’ klinkt deze bijna breekbaar. De set bevat verschillende nummers van het nieuwe album dat binnenkort verschijnt, waaronder de single ‘My Blessings & My Curse’, maar ook een aantal nog niet uitgebrachte tracks. CHARLOT heeft duidelijk een eigen geluid, maar het komt vandaag alleen niet helemaal tot zijn recht, vooral door omstandigheden waar de band zelf weinig aan kan doen. (AW)
Chaton Laveur
Bij Chaton Laveur belanden we op de Encore Stage, in een zaal die meteen een gevoel van nostalgie oproept. Deze ruimte werd gebruikt toen de Muziekgieterij nog maar net in dit pand zat en de huidige zalen werden verbouwd. Het is een heel fijne plek voor een optreden: zitplaatsen aan de zijkant, een industriële uitstraling, bier uit blik, passend bij de industriële vibe, en nu de dromerige muziek van Chaton Laveur.
Het Luikse duo beweegt zich ergens tussen krautrock, dreampop, shoegaze en indie en was eerder al te zien tijdens een van de maandelijkse Zero For Three-avonden. De muziek draait om herhaling en sfeer. Repetitieve ritmes worden gecombineerd met dromerige gitaarpartijen en lagen van synths. Het zijn geen nummers die je voortdurend naar een grote climax toe duwen. In plaats daarvan worden we langzaam in de muziek gezogen.
Het in maart verschenen album Labyrinthe vormt de basis van de set. Vooral afsluiter ‘Fantasia’ blijft hangen en vormt een mooi hoogtepunt van het optreden. Wederom een prachtig optreden van deze Belgen. (AW)
Valvetronic
“Kleppen” (valves) van instrumenten combineren met elektronische invloeden in een hiphop jasje, dat is waar de twaalfkoppige band Valvetronic voor staat. Met verschillende gastartiesten is er vocaal een sterke afwisseling tussen zang, rap en spoken word. Hierdoor zijn de nummers ook erg divers en blijft de band de aandacht vasthouden.
De instrumentalisten zijn goed op elkaar ingespeeld. Ze weten precies wanneer ze extra van zich mogen laten horen en wanneer ze een begeleidende functie hebben. De drummer volgt iedereen secuur, met rustige beats. Of het nu een virtuoze solo is van een blazer of een vocaal stuk van een rapper.
Vorig jaar bracht Valvetronic namelijk een hiphop plaat uit. Ze wilden hun horizon verbreden en kregen dat voor elkaar met maar liefst dertien gastartiesten. Het nummer 'Keep holding on' gaat over het proces dat de band met dit album doormaakte, waarbij veel tegenslagen en uitdagingen langskwamen.
De maatschappelijk veelgebruikte oneliners als ‘it’s okay not to be okay’ en ‘my eyes are the window to my soul’ komen terug in hun nummers, waardoor er bij elk nummer een bepaalde herkenbaarheid heerst. De échte dansbaarheid blijft tot het einde bewaard, waar de band samen met álle gastartiesten afsluit. (MvB)
Kaat van Stralen
Overal waar we gingen afgelopen jaar, was Kaat van Stralen ook. Wat een groei heeft deze band doorgemaakt! Meteen vanaf het begin, met ‘Hoe Wil Je Me’ trekt Kaat haar gouden strot open. Wie verwacht dat ze alleen kan schreeuwen, heeft het gruwelijk mis. Het lijkt wel alsof deze dame vocaal alles kan.
De kleine zaal staat tot de nok toe vol, iedereen doet enthousiast mee met de Baywatch Aerobics: ademhalen-grond aanraken-armen draaien-spieren kraken. Jong en oud staan te dansen als een blije twintiger. Er wordt meerdere keren verbaasd door Kaat gereageerd, als het publiek de nummers lijkt te kennen.
Bij “Teken van Leven” wordt de hele zaal stil. Mooi om te zien is dat de band zelf emotioneel wordt aan het einde van het nummer. We moeten trouwens ook even benoemen hoe on point de tweede stem van gitarist Anton Robberechts is. Vaak nog wat toontjes hoger dan de stem van Kaat zelf!
Dat de band moeiteloos kan inspelen op onverwachte situaties, blijkt wel tijdens ‘Als Alles Misloopt’: wanneer de microfoon plots uitvalt, kan het nummer bijna niet toepasselijker zijn. Dit is een band die overduidelijk klaar is voor het grote publiek. (MvB)
The Bony King of Nowhere
We besluiten last minute nog de tweede helft van het optreden van The Bony King of Nowhere mee te pakken. Want wie een beetje bekend is met de indierockband rond Bram Vanparys weet: met een liveshow van de Belgen doe je eigenlijk zelden iets verkeerd. Maar zodra we de zware klapdeur van de grote zaal opentrekken, worden onze oren gemarineerd in keiharde, lompe kroegpraat.
Als het tijdens het indringende ‘Get One Free’ – toch ook niet bepaald een rustige song – even stilvalt, komt dat bijna gênante gebabbel extra hard binnen. Vanparys laat de song vervolgens nog iets langer hangen, tot het écht volledig stil is. Pas dan lijkt het achterste deel van de zaal zich een beetje te realiseren hoe irritant ze zelf zijn. Misschien kunnen ze volgend jaar Zero For Three gelijktijdig met het Preuvenemint organiseren.
De band laat zich er gelukkig niet door gek maken. Prachtsongs als ‘Perfect Sense’ en ‘Like Lovers Do’ vormen een beeldschoon slot van een band die hopelijk snel weer met nieuw materiaal komt. Want wie écht luistert naar The Bony King of Nowhere, houdt daar bijzonder gelukkige oortjes aan over. (BR)
Freshly Married
Wat is een betere plek om je debuutalbum te vieren dan de Muziekgieterij? Freshly Married heeft vandaag in ieder geval alle reden voor een feestje, want het eerste album Reactive Attachment is vandaag verschenen. De band uit Aken maakt donkere en rauwe postpunk, met zo nu en dan een nummer dat wat meer dansbaar is.
De band begint al te spelen terwijl het publiek nog langzaam binnenkomt. Bij Kaat van Stralen staat de zaal inmiddels bomvol, waardoor een deel van het publiek toch maar even bij Freshly Married gaat kijken. Echt overtuigen doet de band echter niet.
Dat ligt niet aan de uitvoering. Nummers als ‘My Mistakes’ en ‘Acac’ zitten prima in elkaar. Toch blijft het optreden wat vlak. Er ontbreekt iets waardoor de band zich onderscheidt van de vele andere postpunkacts die momenteel rondlopen. Freshly Married heeft zeker potentie, maar lijkt vooral nog de nodige ervaring te moeten opdoen om die potentie ook echt waar te maken. (AW)
NAFT
NAFT laat zien dat de grens tussen een band en een rave behoorlijk dun kan zijn. Vier blazers en twee drummers bouwen samen met elektronica een muur van techno- en housebeats. Akoestische instrumenten en elektronische muziek lopen voortdurend door elkaar heen. Wat ooit begon als een guerrilla-streetband is inmiddels uitgegroeid tot een act die moeiteloos het publiek in beweging krijgt.
De combinatie van brass, techno en house blijkt een gouden formule. De beats zijn te aanstekelijk om stil bij te blijven staan en de muzikanten gooien er zichtbaar veel energie in. Daarmee is NAFT ook het levende bewijs dat techno helemaal niet alleen uit een dj-set hoeft te komen. Wie denkt dat elektronische muziek niet live gespeeld kan worden, moet maar eens bij een optreden van NAFT gaan kijken.
De energie op het podium slaat bovendien direct over op de zaal. Vooraan bij het podium verandert het in één grote dansvloer. NAFT hoeft daar eigenlijk maar weinig voor te doen: de muziek doet het werk vanzelf. Een heerlijk energiek optreden en een van de acts waarbij het publiek vandaag het meest losgaat. (AW)
Kurt Vile & The Violators
Voor mensen die de headliner van vanavond niet kennen: de muziek van Kurt Vile is zo’n beetje het equivalent van languit in een veld liggen met een grasspriet in je mond. Oftewel: doorleefde Amerikaanse slackerrock, met alle ruimte om de gitaren lekker te laten ademen. Haast? Daar doet Kurt Vile niet aan. Alles op het gemakje. Dat begint al bij het nonchalant omdoen van zijn zender zodra hij het podium op stapt.
Bij het openingstweeluik ‘Red Room Dub’ en ‘Zoom 97’ van zijn laatste plaat is meteen duidelijk dat we geen gepolijste albumversies hoeven te verwachten – maar dat weet je vooraf bij Vile. Dat de Amerikaan het vervolgens zó laidback aanpakt dat het bij vlagen gewoon slordig en zelfs ronduit matig klinkt, hoeft zo’n goede muzikant eigenlijk niet te gebeuren.
Het helpt ook niet dat een nummer als ‘Rock o’ Stone’ wat vecht tegen de saaiheid, al lijkt zich vooraan niemand daar druk om te maken. Hier wordt geen bier maar whisky gedronken, en van een grasspriet in de mond is ook geen sprake: wel worden er vooraan bijna ongezien twee joints opgerookt.
Onder die licht benevelde omstandigheden wordt de set wel beter naarmate het einde nadert. ‘Chance To Bleed’ duwt het gaspedaal stevig in en laat eindelijk het – soms prachtige – gekabbel los. Maar in dat gekabbel zit dan ook weer de kracht van Vile en zijn band The Violators. Want begrijp ons niet verkeerd: bij vlagen is het echt heerlijk wegdromen met de ogen dicht. Bijvoorbeeld op het tien minuten durende ‘Wakin on a Pretty Day’, waarbij het lijkt alsof Vile’s muscle memory opeens optreedt en hij het nummer met scherp gitaarspel naar grote hoogte stuwt. Maar helemaal weggeblazen? Dat zijn we niet. (BR)
