Het beste voorbeeld daarvan? 'Nightfall'. Een magisch rustpunt middenin het dansgeweld dat inmiddels als een lawine over de zaal raast. Je voelt de muziek als een warme deken om je heen slaan, terwijl de visuals zorgen voor een extra laagje droomvoeding. Maastricht heeft dit jaar veel gehoord, maar weinig dat zo mooi de oren heeft gekust. Wat vooral opvalt: hoe divers Trentemøller uit de hoek komt zonder ooit vervelend of ongemakkelijk te worden. Eén moment sta je weg te dromen bij iets dat je doet denken aan Sigur Rós met een donkere inslag, het volgende moment laat hij zijn innerlijke Depeche Mode los op de synths. En alsof dat niet genoeg is, gooit hij er beats in die rechtstreeks uit de Soulwax-fabriek lijken te zijn gerold. Een rollercoaster? Nee, een zorgvuldig samengestelde trip die je niet wil dat stopt. En hoewel anderhalf uur voorbij flitst als een droom na een te korte nacht, trakteert Trentemøller ons aan het eind van de set nog op een fenomenaal drieluik. 'Vamp', 'Moan' (inclusief een geniale knipoog naar 'Lullaby' van The Cure) en de verbeten afsluiter 'Take Me Into Your Skin' zorgen voor een finale die ons nog lang zal bijblijven. Vooraan wordt er gedanst, gesprongen en – misschien nog wel het meest – bewonderd. Dit is geen gewone afsluiting, dit is een laatste kus op je voorhoofd voor het licht uitgaat.
Trentemøller zet met de laatste show van zijn tour een van de beste concerten van het jaar neer. Op zichzelf al een puike prestatie, maar wat het écht bijzonder maakt, is hoe hij moeiteloos je hoofd, hart én benen tegelijk inpakt. Dit was geen gewone show, dit was een masterclass muziek maken. En wij? Wij stonden erbij, keken ernaar, dansten en bedanken de muziekgoden voor deze avond.
