The Spitfires schieten raak in Geleen
Ongezouten en energieke maatschappijkritiek in een aanstekelijk mod-jasje
Omdat de grote zaal van De Reünie onlangs de deuren sloot, vindt deze editie van Geleen Calling plaats in het cafégedeelte. Dat café voelt vanavond als een bruine stamkroeg, met de warme sfeer van thuiskomen na een lange werkdag. Een plek waar je onvoorwaardelijk welkom bent en gezien wordt. Waar mensen je ongevraagd een biertje in de hand drukken, omdat ze je kennen. Waar de barvrouw gezellig met je proost wanneer je een exotisch likeurtje bestelt. Het ademt de sfeer van een Britse pub waarin je op een regenachtige dag toevallig binnenwaait. Waar je met een glas Guinness (of een Heineken 0.0, zo je wilt) de week kunt breken. We zijn vanavond allemaal familie.
Blue Robin
Blue Robin begon ooit als soloproject van Lore Borremans en is inmiddels uitgegroeid tot een volledige band. Vanavond treedt Borremans weer alleen op, met enkel een elektrische gitaar en lichte spanning: “Normaal sta ik hier met een band. Dit is iets meer intimiderend. Voor mij dan.” De kwetsbaarheid is de hele set voelbaar. Borremans opent met ‘Pomegranate Stain’ van de debuut-EP ‘Pomegranate’ uit mei 2025. Hierna volgt het dromerige ‘Northern Lights’. Borremans’ stem zweeft moeiteloos tussen fluisterzachte kopstem en stevige uithalen. Het blijft loepzuiver en raakt tot op het bot. De muziek beweegt zich ergens tussen serene indie en betoverende dreampop, tussen melancholie en drama, tussen kracht en kwetsbaarheid. In ‘Persephone’, de mythologische koningin van de onderwereld, komen die thematiek en symboliek prachtig samen.
Het optreden is verstild, ingetogen, en in alle eenvoud ijzersterk. Zelfs een luidkeelse bestelling van “ein alkoholfreies Bier” aan de bar kan die betovering niet breken: het benadrukt juist de fragiele schoonheid van het moment. Met ‘Empress’ en het nieuwe nummer ‘Flowerking’, door Borremans aangekondigd als “ons verdrietigste nummer tot nu toe”, bereikt de set een emotioneel hoogtepunt. Af en toe verschijnt er een ontwapenend lachje op diens gezicht, dat alle harten doet smelten. In hun eentje op het podium bewijst Borremans dat Blue Robin, in welke vorm dan ook, een force of nature is. Soms is er niet meer nodig dan één stem en één gitaar.
The Spitfires
In november prijkten The Spitfires al op het affiche van Geleen Calling, maar technische problemen gooiden toen roet in het eten. Vanavond is de herkansing, en de band verzilvert die met overtuiging. Voor wie het gemist had: de band uit Watford (bij Londen linksaf en dan een klein stukje naar boven) begon in 2012, hield het in 2022 voor gezien en keerde vorig jaar terug met een nieuwe bezetting en het album MKII (Mark Two). Dit album bevat (wederom) de nodige maatschappijkritiek en gaat over onderwerpen als ongelijkheid, verslaving en geestelijke gezondheid tegen de achtergrond van het moderne Verenigd Koninkrijk.
In het goedgevulde café van De Reünie levert de band in mod-tenue een energieke en overtuigende show. Vanaf de opener 'The Great Divide' snijden de strakke drums en hoekige (bas)gitaren door de zaal. Hierna volgen ‘(Just Won’t) Keep Me Down’ en ‘Start All Over Again’ van het album Life Worth Living uit 2020. Hoogtepunten volgen elkaar in rap tempo op. Neem ‘Spoiler Alert’, met zijn cynische blik op mannen van middelbare leeftijd die hun liefde in auto’s zoeken, omdat ze die van hun vrouw niet meer krijgen. Neem ‘Enough Is Enough’, waarin politieke frustratie en wantrouwen richting machthebbers centraal staan.
De hele show blijft het gaspedaal stevig ingedrukt. Zelfs tijdens de meer midtempo nummers als ‘It Can’t Be Done’ en ‘The Writing’s on The Wall’ blijven de spanning en urgentie voelbaar. De soms herhalende melodielijnen werken eerder hypnotiserend dan eentonig: de band trekt het publiek steeds dieper hun duistere wereld in. De opbouw van de set is wonderwel goed doordacht. Naarmate de show vordert, komen bekendere nummers als het aanstekelijke ‘Life Worth Living’ (van het gelijknamige album ‘uit 2020) en de meezinger ‘4AM’ (van het album ‘Response’ uit 2015) aan bod. Met het dansbare ‘Over And Over Again’ en het ska-achtige ‘Something Worth Fighting For’ sluit de band de reguliere set af. Frontman Billy Sullivan, die over het podium stuitert, heeft zo veel rondjes gedraaid dat zijn gitaarkabel inmiddels is veranderd in een breiwerkje.
Dan volgt een moment dat perfect past bij de intieme setting. In plaats van het gebruikelijke toneelstukje voor de toegift blijft Sullivan gewoon staan. “Normaal lopen we nu van het podium af en komen we terug,” zegt hij, “maar dat voelt hier een beetje raar. Willen jullie nog meer?” Het antwoord laat zich raden. Na ‘Better The Devil You Know’, een aanklacht tegen “rich dickheads”, en ‘So Long’ komt de show met afsluiter ‘The New Age’ (van het album Year Zero uit 2018) tot een krachtig einde.
Morgen speelt de band in Essen en vannacht slapen ze op het podium van de grote zaal (dat kan nu de zaal gesloten is, natuurlijk). Maar vanavond was het een dik uur lang feest.