Bragolin laat de duisternis dansen in Heerlen
Post-apocalyptische darkwave en militaristische beats
De kleine zaal van Poppodium Nieuwe Nor staat zaterdagavond goed vol voor een flinke dosis jaren tachtig-nostalgie. Het publiek weet waarvoor het komt: we zien opvallend veel zwarte kleding en gothic make-up. Naarmate de avond vordert, verandert de zaal langzaam maar zeker in een deinende massa die zich gewillig laat meezuigen in de duistere wereld van Bragolin.
Maar eerst is het de beurt aan mijnstreekgenoten 32 Ohm. De band opent met ‘Traumschiff’ en zet meteen een industriële sfeer neer. Met hun kenmerkende synthgeluid en poppy sound weten de mannen de aandacht goed vast te houden. Ze brengen vanavond bijna alle tracks van hun EP Figurants uit 2024. Bij de fijne titelsong en ‘Popgymnastik’ gaan de voetjes al van de vloer. Het staccato ‘Tadellos’ uit 2021 ontbreekt uiteraard ook niet. Met de recente single ‘Soulcrusher’ lijkt de band een nieuwe weg in te slaan. Dit nummer leunt meer richting new wave dan de hoekige postpunk van eerder werk. 32 Ohm speelt strak, overtuigend en met zichtbaar plezier. Een shout-out naar de drummer is hier op z’n plaats, want die speelt vanavond met een gebroken voet.
Zo vrolijk en energiek als de postpunk van 32 Ohm is, zo duister wordt het wanneer Bragolin het podium betreedt. Ook letterlijk trouwens: de belichting is ronduit karig. Hoeveel meer ‘dark wave’ wil je het hebben? Bragolin is een project van zanger-gitarist Edwin van der Velde en verwierf bekendheid met het debuutalbum I Saw Nothing Good So I Left (2018). De track ‘Into Those Woods’ groeide uit tot een heuse cultklassieker binnen de gothic/darkwave-scene. Sinds 2020 vormt Van der Velde samen met toetsenist Edwin Daatselaar het live-duo Bragolin. Hun sound kenmerkt zich door invloeden uit postpunk, darkwave en shoegaze, met veel orgels, synths en drummachines. Het geheel klinkt donker en atmosferisch, terwijl de teksten vaak draaien om vervreemding, paranoia en ontreddering. Niet per se muziek om vrolijk van te worden dus.
Vanaf opener ‘No One Ever Speaks in This House’, van het album Let Out The Noise Inside (2019), hangt er een beklemmende spanning in de zaal. Na de tweede song, ‘To Hide To Shine To Cross’, van I Saw Nothing Good So I Left (2018), volgen vier nummers van I Don’t Like What It Does To Me (2026). Die bouwen voort op de vertrouwde Bragolin-sound, maar klinken tegelijkertijd voller en filmischer. Van der Velde kondigt ze droog af met: “Dit waren vier nummers van ons laatste album. Nu komt er weer oude zooi.”
Halverwege de set beginnen de nummers enigszins op elkaar te lijken. Dat is deels de kracht van Bragolin: de band creëert een haast tranceachtige ervaring. Het zorgt er echter ook voor dat de spanningsboog wat inzakt. Wie niet volledig meegaat in de hypnotiserende sfeer, kan het gevoel krijgen naar variaties op één thema te luisteren. Het publiek lijkt daar echter totaal geen moeite mee te hebben. Integendeel. Bragolin weet precies hoe het een zaal langzaam in een collectieve roes moet brengen. Het voelt als een trip down memory lane naar donkere newwaveclubs uit de jaren tachtig. Dat de teksten niet altijd goed te verstaan zijn, doet er dan ook nauwelijks toe.
Bij ‘Into Those Woods’, tegen het einde van de set, komt er hernieuwde energie vrij. De sfeer verandert van melancholisch naar bijna feestelijk. Er wordt volop gedanst en het nummer krijgt een welverdiend dik applaus. Bragolin weet die energie daarna goed vast te houden met ‘Tired Eyes Tired Feet’, ‘I Go With You’ en toegift ‘Let Out The Noise Inside’.
Als laatste encore kiest Bragolin niet voor een publieksfavoriet, maar voor het nieuwe titelnummer ‘I Don’t Like What It Does To Me’. Een gedurfde keuze, zeker na de euforie rond ‘Into Those Woods’. Toch werkt het verrassend goed. Felle stroboscopen schieten door de zaal en de percussie klinkt als mitrailleurvuur. Voor het eerst deze avond breekt er fel licht door de duisternis heen. Alsof het duo na anderhalf uur onderdrukte spanning eindelijk alles opentrekt. Bragolin bewijst vanavond in Heerlen opnieuw waarom de band zo geliefd is binnen de darkwave-scene: niet door spektakel of grote gebaren, maar door de sfeer zó consequent door te voeren dat we er volledig in verdwijnen.
