Sam licht toe dat ze nu nog zitten, maar dat uiteindelijk de stoelen weg gaan en ze ons dan van onze sokken zullen blazen: “we will really blow your minds”. Hij grapt dat we verzoekjes mogen doen, maar die worden waarschijnlijk niet gehonoreerd. Iemand uit het publiek roept een nummer waarvan de zanger zegt dat het misschien wel voorbij komt, maar waarschijnlijk niet: de setlist staat vast. Zijn humor werkt ontwapenend, wat de ontspannen sfeer in de zaal alleen maar vergroot. Na ‘Tenenbaum’ gaan de stoelen inderdaad weg. Sam geeft aan dat hij vereerd is dat Rosie Carney het voorprogramma verzorgt. Ze komt terug het podium op om samen het prachtige ‘By My Side’ te zingen. Haar stem vult die van Sam goed aan. Na dit duet dimmen de lichten en neemt de voltallige band plaats voor een old-school microfoon. Wat volgt is The Paper Kites’ grootste hit ‘Bloom’, die volledig akoestisch ten gehore wordt gebracht. Dit tot groot genoegen van het publiek. Telefoons gaan de lucht in om dit mooie moment vast te leggen. Er wordt meegezongen en -gefloten: de hele zaal is mee.
Hierna is het tijd voor het (iets) hardere werk. De show wordt hervat met ‘June’s Stolen Car'. Bij dit nummer komt ook de stem van David Powys goed uit de verf. Sam en David zwieren over het podium en ook de overige muzikanten hebben zichtbaar plezier. Chris Panousakis slaat opgewekt op zijn cowbell. Christina Lacy en Hannah Cameroon zingen vrolijk mee en vullen het muzikale geheel aan op toetsen. Het lijkt een andere show ten opzichte van het eerste deel, maar toch zien we hier onmiskenbaar The Paper Kites terug. Goed gitaarspel, samenzang en de zanglijnen van Sam zorgen voor een solide geheel.
De muziek van The Paper Kites staat geregeld in ‘Coffee and Chill’-playlists. Ga je deze band live zien dan zul je al snel merken dat je geen stoot cafeïne nodig hebt om wakker te blijven. The Paper Kites weten je te boeien van begin tot eind. Laat je meevoeren naar The Roadhouse en ga ze checken. Ze spelen nog in Groningen, Nijmegen, Zwolle en Rotterdam.
