The 113 brengt razende post-punk naar MEZZ
Opkomende band uit Leeds laat een ruig en poëtisch geluid horen
Na optredens in Groningen, Den Haag en Rotterdam, zette het Britse post-punkviertal The 113 (uitgesproken als the one-thirteen) op dinsdag 7 april voor het eerst voet in Breda voor de derde show van hun Europese tour. Ze vulden de kleine zaal van MEZZ met dissonante gitaren, razende drums en een wanhopig protestgeluid tegen de huidige gedigitaliseerde wereld. Ben je fan fan van IDLES, Shame en Viagra Boys en was je hier niet bij? Dan heb je zeker iets gemist.
Met pils in de hand, een minimale introductie en een paar drumkicks trapt The 113 hun optreden af. Het geluid van een van hun laatste singles Leach neemt de introductie over en vult de zaal per direct met hun nieuwe sound, die een slag ruiger klinkt dan hun eerdere muziek. Hoewel het nummer benadrukt hoe Big Tech ons leven overneemt en niemand de moeite neemt om dit te ontvluchten, voelt het nummer juist aan als een wanhopige angstvlucht door de snelle drumpartij en paniekerige gitaarmelodie. Ondanks dat de band duidelijk nog even los moet komen – ze zijn strak gebonden aan hun plaats op het podium en houden hun focus strikt bij hun eigen partij – voelt het publiek direct het claustrofobische gevoel dat Leach overbrengt. De toon is gezet.
Na afloop van Leach opent zanger Jack Grant zijn ogen na ze bijna het hele nummer gesloten te hebben gehad. Het laat zien dat hij veel emotie stopt in het overbrengen van de songteksten. Op zijn shirt is de tekst ‘Beer, Music, Crisps, Fun, etc.’ te lezen, wat hem dan weer laagdrempelig en toegankelijk doet lijken in tegenstelling tot de muziek. Ook is het opmerkelijk dat gitarist Louis McLoughlin, die zijn zonnebril gedurende het hele optreden niet afzet, zelfs tijdens de ruigste refreinen geen voet verzet en bijna stoïcijns zijn partij speelt. Het gebrek aan beweging van de gitarist accentueert wel de overvloed aan energie van headbangende bassist Josh Matthias. Hij lijkt zijn energie niet te kunnen inhouden wanneer hij tussen de nummers door onrustig op en neer springt.
De band heeft echter bijna geen interactie met elkaar. Hoewel elk van hen afzonderlijk een goede partij speelt, zou een connectie tussen de muzikanten er een schepje bovenop doen en van deze, al dan niet goede, live-act een echte performance maken.
Het gebrek aan connectie tussen de bandleden neemt niet weg dat de energie van het publiek elk nummer toeneemt. Hoewel er geen sprake is van een uitbundig publiek, zijn de knikkende hoofden er geen van verveling, maar die van stille goedkeuring.
Voortbordurend op Leach is het nummer Scour een muzikale opsomming van alle angsten met betrekking tot Big Tech en de permanentie van de veranderingen die het heeft gebracht. De teksten leggen de dystopische waarheid van surveillancecamera's en digitale tracking bloot terwijl de krachtige bas, stekende gitaarriffs en denderende drums de dreiging van het nummer voortstuwen. Zanger Jack Grant weet een geweldig contrast neer te zetten tussen zijn diepe, lage en krachtige, rauwe vocals. Het razende refrein en de flitsende lampen die op de band gericht staan, zorgen ervoor dat je even vergeet dat je een toeschouwer bent van een concert en je volledig wordt geabsorbeerd in de muziek. Een luid applaus volgt.
Richting het einde van de set valt de band even stil, waarna de bandleden een stap terug nemen en de aandacht volledig bij de zanger komt te liggen. De zaal, die net nog gevuld was met dreunende energie, kalmeert wanneer een gevoelig, diep stemgeluid en subtiele gitaar klinken. Een duidelijke stijlbreuk, maar misschien daardoor juist nóg pakkender. De zaal is muisstil terwijl de spanning opbouwt en de andere bandleden zich uiteindelijk langzaam invoegen in het nummer, dat eindigt in een wanhopig hoogtepunt. Na afloop van dit nog onuitgebrachte nummer lacht Jack zachtjes: “I’ve shit myself about that for weeks”.
Ondanks de kwetsbare ondertoon van het nummer noemt The 113 het geen ballad: “It’s not a ballad, but more a slow, desperate love song”, zegt Jack, die samen met bassist Josh Matthias na afloop nog te spreken zijn bij de merchandise tafel. Het is de eerste keer dat ze een nummer zoals dit hebben gemaakt, en slechts de tweede keer dat ze het live hebben gespeeld. “The first time was last week in Rotterdam, which felt very uneasy. But tonight it really felt a lot more comfortable”. Als dit een start is van een nieuw tijdperk waarin de band een meer dynamisch muzikaal bereik kan laten zien, is dat wel iets om naar uit te kijken.
The 113 probeert met hun muziek een geluid te geven aan het dagelijkse ongemak van het leven in een wereld waar iedereen wordt gecontroleerd, gesurveilleerd en bestuurd door Big Tech, en dat doen ze geweldig.
