Twee stemmen, één thema met BERBER en YRSA
Poëzie tegenover dagboekpagina's in de kleine zaal van MEZZ
Twee artiesten, twee totaal verschillende manieren van vertellen, maar verrassend genoeg één gedeeld thema: kwetsbaarheid. Tijdens hun gezamenlijke tournee laten YSRA en BERBER op 31 mei in de kleine zaal van MEZZ zien hoe persoonlijke worstelingen kunnen klinken als poëzie én als een ongefilterde dagboekpagina. Samen zorgen ze voor een avond waarop kwetsbaarheid telkens een andere vorm aanneemt.
YRSA opent de avond met kwetsbare vocalen die opvallend gecontroleerd klinken. Haar stem zweeft moeiteloos boven de gevoelige melodieën die ze op haar akoestische gitaar tokkelt. Wat vooral opvalt, is hoe mooi ze samensmelt met haar band; nergens voelt het alsof de muzikanten slechts begeleiding zijn.
Zachte passages maken plaats voor energieke uitbarstingen, zonder dat de rode draad verloren gaat. Wanneer YRSA zingt: “Ik groei alleen als ik de ruimte neem”, meent ze dat letterlijk. Ze legt haar gitaar weg en neemt dansend die ruimte op het podium. Elk nummer is een verhaal met een duidelijk begin en einde, waardoor je drie kwartier lang alleen maar unieke verhalen hoort, bijvoorbeeld over het niet accepteren van hulp.
Die zorgvuldig samengestelde setlist houdt de energie hoog, terwijl de momenten van zachtheid precies op de juiste plekken vallen. De band draagt daar zichtbaar aan bij, met een gitarist die zowel subtiel ondersteunt als weet op te vallen wanneer nodig.
Waar YRSA haar verhalen verpakt in poëtische kleuren, kiest BERBER voor een directere aanpak. Haar set begint met het gefluister van stemmen in haar hoofd, een thema dat ook mooi aansluit op YRSA’s zoektocht naar ruimte en groei. Toch pakt BERBER het anders aan. Haar nummers voelen minder als poëzie en meer als een dagboek dat hardop wordt voorgelezen. Recht voor zijn raap, zonder omwegen.
Vanaf de eerste minuut hangt er een sterke sfeer op het podium, al duurt het even voordat het publiek die volledig oppakt. BERBER beschikt over een indrukwekkende powerstem die een scherp contrast vormt met de zachtere klanken van haar voorganger. In haar nummers stelt ze voortdurend vragen, aan zichzelf en aan haar publiek. Af en toe laat ze een glimp zien van haar vocale flexibiliteit met een korte riff, maar net als haar teksten blijft haar zang vooral standvastig en doelgericht.
"MEZZ gaat de kleine zaal verbouwen. Weet je wat dat betekent? Dat wij 'm mogen slopen vanavond!" roept ze rond het einde van haar set. Vanaf dat moment lijkt er een knop om te gaan. Zo moedigt ze tijdens het nummer Hoe vind je het zelf gaan, tevens de titel van haar nieuwe EP, het publiek aan om volledig mee te gaan in een dansbare muzikale break.
Gedurende de hele set zorgen de solo's van de gitarist voor ademruimte tussen alle urgentie en energie. Tegen het einde krijgt het publiek die kracht van dichtbij te zien, wanneer hij naar voren treedt en hij BERBER bijna van het podium speelt.
Toch zit de grootste verrassing in de slotfase. De gevoeligheid die eerder slechts af en toe door de barsten heen zichtbaar werd, krijgt eindelijk alle ruimte in Dit gaat pijn doen. Het is een krachtig einde van een optreden dat begon met stemmen in haar hoofd en eindigt met de stemmen die haar teksten naar haar toe schreeuwen.
