Judith Agaath vult MEZZ met enthousiasme, nostalgie en kekke outfits
Met slimme humor en een serieus randje wanneer nodig, laat Judith zien dat ze haar publiek kent
Judith weet met haar 101.000 Instagram-volgers al een grote groep te bereiken met haar teksten. Haar eerste album Als Niemand Kijkt biedt toegankelijke Nederlandse pop, waarin de instrumentalen uitblinken met gelaagde progressies en een professioneel geluid. Met nummers zoals Wat het Kost laat ze een groots geluid horen, maar met haar laatste single Waar Ik Heen Ga komen haar kwetsbare melodieën naar voren. Weet de Gelderse zangeres de balans tussen die grootheid en kwetsbaarheid ook over te brengen in de kleine zaal van MEZZ?
De avond wordt geopend met een van de krachtigste nummers van het eerste album: Benner Klavor. Een dringende orgel en fanatieke gitaarsolo stomen het publiek klaar met energie. Met een dromerige gitaar wordt de luisteraar naar het volgende nummer geleid: Alles Valt. De woorden "Als niemand kijkt” vloeien herhalend over het refrein, maar de ogen van een meezingend publiek plakken aan haar vast.
Judith kondigt aan dat dit de laatste van haar drie shows is. Daarom is deze in twee delen gesplitst. Het eerste deel draait om het geluid dat ze langzaam los wil laten; het tweede gedeelte kenmerkt zich door het begin van een nieuw hoofdstuk. Ze doet waar ze ongelofelijk goed in is: contact leggen met haar publiek. Judith praat direct tegen mensen, kijkt ze aan en gebruikt haar humor en zelfspot om hen enthousiast te maken.
De bandleden krijgen even rust en Judith staat nu zelf achter de piano. Er valt een zacht licht over haar heen dat de melodie goed omschrijft. Ze neemt het publiek mee in de emotionele spanning die zij voelt. “Er is zoveel wat ik niet weet”, zingt ze in een nummer waarop ze reflecteert op haar relatie met haar ouders en de zoektocht naar haar plek in de wereld. Een valse noot lijkt voor haar onbekend. Zacht gesnik klinkt aan de randen van de zaal en gesloten ogen hoeven niets te zien om er iets bij te voelen. Ze bewijst haar schrijfvermogen en toont smaak. Een cover van The Scene volgt die het publiek samenbrengt in ontlading na een golf van emotie. “Iedereen is van de wereld en de wereld is van iedereen!” klinkt het door de gehele zaal.
Een korte ode aan de band volgt wanneer Judith van het podium af rent. De persoonlijkheid wordt van het podium ontnomen terwijl er een knallende gitaarsolo luidt. Het publiek voelt een enorme ontlading wanneer Judith in een nieuwe, kekke outfit het podium op sprint en daarmee het tweede gedeelte van de show introduceert. Het publiek krijgt genoeg reden om met een grote glimlach te dansen.
In het tweede gedeelte komt haar nieuwe geluid naar voren. Dat kenmerkt zich met nostalgische elementen die het publiek terugbrengt naar de late 2000’s en vroege 2010’s. Denk aan akoestische progressies zoals die van vroege John Mayer en Ilse de Lange. Met haar live versie van Waar Ik Heen Ga laat ze nog meer merken dat ze het karakter van haar muziek fantastisch vertaalt naar het podium. Fans van nostalgische Nederlandse muzikanten als Raccoon of BLØF zullen bij Judith Agaath goed terecht kunnen. Zij geeft een fris jasje aan de nostalgische elementen die deze hoek van de Nederlandse popmuziek te bieden heeft.
Wie abstracte en poëtisch geladen teksten als die van Spinvis of Eefje de Visser verwacht, komt bedrogen uit. Judith bindt geen doekjes om de boodschappen van haar teksten, maar laat ze direct binnenkomen bij het publiek. De instrumentalen laten haar persoonlijkheid floreren en samen met haar herkenbare en goed mee te zingen teksten trekt zij het enthousiasme uit het publiek. Judith Agaath houdt het binnen de lijntjes van de Nederlandse pop, maar kleurt ze fantastisch in met een setlist vol contrast, energie en sterke emotie.
