Sylvie Kreusch bezorgt Maastricht een collectieve crush
IJzersterke liveband imponeert in verschillende versnellingen
In onrustige tijden zoeken we allemaal naar een plek om te ontsnappen aan de realiteit. “De realiteit is vaak grauw,” zei Sylvie Kreusch recent tegen collega Malou Miedema, “maar juist daarom moeten we blijven dromen.” Gisteravond in de Muziekgieterij deden we precies dat. Dromen. En Kreusch? Die was onze gids tijdens een een show die bij vlagen voelde als een viering van de livemuziek.
Dijf Sanders
Wat opvalt aan de Vlaamse acts die de laatste tijd Limburg aandoen, is hun lef in het kiezen van een voorprogramma. Niet om te pleasen, maar om te prikkelen. Zo zagen we onlangs Jonas de Kesel de zaal muisstil krijgen met niets meer dan een akoestische gitaar, als opwarmer voor J. Bernardt. Ook TJE en Michael Balcaen, die respectievelijk openden voor Trixie Whitley en Warhaus, vroegen om méér dan een half oor – ze dwongen het publiek echt tot luisteren. Zo ook vanavond, met multi-instrumentalist en componist Dijf Sanders. Openen met een ambient meets techno-achtige set vol invloeden van over de hele wereld – van Nepal tot Indonesië, en van China tot India – ligt allerminst voor de hand. Maar het werkt. Of ja, een deel van het publiek denkt blijkbaar dat ze op de VIP-deck van Ushuaïa staan – luid babbelend, met een cocktail van €35 in de hand. Maar we staan in een duistere zaal, die intussen aardig volgelopen is. En wie tussen het geklets door luistert, merkt op: deze set zit goed in elkaar (met prachtige visuals op een soort net) en zou niet misstaan op een festival met daadwerkelijk luisterende bezoekers. Een act met potentie. Door het rumoer blijft het daar, wat vanavond betreft, helaas ook bij.
