Semuta laat de veilige vrede varen
Overtuigende release van een band in beweging
Er zijn altijd meerdere invalshoeken. Ook bij Semuta, de doorstart van Zuster Zonnebloem. Je zou kunnen zeggen: Semuta is een nieuwe band die zo hard aan de weg timmert dat ze in 2026 al drie nummers uitbracht. Of: Zuster Zonnebloem had het wel gehad met het hippie harnas waar ze in zat en besloot zichzelf opnieuw uit te vinden. De goede lezer ziet dat deze stellingen elkaar niet noodzakelijk uitsluiten. We nemen de proef op de som met hun laatste single.
De nieuwe, derde, single van Semuta begint met een urgentie die we niet kennen van het Zuster Zonnebloem werk. Wel van de tweede Semuta single 'Other Side pt1', uit februari. Heel fijn, want dat was precies waar het bij Zuster Zonnebloem altijd aan ontbrak: urgentie. Zuster Zonnebloem voelde altijd technisch knap, maar steriel. Hoge ondergrens, relatief lage bovengrens: veilig. Meer een afstudeerproject dan een band die alles achterlaat op het podium en in de studio. Semuta maakt daar grote stappen in.
Wellicht kwam het doordat de band van zangeres wisselde. De stem van de vorige zangeres, Luna Berings (De Etters, COCO COCOAINE) heeft een immers een duidelijk andere signatuur. Zuster Zonnebloem, live of op hun album, was min of meer een brave versie van Janis Joplin. De bluesrock was er, maar zonder het echte rauwe. Als Janis Joplin over Bobby McGee zingt, geloof en zie je haar achter op die motorbike. Maar neem 'Wavy Form & Formless Waves'. Als zangeres Hanne zingt “I keep on running”, voel je nergens dat iemand aan het rennen is. Het is geen slecht nummer - maar bluesrock moet geloofwaardig zijn. En als je daar ook nog psychedelische rock aan toevoegt, moet je uitkijken dat het geen muzikantenfeestje wordt waarbij talent voor een instrument het gevoel verdringt, noot voor noot.
De stem van Hanne staat wellicht iets te ver van de semi-psychedelische jaren zestig bluesrock. Geen roken of whisky in die stem, gelukkig zou je bijna willen zeggen. Haar stem klinkt als helder water - in staat tot alles, van kabbelen tot rotsen breken. Juist daarom past het Hanne veel beter om symfonische metal-elementen te omarmen zonder metal te worden. Alles wordt strakker, meer structuur, meer balans. Verwacht een prominentere bas en drum. Het geeft Semuta en Hanne een eigen smoel.
'This Change Is Bigger Than Both of Us' vangt aan met een fragiel gitaarmotief dat langzaam aan kracht wint. De vocalen liggen intiem en net iets schurend - dat geeft de tekst, over de acceptatie van onvermijdelijke verandering, extra gewicht. De productie is warm en organisch, met genoeg ruimte in de mix zodat subtiele details als achtergrondharmonieën en percussieve accenten de ruimte krijgen die ze verdienen. De samenwerking met mixing engineer Attie Bauw werpt hier zijn vruchten af. Waar Zuster Zonnebloem weleens neigde naar theatrale uitbarstingen, kiest Semuta voor ingetogen intensiteit. Dat is een bewuste keuze, en hij werkt. De tekst balanceert tussen persoonlijk en universeel zonder in clichés te vervallen - melancholiek, bijna filosofisch; het staat ze goed.
Maar. En er is een maar.
Die vakkundigheid blijft ook hier deels wapen én schild. De muzikanten verschuilen zich nog te vaak achter hun eigen kunde. Keuzes blijven veilig binnen het bereik van wat goed klinkt, in plaats van te schuren of te verrassen. De climax had best iets meer mogen loslaten - de spanningsopbouw is goed, maar de ontlading blijft bewust gecontroleerd. En de hammondorgel break op twee derde van het nummer voelt als een plichtmatige ode aan de jaren zestig. Gelukkig herpakt het nummer zich en klinkt Semuta nu alsof ze het wel menen. Ze eisen nu immers ook verandering in plaats van vrede: houd dat vast en laat dat veilige vrede nog meer los.
Semuta heeft alle ingrediënten: melodieën die blijven hangen, fijne tekstregels, een band die duidelijk weet wat hij doet. De volgende stap is durven vallen. Zichzelf blootgeven zonder beschermende laag. Dit is een overtuigende release van een band die in beweging is. En beweging, na jaren Zuster Zonnebloem, is precies wat het moest zijn.