Sacred Reich buiten het festivalhokje
Meer ruimte, meer nummers en vooral: meer onvervalste thrash metal
Afgelopen jaren zagen we Sacred Reich al regelmatig in de buurt. Van Helldorado en South of Heaven tot Dynamo Metalfest: Phil Rind en consorten stonden vaak op het affiche. Vanavond is het eindelijk tijd voor een échte headlineshow. Na al die festivalsets van zo'n 45 minuten, vaak geprogrammeerd op een redelijk vroeg tijdslot, hopen we Sacred Reich eindelijk eens in een andere setting te beleven. Angelus Apatrida en Velozza uit Roermond maken de line-up compleet.
Velozza
Het thrashmetalgenre kent zijn pieken en dalen, maar in Limburg is de lijn richting hoogconjunctuur weer flink ingezet sinds de komst van South of Heaven. Al twee jaar op rij zetten zowel thrashmetalbands als fans de provincie op zijn kop. Velozza is daarbij misschien wel het beste exportproduct dat Limburg momenteel te bieden heeft.
De Limburgers openen nog wat slordig met ‘Bankrupt the Republic’, maar herstellen zich direct met ‘Cut the Cord’. De coole sound, overtuigende uitvoering en bakken energie van deze headbangtrack zetten meteen de toon voor de rest van de avond. De nummers zitten vol tempowisselingen, breaks waarin alleen de ritmegitaar overeind blijft en technische hoogstandjes.
Leadgitarist Bas trekt eigenhandig het niveau van de band omhoog met een paar spetterende solo’s van het niveau Kerry King. Daarmee maskeert hij knap de slordigheden van de drummer tijdens de snellere passages. Toch is het vooral het enthousiasme van Velozza dat het publiek moeiteloos voor zich wint. Met nog wat extra scherpte kan deze band zomaar een plek op de line-up van South of Heaven verdienen.
Angelus Apatrida
De Spanjaarden van Angelus Apatrida zijn inmiddels geen onbekenden meer binnen het thrashmetalgenre. Al jaren verovert de band Europa met een messcherpe liveshow. De drie gitaristen ogen als het stereotype van de jaren 80-thrasher en spelen bovendien loepzuiver samen. Qua uitvoering is Angelus Apatrida misschien wel de strakste band van de avond. De nummers liggen zó dicht tegen de albumversies aan, dat je bijna net zo goed thuis de cd kunt opzetten en er een stroboscoop bij kunt aanzetten.
Angelus Apatrida speelt goed, maar de songs zijn niet catchy genoeg om na een half refrein al mee te zingen. Instrumentaal is het echter wel geweldig. Neem de intro’s van ‘Cold’ en afsluiter ‘You are Next’: dit is gewoon thrash metal van de bovenste plank, zeker als de razendsnelle en perfect afgemixte double bass drum van Victor Valera invalt. We genieten ten zeerste en kijken met een goed gevoel uit naar de headliner van vanavond: Sacred Reich!
Sacred Reich
We hebben lang gewacht, maar eindelijk zien we Sacred Reich in een andere setting. Een headlineshow in plaats van een festivalset én voor het eerst met een nieuwe drummer: Eduardo Baldo. We zijn benieuwd of hij oud-drummers Greg Hall en Dave McClain, die sinds 1985 om en om deel uitmaakten van de band, kan evenaren. Al staat één ding vooraf eigenlijk al vast: de stem van Phil Rind blijft het enige echt onvervangbare element binnen Sacred Reich.
De band opent met ‘Manifest Reality’, meteen een kraker die we normaal gesproken niet tijdens een festivalset horen. Even later volgt ook ‘Killing Machine’, afkomstig van hetzelfde album Awakening (2019). Het zijn perfecte aanvullingen op de klassiekers uit eind jaren '80 en begin jaren '90 van de band uit Phoenix, Arizona.
Tussen de nummers door spreekt Rind het publiek steevast op dezelfde manier toe. Hij begint met: "We are grateful," raakt vervolgens afgeleid door een fan en herpakt zich daarna met: "Where was I? Oh yeah, we are very grateful." Inmiddels kennen we het wel. Hij doet dit al dertig jaar. Ook het verhaal "We are all the same and music connects people" hebben we vaak genoeg gehoord. En hij heeft natuurlijk gelijk. Maar wij, Sacred Reich-fans, begrijpen die boodschap inmiddels wel. Paradoxaal genoeg willen we vooral keihard "Those who oppose will meet death" in de moshpit schreeuwen.
Na alle mooie woorden van Phil Rind blijft natuurlijk één vraag hangen: hoe doet de nieuwe drummer het? Eduardo Baldo speelt goed en daar is eigenlijk al veel mee gezegd. Hij is wat strakker dan zijn slordige voorganger Dave McClain en bovendien een stuk lichter dan Greg Hall. Daarmee is hij een mooie aanvulling op de band, al laat hij nog weinig zien waarmee hij zich echt kan onderscheiden.
Het echte unieke element van Sacred Reich blijft toch de stem van Phil Rind. Zet Ignorance (1987) maar eens op en bezoek daarna een liveshow: hij heeft misschien nog altijd de beste zangstem binnen de thrash metal, samen met Joey Belladonna. Zeker wanneer Sacred Reich ‘War Pigs’ in de setlist gooit; dat zien we James Hetfield, Tom Araya of Rob Dukes niet zomaar zingen. De immer goedlachse Phil Rind doet het al decennialang, avond na avond. Ook vandaag weet hij zuiver de hoge tonen van Ozzy te halen, 38 jaar nadat Sacred Reich de cover uitbracht.
Na een set van 14 nummers komt het optreden ten einde met de protestsong ‘Surf Nicaragua’. We kijken terug op een geweldig optreden, met nummers die we niet elke show horen, een andere drummer én een andere setting dan we gewend zijn. Toch is het uiteindelijk weer dat oude, vertrouwde thrashgevoel waarmee Sacred Reich de avond onvergetelijk maakt.
