Popronde Heerlen 2026 is wederom een heerlijke muzikale draaimolen
Je nieuwe favoriete band ontdek je jaarlijks tijdens Popronde
Heerlen veranderde gisteravond weer voor één avond in een soort muzikale all-you-can-eat wereldkeuken. Tijdens de eerste Limburgse Popronde-avond van het jaar joegen we van hot naar her, van kroeg naar kroeg en van de ene band naar de volgende.
Het is maar moeilijk ontkomen aan het muzikale geweld dat zich deze donderdagavond in Heerlen afspeelt. Nadat deze week bekend werd dat sommige Nederlanders moeite hebben met dingen die zogenaamd ‘door hun strot worden geduwd’, is dat natuurlijk spelen met vuur, toch? Nee, tuurlijk niet. Als we in de binnenstad arriveren, staat boven op het dak van de Smulbar – die trouwens wordt beheerd door ex-Roda JC-speaker Wim Frijns, je kent hem vast van die legendarische fout waardoor iedereen dacht dat Roda was gepromoveerd – In Good Spirit te spelen. De Groningse folkformatie maakt van veraf al indruk met zijn grootse geluid.
Leuk om te zien hoe de Popronde de stad een extra schwung geeft: in jongerencentrum OUTPOET* zitten bezoekers bordspelletjes te spelen, terwijl in de kelder liveoptredens worden gegeven. Vooral Nebula maakt daar indruk met wat ogenschijnlijk begon als een slaapkamerproject. De elektropop heeft raakvlakken met Oklou, FKA twigs en Weval, maar daar blijft het niet bij: een dwarsfluit, een fraaie lichtshow, ambient en gitaarlijnen die zo uit The xx lijken te zijn geleend, worden aan elkaar geknoopt. Het resultaat is behoorlijk hypnotiserend. (BR)
Iets verderop, in Café Bracke, ook wel ‘de huiskamer van Heerlen’, speelt SLOJAY intussen een fijne set. Zijn feelgoodjazzpop – denk Rex Orange County en Tom Misch – voelt sowieso als muziek die prima in een huiskamer gedijt: warm, groovy en vol fijne melodielijntjes. Al zit er in deze huiskamer vooral héél veel BAS. Want die speelt een hoofdrol in de songs van deze uit Utrecht afkomstige artiest. Elke Popronde heeft zo zijn oogappeltjes. Vorig jaar was dat onmiskenbaar Grote Geelstaart, het jaar daarvoor braken Min Taka en Parker Fans door. Dit jaar kun je daar Wilson A. aan toevoegen. Door de prominente synths doet de band zowaar denken aan een soort Parker Fans 2.0, maar dan met een veel steviger indierockgevoel. Zo doen de songs meer dan eens denken aan The Strokes, terwijl er ook vleugjes Talking Heads en Yard Act doorheen waaien. Nonchalant wanneer het kan, maar ook heerlijk catchy wanneer het moet. (BR)
Via Semuta (die hier twee jaar geleden ook al speelden als Zuster Zonnebloem) in een uitpuilend Café Tess, waar je door het volle terras al amper nog binnenkomt, belanden we bij Loeck in ’t Duuvelke. Een Duuvelke is de brave singer-songwriter muzikaal echter allerminst: zijn nogal nadrukkelijk tegen Bieber aanschurende popsongs missen de eigenheid om echt te blijven hangen. Het enthousiasme waarmee hij ze brengt, is dan weer moeilijk níét sympathiek te vinden. (BR)
Iets meer geweld vindt je dan weer wél in Bluff bij HOOFS. Voor de Amsterdamse noise- en postpunkband is dit niet de eerste keer dat ze deelnemen aan Popronde. In 2023 stonden ze namelijk net zo hard het zweet op het lijf te werken als dit jaar in Cafe Bluff. Na het overlijden van hun voormalige zanger Ramon in 2024, bevond de band zich in een intense en diepe periode, waarin ze het verlies een plek moesten geven. Toch klinkt HOOFS muzikaal niet als een band die is blijven hangen in een moeilijke periode. Met nieuwe zangeres Iram Gladan pakken ze de draad weer op, en dat is zeker te horen op hun nieuwe single ‘Low’. Ook live blijkt de nieuwe dynamiek overtuigend. Iram staat met een massa zelfverzekerdheid op het podium en weet haar eigen draai te geven aan de gierende muziek. De combinatie van ruwe zang, krijsende gitaren, dreunende drums en bas, samen met het actieve bewegen van de band zorgt voor een onvergetelijk optreden. (EH)
Het fijne aan Popronde is dat je niet alleen over het hele muzikale spectrum wordt bediend, maar dat er ook iets te kiezen valt. Gelijktijdig met HOOFS speelt Imme in jazzcafé Makkers een warme, soulvolle set die van veraf wel wat doet denken aan Olivia Dean. Best een hot geluid dus, kun je zeggen. De ruime opkomst, bevolkt door opvallend aandachtige luisteraars, lijkt dat ook te bevestigen. (BR)
Een van de tofste locaties is het Betahuis. In de voormalige muziekschool speelt The Robots Are Coming, een duo dat niet bepaald verbergt waar het de mosterd haalt: de Justice-merch van Roi de Bruijn spreekt boekdelen. Voeg daar wat futuristische geluiden aan toe en je hebt de sound van het duo zo’n beetje te pakken. Dancemuziek die rockt, of rockmuziek die danst: het maakt The Robots Are Coming weinig uit, zolang de boel maar beweegt. (BR)
Om de hoek, terug in ’t Duuvelke, speelt Magazines. Dat is goed te merken: de hele stoep voor het veel te kleine kroegje staat ramvol en zelfs aan de overkant van de weg probeert men een glimp van de postpunkers op te vangen. De postpunk van Magazines kun je ergens in de hoek van Kid Kapichi parkeren: vurig, snel en een tikje boos. Goede songs. Goede stagepresence ook. Ja, dit zie je volgend jaar zomaar terug op Loose Ends en in de Casbah op BKS. (BR)
Bij de volgende set in Bluff speelt DE FORMULE, een band die niet in één hokje past. Met invloeden van Limp Bizkit tot Noisia maken ze keiharde Drum&Bass-punk. Philip Bos, de zanger van de vier jonge heren, staat op het podium met een flinke dosis energie. Hij maakt wilde, hoekige bewegingen die sterk aan Keith Flint doen denken. De rest van de band staat ook op elke beat mee te bewegen en lijkt onvermoeibaar. Ondanks Philips oproep om te dansen en te moshen gebeurt er weinig, daarom springt hij zelf het publiek in en start een moshpit. Hoewel DE FORMULE pas sinds eind 2025 optreedt, voelt het totaal niet als een beginnende band. Met de energie die ze nu al neer kunnen zetten, belooft dat veel voor wat er nog gaat komen. (EH)
We sluiten de avond af met BARBEE. Vanaf de eerste minuut vult zangeres Dion Legebeke De Tapperij met haar scherpe maar rauwe stem en haar zelfverzekerde uitstraling. Vandaag is ze ook nog eens jarig, maar van een rustig verjaardagsfeestje is geen sprake. Samen met de rest van de band zet ze een sterke show neer. Grunge, punk en boogie: dat is waar BARBEE echt om draait. De vierkoppige band komt uit het oosten van Nederland en zijn geinspireerd door bands als Nirvana, Amyl & the Sniffers en Starcrawler. De invloeden zijn live duidelijk te horen: rauw en energiek. De baslijnen van Jaap Schrijver zijn amper te negeren, net als de scheurende gitaarpartijen en harde drums. Momenteel werkt de band aan een volledig album, dus één ding is zeker: BARBEE is nog lang niet uitgespeeld. (EH)
En zo draait de muzikale draaimolen van Popronde weer vrolijk verder. Van zweterige kroegen tot stampvolle terrassen en van rafelige gitaren tot glimmende synths: juist die muzikale chaos maakt de avond zo leuk. Je weet nooit precies waar je uitkomt, maar de kans is groot dat er ergens tussen twee haltes een nieuwe favoriet opduikt. Volgende stop: Sittard. Zaterdag.
