INPANDIG: Eén pand, vier muzikale werelden in OJC Walhalla
Lokale muzikanten vinden elkaar tijdens een avond vol muzikale kruisbestuiving in Sevenum

Van psychedelische orgelrock tot powerpop, kerstnummers en een hoop muzikale kruisbestuiving: op 14 november stond OJC Walhalla in Sevenum in het teken van INPANDIG: een avond waarop bands die in het pand repeteren nu op het podium stonden. Het evenement bracht lokale muzikanten en muziekliefhebbers samen onder één dak. De muziekstijlen liepen uiteen, maar de muzikanten bleken nauw verbonden. Verschillende muzikanten zijn bij meerdere bands betrokken. Het publiek kreeg vier opvallende bands voorgeschoteld, met ieder hun eigen sfeer en karakter.
De avond wordt afgetrapt door Robert and the Keders. Met hun eigenzinnige vorm van powerpop brengen ze een warme, ongedwongen sfeer en laidback basloopjes mee het podium op. Toch krijgt de muziek af en toe een steviger randje, waardoor de relaxte sfeer wordt afgewisseld met wat meer pit. De melodieën geven soms het gevoel alsof je op het strand ligt in Hawaï of Aruba. Met hun Beach Boys-achtige sound zouden ze daar helemaal thuishoren, surfplank inbegrepen.
Dat vakantiegevoel is ook in het publiek merkbaar. Wanneer iemand terugkomt met een biertje, begroet de ander diegene vrolijk met een ‘aloha’. De kerstnummers vormen dan ook een opvallend en grappig contrast met de bijna tropische sfeer. Die melodieën doen juist meer denken aan warme chocolademelk bij de open haard dan aan een zonnig strand. Het afwisselende geluid en de ontspannen uitstraling zetten meteen de toon voor een gezellige avond.


Vervolgens is het de beurt aan ORKESTR. Het is een gezamenlijk muziekproject uit Horst aan de Maas waarop niet één label te plakken valt. De nummers wisselen elkaar af: van akoestische klanken tot een futuristische, elektronische sfeer en melodieën waarin je jezelf helemaal kunt verliezen. Die veelzijdigheid is ook terug te horen op enkele releases. Het album I klinkt elektronischer, terwijl de EP Snowbound meer op akoestische klanken leunt.
Vooral de elektronische nummers doen soms denken aan Massive Attack en Air. Terwijl de bas stevig door je oren dreunt, nemen de hoge synthklanken je mee naar een andere wereld die rechtstreeks uit de toekomst lijkt te komen. De bezetting op het podium is niet altijd hetzelfde. Verschillende artiesten en muzikanten schuiven aan en wisselen elkaar af. Ook ruilen de muzikanten soms hun instrument in voor een andere klankbron. De samenwerkingen geven het project telkens weer een andere muzikale draai.


Ook MICKY geeft een eigen draai aan de avond, maar daarbij gaat de volumeknop wel een stuk verder open. Hoewel ze maar met z’n tweeën zijn, zet dit garagepunkduo een stevig optreden neer. De grommende bas in combinatie met de ongepolijste drums zorgt voor een flinke bak herrie. Ook het publiek lijkt toe aan iets harders en laat zich meeslepen door de muziek.
Tussen de soms erg korte nummers komt ook hun eigen kerstnummer voorbij. Met de tekst ‘Put on your fake smile, it’s Christmas time’ krijgt de gezellige feestperiode een sarcastisch randje. MICKY bewijst dat je geen uitgebreide band nodig hebt om harde muziek te maken. De twee mannen vullen elkaar goed aan en vormen samen een krachtig geheel.

No Man’s Valley neemt het stokje over voor het laatste optreden van de avond. De muziek doet vooral denken aan psychedelische orgelrock zoals die van The Doors en Pink Floyd, maar bevat ook invloeden uit de bluesrock, acidrock en stonerrock. De muzikale reis laat zich vergelijken met het verhaal van Alice in Wonderland: je dwaalt steeds verder af in een wereld die verrassender en vreemder wordt. Er valt voortdurend iets nieuws te ontdekken, waarbij geluiden en elementen telkens weer uitbloeien tot andere klanken. Als luisteraar word je steeds verder in deze muzikale wereld gezogen.
Niet alleen de luisteraar raakt verzeild in een andere wereld; ook de band lijkt volledig op te gaan in de muziek. Het lijkt alsof zanger Jasper Hesselink zich in een soort trance bevindt, waarin tijd en ruimte even niet bestaan. Dat wordt duidelijk wanneer hij tijdens het optreden het podium verlaat en tussen het publiek gaat staan. Ondertussen klinkt het orgel als een rode draad door het nummer en speelt de band onafgebroken door. Als luisteraar is het daardoor lastig om aan deze psychedelische trip te ontsnappen.

Het mooie aan een plek als Walhalla is dat muziek hier niet alleen wordt gemaakt, maar ook samenkomt. In de repetitieruimtes ontstaan nieuwe ideeën en samenwerkingen, die op avonden als deze een podium krijgen. Een jeugdhuis als dit is daarmee veel meer dan een plek om te repeteren: het vormt een voedingsbodem voor de lokale muziekscene.