Jett Rebel: “Ik hoef mijn publiek niet langer alleen maar blij te maken”
In een wereld die soms zwart-wit voelt, zoekt Jett Rebel naar nieuwe kleuren

Het is een tijdje stil geweest rond singer-songwriter en multi-instrumentalist Jett Rebel. In 2013 brak hij door met de EP’s Venus en Mars. Een jaar later won hij een Edison voor Beste Nieuwkomer. Na een periode waarin hij worstelde met drugsgebruik, viert Jett Rebel dit jaar tien jaar nuchterheid. Onlangs bracht hij drie nieuwe nummers uit. We spraken hem over zijn muziek, over schilderen en over kleur brengen in een zwart-witte wereld.
In een kamer bij de ECI Cultuurfabriek zit Jett Rebel, artiestennaam van Jelte van den Dungen (1991), samen met manager René en steun en toeverlaat Esther al op ons te wachten. Jelte is met de trein naar Roermond afgereisd. Rustig zitten, geen files, heerlijk wandelen van huis naar het station en van het station naar de Cultuurfabriek.
Waar zijn oudere muziek vooral vrolijk en dansbaar is, slaat Jett Rebel met zijn nieuwe tracks een andere weg in. In 'Changes Coming ’Round The Bend', 'Sorry Mama' en 'Monochrome' laat hij een persoonlijkere, donkerdere kant van zichzelf horen. De nummers bieden ruimte voor intiemere teksten, kwetsbaarheid en verwerking, zowel voor hemzelf als voor zijn publiek. Dat maakt zijn terugkeer als artiest puurder, maar misschien ook wel noodzakelijker dan ooit. En dit is, zoals hij zelf zegt, nog maar het begin: “Er komt nog meer aan”.
In gesprek met Jelte vragen we onder andere naar de rode draad tussen zijn eerdere werk en zijn nieuwe tracks. Ook ontdekken we een andere kunstvorm waarmee hij zich bezighoudt. We duiken dieper in zijn huidige verhaal. ‘Dit is de eerste keer dat ik er zo diep op inga in een interview’, vertelt hij.

“Het moet eruit”
De afgelopen jaren hebben hun sporen nagelaten en zijn manier van componeren beïnvloed. Hij is steeds meer gaan loslaten hoe zijn muziek zou moeten klinken en focust nu vooral op het verhaal dat hij ermee wil vertellen. Als voorbeeld noemt hij het schrijfproces van 'Sorry Mama': “Ik wil een ode aan mijn moeder brengen. Dit wil ik erin kwijt, deze tekst hoort daarbij en daarna volgt pas hoe het nummer gaat klinken.” Ook bij 'Monochrome', zijn nummer over eenzaamheid en een gebroken hart, paste hij diezelfde persoonlijke benadering toe.
De nieuwe tracks en de productie ervan draaien om eerlijkheid, en de teksten komen helemaal uit zijn tenen: “Er moet gewoon heel veel uit”. Maar de rode draad is er nog steeds. De muziek van Jett Rebel zal altijd een vleugje purisme bevatten, invloeden van rock en soul hebben én natuurlijk tegendraads zijn. Jelte wordt liever niet in een hokje geplaatst. “Ik ben wie ik ben”, licht hij toe. “Ik heb het altijd heel erg belangrijk gevonden dat iedereen die in de zaal is zichzelf moet kunnen zijn en zich veilig en vrij moet kunnen voelen. Dat zit aan de oppervlakte van wat ik mijn luisteraars wil bieden.”

"Schilderen voelt als een vorm van componeren"
Wat veel mensen nog niet weten, is dat Jelte zich ook met anderekunstvormen bezighoudt. Het artwork van zijn nieuwe tracks zijn schilderijen die hij zelf gemaakt heeft. Dat Jelte ook schildert, heeft hij lange tijd verborgen gehouden. “Binnen de kunst krijg je een soort imposter syndrome”, vertelt hij openhartig. “Neem in mijn geval drummen. Je ziet me vrijwel nooit op het podium drummen, maar ik drum al sinds mijn vijfde en heb alle drumpartijen op mijn albums zelf ingespeeld. Maar iets in mij zegt: ‘Joeri Wagemans, die nu in mijn band speelt, is een echte drummer. Ook Willem van der Krabben is een echte drummer. Dat zijn drummer-drummers.’ Het is een state of mind.”
“Zo is het ook met beeldende kunst”, vervolgt hij. “Niemand bepaalt wie een échte schilder is en wie niet. Dat is niet afhankelijk van hoeveel je maakt of hoeveel er tentoongesteld wordt.” Jelte mag zich sinds een jaar of vijf van zichzelf schilder noemen: “Toen ik uiteindelijk zei ‘Ik ben een schilder’ veranderde mijn hele relatie met die kunstvorm. Ik durf mezelf er nu serieus in te nemen. Dat ik al mijn hele leven schilder, heb ik lange tijdverborgen gehouden, ook voor vrienden en familie. Het lag letterlijk verstopt in huis. Sinds ik het mezelf gun om een schilder te zijn en me dus ook zo te voelen, ging er echt wat open. Ik zou zo een hele expositieruimte vol kunnen hangen.”
Net als bij zijn muziek spelen ook bij het schilderen stress en perfectionisme hem parten. Hij kan midden in de nacht wakker schrikken met de gedachte ‘Oh, die ene kleine klodder daar links onderin…’ om vervolgens meteen op te staan en verder te werken, net zolang totdat hij wél tevreden is. “Dan is het same shit: de lol is er meteen weer af, want dan komt hetzelfde rigide perfectionisme als bij muziek naar boven en is schilderen niet meer alléén maar fijn, het is net als met muziek een vorm van componeren.” Het matchen van zijn schilderijen met de nieuwe tracks ging wel heel organisch. “Toen 'Changes' af was en ik me realiseerde dat daar artwork bij hoorde, was het moment gekomen dat ik iets kon gaan laten zien.”

Voelbare eenzaamheid
De nieuwe tracks zijn voor Jelte een manier om gebeurtenissen te verwerken en gevoelens een plek te geven. Hij hoopt dat zijn publiek er herkenning in vindt en er steun uit haalt. Ook de duistere kanten van zichzelf brengt hij op een hoopvolle manier, want openheid is belangrijk. Hoe oprechter datgene is wat hij erin stopt, hoe groter de kans is dat iemand anders het ook daadwerkelijk voelt. Natuurlijk hoeft niemand in het publiek hetzelfde te hebben meegemaakt als hij. In 'Changes Coming ’Round The Bend' is voelbaar dat we uit een rotperiode komen. Die periode kan voor iedereen anders zijn, maar er is verandering onderweg en daarin vinden we hoop. Over 'Sorry Mama' zegt hij: “Iedereen heeft een moeder en je moeder gelooft altijd in je, waar je ook naartoe gaat. In elk geval die van mij.”
'Monochrome' is herkenbaar voor iedereen die weleens kampte met eenzaamheid of een gebroken hart. Hierin beschrijft Jelte hoe hij de wereld voornamelijk zwart-wit ziet, alsof hij in een soort tunnel zit. Hij hoopt dat de kleur terugkomt, samen met warmte en positiviteit. Jelte geeft aan dat hij het spannend vindt om over dit soort onderwerpen te praten, maar vraagt zich tegelijkertijd hardop af: “Waarvoor doe ik het anders? Kleur is een verademing in een zwart-witte wereld en er zijn zeker ook goede dingen.”

“Ik wilde het podium niet meer op”
Lang voelde Jelte zich, hoe stom hij de vergelijking ook vindt, alsof zijn hoofd een computer was waarop te veel tabbladen openstaan. Hij wilde ruimte maken in zijn geheugen, zodat er weer plek ontstond voor nieuwe dingen. Hij hunkerde ernaar om weer écht te genieten, blijdschap te ervaren en een steun voor anderen te kunnen zijn. Maar er was weinig ruimte en te veel aan de hand, waardoor hij zichzelf vaker oversloeg. Lange tijd vond hij spelen daarom niet meer leuk: “Ik wilde niet meer het podium op. Maar ik heb nu een nieuwe band en we spelen heel vrij”.
Van de drie nieuwe nummers was 'Changes Coming ’Round The Bend' de eerste release. Het raakt Jelte enorm dat dit nummer goed werd ontvangen en vaak op de radio is gedraaid. Dat warme onthaal is een van de mooie dingen die hij momenteel meemaakt. Muziek maken en optreden maken Jelte weer blij. Met een dankbare lach op zijn gezicht vertelt hij: “Ik heb het als heel positief ervaren om weer terug te zijn. Om te merken dat mensen naar shows komen, dat ik geboekt word, dat platen uitverkopen. Ik krijg veel mooie complimenten over wat mijn muziek voor mensen betekent. Als je in een rottijd hebt gezeten, je vervolgens uit het dal klautert en je staat weer op een festival te spelen, dan gaat de zon weer een beetje schijnen. Dat is natuurlijk het mooiste wat je kunt krijgen. De menigte die zegt: Hé Jett, we willen je nog steeds en misschien nog wel méér. Daar ben ik ontzettend dankbaar voor.”
Jett Rebel gaat op tour en speelt ook in Limburg: 17 december in de Nieuwe Nor, Heerlen en 20 december in Grenswerk, Venlo. Voor meer data en tickets, ga naar: de tourdata van Jett Rebel.