Feestidealisme in Deventers Walhalla

Peanut Butter Goldfish

Terwijl buiten de eerste lentebui van het jaar wegplenst, komt Peanut Butter Goldfish de zaal vol toewijding opwarmen. Het trio uit Apeldoorn staat naar eigen zeggen flink verkouden op het podium, maar hun set laten ze er niet onder lijden. De aura van de nummers schiet van links naar rechts, met energieke postpunk beukers aan de ene kant van het spectrum en emotionele slow burners aan de andere. Het gebrek aan bassist lost drummer Falk Beuzenberg op met vernuftig getimede kicks. De meeste aandacht wordt opgeëist door zangeres Nina Maxim, niet alleen dankzij haar fenomenale stemgeluid maar ook dankzij haar theatrale performance op het podium. Ze rolt over de planken, springt het publiek in om mee te dansen en lijkt helemaal op te gaan in de muziek. De band krijgt Walhalla alvast lekker enthousiast met een strakke set en een paar dansbare momenten. Een veelbelovende act die hard aan de weg timmert om hun plek op te eisen.

Politie Warnsveld

Ik ben nog nooit teleurgesteld geweest door een ska(punk)band. Het is een genre waar vrolijkheid en levenslust hoog in het vaandel staan en er wordt publiek door aangetrokken dat er ook altijd een doldwaas feest van weet te maken. Politie Warnsveld - popo warra voor de ingewijden - bleek de toch al grote verwachtingen totaal te overtreffen. Voorop het podium prijkt een uiteraard totaal legaal verkregen groot plaatsnaambord van het aan Zutphen vastgegroeide dorp. Een melodramatische diepe trailerstem kondigt de muzikanten aan alsof we op Goldband in de Ziggo Dome aan het wachten zijn. Het eerste wat opvalt wanneer de heren onder luid gejuich op komen lopen is het gebrek aan blaasinstrumenten; uiteraard niet verplicht voor ska, maar toch opmerkelijk. Gelukkig wordt dit gat ingevuld door toetsenist Olivier Pot, die op rake plekken zorgt voor elektronische toeters, ersatz keytarsolo’s of een zomerse melodica. Hidde Hendriks verzorgt een verdomd lekker basgeluid dat de konten aan het schudden krijgt. Maar het is zanger Joris van de Waterbeemd die als chef knalfuif de show steelt. Hoewel het niet eens nodig is om het vanaf minuut 1 hossende publiek verder op te zwepen, weet deze skankende frontman het toch voor elkaar te krijgen om Walhalla nog harder te laten zweten. Niet met geveinsde woede, maar met een diep sympathiek charisma van het kaliber doorgewinterde volkszanger.

Veel van de liedjes gaan over onderwerpen die je eerder aan een popband zou toeschrijven. De teksten over meisjes en liefde transporteren je naar een perfecte zwoele zomerdag aan de IJssel. Cliché? Voor een punkband juist helemaal niet, ook al worden hier de grenzen van verscheidene genres vrolijk opgerekt. Joris heeft bovendien een absolute dijk van een stem, nu eens glashelder, dan weer schreeuwend, die de volkomen levenslustige sfeer van de avond benadrukt. Feestidealisme, noemen zij het zelf. Middenin de set slingert de band er bovendien een lekkere verrassing doorheen: een cover van Laat Mij Maar Alleen (1987) van Klein Orkest. Er wordt op gedanst alsof het niet vier hele decennia geleden is dat dit nummer een hit was. Tijdens Louise wordt een lieftallige vrijwilliger het publiek opgetrokken voor een serenade waarvoor Joris emotioneel op de knieën gaat. In de laatste minuten van de avond wordt de sfeer nog een laatste keer naar een climax getrokken, met Joris staand op een barkruk midden in de pit, hedonisme predikend over het broeierige publiek. Wanneer het optreden voorbij is, voelt de comedown als bijkomen van een doldwaze trip, waarvan de belangrijkste boodschap is dat het leven toch eigenlijk wel erg leuk is.