Burgerweeshuis verdedigt de vrijheid op vijf mei

Maar, beste lezer, het voelt elk jaar weer ietsjes meer alsof die zelfde fascisten grijnzend door het raam de woonkamer in kijken, om te zien of we misschien al stom genoeg zijn geworden om ze zelf binnen te laten. Nu zijn wij natuurlijk geen politiek nieuwsplatform, maar schrijven over Bevrijdingsdag zonder politiek is als schrijven over een bos zonder de bomen te benoemen.

De dag wordt officieel geopend door Martin Knaapen, sinds 2024 stadsdichter van Deventer. Een goede zet van Burgerweeshuis, dat zich hiermee en ook dankzij de line up profileert als een plek waar je welkom bent met uitgesproken meningen over de stand van zaken op onze planeet. Knaapen draagt, naar eigen zeggen om tegemoet te komen aan de gemiddelde spanningsboog van het publiek, een verkorte samensmelting van twee krachtige gedichten voor. Zijn rede, met referenties naar onze eigen leiders die moeten stoppen met ´het zure zaad´ van de machtigen der wereld slikken, wordt met luid gejuich ontvangen. Tenslotte voorspelt de dichter een dag gevuld met het muzikale equivalent van bommen en granaten, dat vandaag echter geen bloed zal vergieten maar juist eendracht zal verspreiden.

KRAM

Het Iers-Nederlandse KRAM trapt het programma af in een langzaamaan volstromende Burgertuin. Het viertal neemt een lekkere bak moderne postpunk mee waarop koortsachtig gedanst kan worden. Dat laatste blijft zo vroeg op de dag nog een beetje uit - geef de schuld maar aan het grijze wolkendek of het nog lage bloedalcoholgehalte - maar het publiek wordt in ieder geval goed wakker geschud. De heren hebben de laatste tijd de wind in de rug: vorig jaar namen ze de Amsterdamse popprijs mee naar huis en afgelopen week kregen ze te horen de komende Popronde te mogen draaien. Gezien hun outfits zou je bovendien verwachten dat Adidas allang als sponsor is binnengeharkt, maar dat is ook maar speculatie. De muziek klinkt urgent, dreigend, resoluut en existentieel, en sluit daarmee aan op de stemming van de dag en het nu. Een heerlijke opwarmer die de lat voor de rest van het festival nonchalant hoog legt.

Wie dacht na dit spektakel meteen door te kunnen banjeren naar C’est Qui? op het binnenpodium komt terug van een koude kermis. Omdat de zaal tijdens het festival in oppervlakte gehalveerd is en de bands back to back over de twee podia zijn geprogrammeerd, staat het binnen al bomvol voordat de eerste noot überhaupt is gespeeld. Fantastisch natuurlijk voor de muzikanten, maar jammer voor onze razende reporter die graag alles wil meekrijgen. De verslagen van C’est Qui?, L.A. Sagne, Keenan Mundane en Parker Fans blijven we u dus helaas verschuldigd.

Iguana Death Cult

Om te beginnen met een persoonlijke noot: Iguana Death Cult wil ik al zien sinds ik voor het eerst hun debuutalbum The First Stirrings Of Hideous Insect Life hoorde. Door allerlei verschillende ongelukkige omstandigheden kwam het er maar niet van, en terwijl de band zelfs in Amerika furore maakten (ze toerden met scenelegendes Thee Oh Sees) bleef het vijftal mijn witte walvis. Neem het dus niet te licht wanneer ik schrijf dat de Rotterdammers mijn verwachtingen deze keer hebben overtroffen.

We zien in hun midden een bekend gezicht uit de Overijsselse muziekwereld: Sam Pols, bekend van onder meer Magnetic Spacemen en Salland Sound Collective, neemt tegenwoordig de lage tonen voor zijn rekening. Al bij aanvang van Nude Casino is het duidelijk dat het tempo vandaag aanzienlijk hoger ligt dan wat er op de plaat te horen valt. Ze weten de lijn tussen ruig en kneiterstrak als doorgewinterde live band haarfijn te bewandelen en banen zo hun eigen pad naar zalige gecontroleerde chaos. De piepjonge plaat Guns Out is op dit punt net een maandje oud, maar de verse nummers hebben hun vertaling naar het podium al goed gevonden. Met name I Like It, It’s Nice, een track over The Great British Bake Off (het beste tv-programma ter wereld, aldus frontman Jeroen van Reek) blijft lekker hangen. Bij afsluiter Nature Calls wordt nog even een cirkeltje georkestreerd in het inmiddels goed opgewarmde publiek en wanneer daar vanaf het podium tenslotte nog een elektrische gitaar in wordt geflikkerd, eindigt Iguana Death Cult met een climax. 

SOAPBOX

‘We brought our own flag, but we see you already have one up!’ complimenteert een kletsnatte Tom Rowan de Deventerse venue. De vier Schotten brengen snoeiharde punk en de daarbijhorende stootkracht met zich mee. Het volume staat op standje IDLES. Met een gevaarlijk ogende atleet van een frontman, die zelf om de haverklap het publiek induikt om daar met een dosis lichamelijke beweging de boodschap van SOAPBOX over te brengen, is het vooraan inmiddels niet meer mogelijk om stil te blijven staan. Die boodschap is juist op 5 mei extreem relevant en veroorzaakt de duisterdere, benauwdere gedachten over de nabije toekomst. Deze gedachten kunnen alleen worden bestreden dankzij de voorheen genoemde lichamelijke beweging en SOAPBOX levert daar de perfecte soundtrack voor. De band vindt hier een publiek dat ideologisch achter ze staat en het doet ze zichtbaar goed. Toeschouwers en muzikanten koken allebei over en versterken elkaar in een woedend lachende draaikolk. Na de finale van Drafted zit de energie nog zo hoog dat het ongelooflijk voelt dat er inde tuin nog maar één band te gaan is…

Snapped Ankles

De grootste naam bewaar je natuurlijk tot het laatst, maar de zwaar dansbare disco-rave-krautpunk van Snapped Ankles leent zich ook het beste voor het gouden uur van In Vredes Naam. De Londense do-it-yourself muzieksjamanen staan gehuld in rafelige groene gewaden die de bandleden lijken te bedekken met een dicht pakket aan mos. De anonieme frontman slaat op een houten tak met audioplugs en een effectenpedaal erin geschroefd terwijl de repetitieve drums en bassynthesizer het publiek langzaam in een extatische trance brengt. Het is raar, experimenteel, en zeker niet altijd iedereens ding, maar de mensen die er vooraan goed op gaan, gaan er ook buitengewoon goed op. Vanaf halverwege de show staat een aanzienlijke groep daar volledig op te gaan in de muziek en is de pit op geen enkel momentje stilstand meer te betrappen. Het credo van Snapped Ankles is, aldus hun meest recente albumtitel, Hard Times Furious Dancing. Vandaag wordt dit belichaamd door het publiek, dat op bekende hits als I Want My Minutes Back en Rhythm Is Our Business net zo hard danst als op de nieuwe tracks. Zelfs wanneer de band het podium al heeft verlaten, gaat het feest vrolijk door. Bevrijdingsdag wordt zo afgesloten met een euforische noot, een hoopvolle laatste harmonie om de volgende ochtend weer met frisse moed op te staan, ondanks de talloze benauwenissen van het moment.