Burgerweeshuis is uitverkocht en dat voel je meteen. De zaal is ramvol, warm en benauwd nog voordat de hoofdact begint. Fritzi opent de avond met een experimentele set die tussen meerdere genres beweegt. Rustige stukken worden afgewisseld met energiekere uitbarstingen, zonder echt in één richting te blijven hangen.
Sophie Straat komt rustig op. Geen directe explosie, eerder een opbouw. Achter haar staat een projector die live beelden toont van een camera die ze zelf gebruikt. Nog vóór de show begint staat die al aan, waardoor je haar backstage kunt zien. Tijdens de set blijft dat doorlopen en geeft het een extra laag aan wat er op het podium gebeurt. Tussen de nummers door houdt ze korte, inspirerende praatjes die de aandacht vasthouden zonder de flow te breken. De eerste nummers blijven ingetogen, maar daar tussendoor zitten hardere momenten die de zaal los trekken.
Het blijft de hele set vol en zwaar in de ruimte. Geen afstand tussen podium en zaal, alles zit dicht op elkaar. De combinatie van warmte, drukte en geluid maakt het minder een show en meer iets waar je middenin staat.
