Dit was Pigstock 2026

Foto's door Airin Papapicco

Vrijdag

Om ook alle van veraf reizende feestvarkens de mogelijkheid te geven rustig aan te komen, begint de eerste band vandaag pas om 7 uur. Toch helemaal de tijd kwijtgeraakt is het even schrikken wanneer opeens de eerste klanken van Salland Sound Collective uit het bos komen zweven. Terwijl de tien lokale legendes met met hun kampvuur-roots-gezelligheid het regenboogpodium warmspelen, snellen de laatkomers zich naar het woud. Gelukkig is het festivalterrein vrij letterlijk op kruipafstand van de camping; met een enthousiast sprintje ben je er binnen een minuut. Salland Sound Collective is natuurlijk de perfecte opener van de tiende editie van dit bijzondere festival. Een aanzienlijk deel van de tien muzikanten op het podium is sinds het prille begin onlosmakelijk verbonden met Pigstock en stonden al talloze keren in allerlei groepen op de planken onder de zomereiken. Het is een thuiswedstrijd, en countryrocker Smalltown Boys Play Smalltown Shows slaat wat dat betreft de spijker op de kop: voor een smaller town dan Lemele moet je goed zoeken.

Een klein uurtje later stroomt het bos alweer bomvol, want de volgende band heeft in korte tijd al een aardige cult fans om zich heen weten te creëren. The Bird Experience is een door mystiek omhulde groep rondom Mees Vullings, die met psychrockband Heath in 2023 ook al op het festival stond. Maar we zien meer bekende gezichten. Op gitaar, Redmer Kamsma, o.a. van Pigstockalumni Magnetic Spacemen en Baba Pen & the Bim Bam Band. Op bas, Dylan van de Grift, die niet alleen in 2022 met Vitamin B12 op het podium stond, maar sindsdien ook elke editie samen met Puck Hofwegen als Space Age DJ Collective tot het bitterzoete eind van het feest heerlijke plaatjes staat te draaien. Lars Douma zit achter het drumstel, met naast hem Ishmerai Gill die de excentriekere percussie voor zijn rekening neemt. Zo tovert hij tijdens het theatrale Joe’s House Of All-American Entertainment rubberen kippen en fietstoeters tevoorschijn om het absurdistische nummer extra kracht bij te zetten. Prominent vooraan achter het orgel zit Pedro Croes, die met zijn virtuoze solo’s en gonzend hete backing verantwoordelijk is voor een groot deel van de sound van de band. Maar het is vooral Mees die nog meer dan in Heath de aandacht naar zich toetrekt en ook vast weet te houden. Waar ruimte is voor theater, grijpt hij de kans om met mimiek en stem de band en de muziek een verhaal mee te geven. The Bird Experience oogt alsof ze met paard en wagen rondtrekken langs rokerige, naar whisky stinkende herbergen. De muziek is doordrenkt met blues en tabak en het publiek smult ervan.

De zon is onder, de lampjes gaan aan. De vier heren van Dawn Brothers beklimmen het podium. De Rotterdamse band gaat al meer dan tien jaar mee en haakt met hun folky bluesrock mooi aan bij de klanken van Salland Sound Collective eerder op de avond. Opgezweept door de toenemende festivalsfeer en de ronkende Leslie speakers van toetsenist Rowan de Vos wordt de bosbodem aangestampt door een uitgelaten dansend publiek. De eerste crowdsurfers van het weekend worden lachend opgetild. De driestemmige harmonieën: hemels. Het hoogtepunt van de set is het nummer Let It Bleed van het nieuwste album Cry Alone, waarop ze met een lange instrumentele jam het publiek in hogere sferen brengen. 

Nu de duisternis is ingetreden, zijn de grootste weridos van de avond aan zet. De laatste act van de avond verruilt de gezelligheid van de Dawn Brothers voor een flinke dosis wanorde. De drie Fransmannen van Weird Omen staan voor een opgewarmd en teut gezelschap dat nog niet heeft te lijden onder een festivalnacht zonder slaap. Al vanaf de eerste noot knallen band en publiek er samen met een sloopkogel aan energie in. Weird Omen speelt iets dat valt te classificeren als sixties garagerock met een ruwe rand die je knokkels kapot schaaft. In plaats van een stugge bassist worden de lage tonen verzorgd door Big Fred Rollercoaster en zijn barisax. Gehuld in skinny jeans, een panterprint topje en bloederige makeup tovert hij gruwelijke riffs uit zijn blaasinstrument. De instabiele toren aan versterkers die achter hem staat lijkt elk moment te kunnen instorten. De band voelt gevaarlijk, en dit straalt uit naar de kolkende pit die inmiddels is ontstaan. Gelukkig voor het merendeel van de bezoekers is het bos groot genoeg om de enthousiastste varkentjes voorin ongestoord door de modder te laten rollen, zonder zelf bij het geworstel betrokken te zijn. Weird Omen tiert als een malle door hun set heen en voordat Pigstock er erg in heeft is de eerste dag alweer voorbij.

Zaterdag

Hoewel er niet veel mensen zullen zijn die niet in Lemele blijven slapen, mist dit kleine groepje wegtrekkers op zaterdag een spectaculaire act die niet op het programma stond. Terwijl we de slaap uit onze oogjes wrijven wordt naast de douches een klein podium opgebouwd waar zich even later iets voltrekt dat zich moeilijk in weinig woorden laat beschrijven. Blije Eikel FM presenteert: De Wensenbingo is een geschifte muzikale gameshow waarin het team dat als eerste bingo heeft mag bepalen waarover de twee spelleiders een liedje moeten improviseren. De stijl waarin dit gebeurt kan worden beschreven als black midi meets TAXITAXI meets Angine de Poitrine. We horen nummers over kalknagels, de geschiedenis van bingo en complottheorieën. Naast dat het muzikaal nogal indrukwekkend is, is de show vooral ook ongelooflijk grappig, en het is haast onvoorstelbaar dat dit de eerste gig van het project is. We hopen snel meer te horen van deze twee lijpkikkers.

We zijn vandaag nog lang niet uitgelachen. De twee kerels van The Sunset Society trappen de zaterdag af met… semi-ironische sixties pop? Alsof ze uit een antieke ansichtkaart zijn gestapt en een drummachine hebben gevonden staan ze met een stralende glimlach en gouden keeltjes liedjes te spelen die uit grootmoeders platenkast hadden kunnen komen. Over meisjes (Marianne), over vakanties aan de Spaanse kust (Naar Spanje), en over meisjes aan de Spaanse kust (Marta). De gecoördineerde outfits en de zoetsappige onderwerpen verraden de spot in het optreden, maar tegelijkertijd zijn de liedjes onwijs catchy en vormen hun stemmen samen een verrukkelijk geluid. Het duo slaagt erin om nostalgie op te wekken voor een tijd die slechts een enkele bezoeker van Pigstock zich daadwerkelijk zal kunnen herinneren. Onder luid gejuich van het publiek gaan plots de broeken uit, want voor deze speciale gelegenheid speelt The Sunset Society de helft van hun set in gruwelijk sexy panterprint slipjes. Het festival laat zich opnieuw kennen als een bijeenkomst voor gezellige gekken wanneer spontaan een cirkelpit ontstaat op een liedje dat daar natuurlijk helemaal niet om vraagt. Op het podium zijn ze duidelijk in hun nopjes.

Plastic Family staat vandaag als tweede op de planken. Het vijftal met leden uit o.a. MOOON en Frankie’s Strange Machine heeft in februari hun eerste single Love & Heartbreak in High School / TV Screen uitgebracht en omarmt de retro esthetiek van de seventies net zoveel als haar sound. Een goede keuze voor Pigstock, waar je veel meer dan op andere festivals omringd wordt door kleurrijke bloemetjesbloezen en paisleymotieven. De band speelt vrolijke en stevige pop met een vintage vibe die het ietwat druilerige weer in een okergele wolk laat oplossen, en de invloeden van Supertramp zijn met name goed te horen in het funky orgelspel. Het orgel staat nog centraler in de muziek van Gates of Kiev, het Amsterdamse drietal dat na Plastic Family het podium betreedt. Hun geluid is een stuk duisterder en zwaarder en neigt op sommige momenten zelfs naar metal, waarbij de rol van gitaar volledig is ingenomen door het koortsachtige toetsenwerk van Tomas Mesman. 

Helemaal uit Duitsland is Suzan Köcher’s Suprafon aan komen rijden, en net als Plastic Family vinden ze op Pigstock een publiek dat uitermate ontvankelijk is voor hun bewondering voor de sixties en seventies. Gekleed in een prachtig glitterig gewaad neemt Suzan ons mee in een fijne, dromerige trip. De gitaar klinkt lekker fuzzy, vooral op de Franstalige cover van Johnny Hallyday’s Psychedelic, een track uit 1967 die naadloos aansluit op de rest van hun repertoire. Het allerbeste klinken ze tijdens de lange instrumentale jams die ze af en toe middenin de nummers gooien, zoals tijdens Living In A Bad Place. De invloeden van krautrock zijn dan goed te horen, vooral dankzij de kosmische geluiden die Suzan uit haar synthesizer weet te vleien. Ogen dicht en dansen. Instrumentaal grooven is ook het handelsmerk van het Zweedse viertal Hollow Ship dat tijdens het gouden uurtje voor zonsondergang komt spelen. Sinds hun debuutplaat Future Remains uit 2021 staan ze op de radar van menig psychrockliefhebber en komen ze terecht op de line ups van festivals door heel Europa. Ze spelen ritmisch interessante psychedelica waarbij je nu eens zorgeloos kan wegzwijmelen en even later weer dansend kan ronddartelen. De backing track zorgt voor hoekige synths die de rode draad vormen door hun zigzaggende muzikale reizen, waardoor je je soms afvraagt hoe ze in hemelsnaam niet helemaal uit de bocht vliegen.

Wanneer de nacht lang en breed is ingevallen is het tijd voor de act waar veel Pigstockgangers al weken, misschien zelfs jaren naar verlangen. Bijna tien jaar geleden was hun laatste show in Nederland voordat ze op een lang hiaat gingen. In de Ziggo Dome nog wel, als support act van Kensington. Het Twentse PAUW brak in 2014 mede dankzij Popronde keihard door en leek niet meer weg te denken uit het muzikale landschap. Veel later pas, zo rond de pandemie, ontdekte ik zelf hun psychedelische universum. De debuutplaat Macrocosm Microcosm heb ik destijds helemaal grijs gedraaid, maar ik had nooit verwacht de band ooit nog live te kunnen zien spelen. Drummer Rens Ottink was in de tussentijd gaan spelen voor de succesvolle Britse psychrockers Temples, dus een reünie leek allesbehalve zeker. Maar als een plotselinge donderslag was daar in 2025 een teken van leven: oprichters Rens en Brian lieten weer van zich horen en in januari 2026 stonden de heren met een nieuwe formatie in Metropool en Paradiso. Meteen daarna kwam Autopilot uit, een single die klinkt alsof ze geen dag zijn weggeweest. En nu op het innige podium van Pigstock, een festival dat juist is opgegroeid in Pauws afwezigheid en nu zijn tiende (uitverkochte!) editie viert met het onthaal van deze meesters.

De uitlopende opbouw voedt de spanning alleen maar en wanneer het ensemble uiteindelijk op komt lopen is de ontlading groot. Gitarist Denzel Sprenkeling van The Sunset Society heeft zijn broek weer aangetrokken en bespeelt hier niet alleen de snaren, maar ook de oh zo karakteristieke mellotron die PAUW inzet om melancholie en nostalgie op te wekken. De fuzz van Brian Pots klinkt onwaarschijnlijk groots en aan zijn Alex Turner-achtige blik te zien is hij zich hier maar al te bewust van. Vrijwel heel Macrocosm Microcosm komt aan bod en we smelten weg in hun roze universum. Wanneer High Tide wordt ingezet begint er iets te borrelen; het vraag-en-antwoord-samenspel van bas en gitaar bouwt de druk op en wanneer de muziek weer uitspat met fuzz en synthesizer en een heuze gong, explodeert het publiek mee. Hitsingle Shambhala heeft natuurlijk net zo’n effect. Het is muziek die voor veel mensen herinneringen opwekt aan eerdere (simpelere?) tijden, en om dit nu opnieuw in al haar grootsheid te horen in een bos omringd door andere fans is een ontroerende ervaring.

Het zou helemaal geen verkeerde aflsuiter geweest zijn voor deze editie van Pigstock. Maar er lijkt een formule in de programmering te zitten: de avond moet eindigen met iets raars, iets tegendraads. En vooral iets waar de laatste energie eruit gebeukt kan worden. Enter The Schizophonics. Wanneer het drietal met takken als zwaarden boven hun hoofd komt oplopen (‘We found these really cool sticks!’) weet je dat ze op een lijn zitten met hun publiek. De band is geworteld in de scene van San Diego in de VS en heeft daarmee van alle acts verreweg de grootste afstand naar Lemele afgelegd. Drummer Lety Beers telt af en vervolgens barst de chaos los. Het is alsof zanger en gitarist Pat Beers alle coke uit de Rotterdamse haven heeft opgesnoven zonder de daarbijkomende egoproblemen. Pirouette, spagaat, piroutte, spagaat, naar de rechterhoek, naar de linkerhoek, piroutte, spagaat, koprol, koprol, en dit allemaal zonder een noot te missen. De gain op zijn gitaar staat zo hoog dat hij slechts zijn linkerhand nodig heeft om te spelen, zodat hij met de ander de microfoonstandaard alle kanten op kan slingeren. De energie die hij in het publiek kiepert wordt opgevangen en omgezet in een zweterige rampit waar het maar moeilijk uit ontsnappen is. Niet dat je dat zou willen, hoewel stilstaan en je vergapen aan Beers’ acrobatiek ook genieten is. Hij duikt het publiek in, doet daar een half nummer, klimt er weer uit, bedenkt zich onmiddellijk en springt weer terug tussen de mensen. Hoe hij er ondertussen ook vocalen uit weet te persen is een van de grote mysteries van het universum, en zijn shirt is na één track al totaal doorweekt. De twee dames van de ritmesectie leiden alles in goede banen en kijken toe als twee ouders die hun hyperactieve kind voor de zoveelste keer heel Ballorig zien afbreken. Wanneer de drie hun laatste nummer aankondigen smeekt het publiek om meer, maar met zo’n live optreden is het de vraag of het überhaupt fysiek mogelijk is om nog langer op twee benen te blijven staan.

En zo komt Pigstock tot een einde. Er wordt nog even doorgefeest dankzij de koffers vol vinyl van Space Age DJ Collective, maar de volgende dag moet het weiland weer leeg zijn. Lege blikjes worden verzameld en zoals het een bitterzoet afscheid betaamt, worden tenten afgebroken in de stromende regen. Een paar dagen later zal het lijken alsof er nooit wat heeft plaatsgevonden, de sporen verhuld door het bos en het gras. Maar volgend jaar vindt de magie gewoon opnieuw weer plaats.