Het is zaterdag 27 juni. Code rood. De langste hittegolf uit onze gemeten geschiedenis houdt ons nog steeds in zijn plakkerige klauwen. Deventenaren dompelen zich zuchtend onder in de verkoelende stroming van de IJssel. Maar in de tuin van Burgerweeshuis stijgen vannacht de temperaturen tot nieuwe maxima. Op de eennalaatste dag van Deventers pride week kon een zweterig publiek uit hun plaat gaan op de muziek van twee volstrekte iconen.
Foto's door Renaldo Markus
Alice Olsthoorn
Gehuld in een gecropte glitterjas met bontkraag opent Alice haar show door keihard de toon te zetten. Als ORDI (‘Mijn lines zijn dik en mijn nakkies ook’) de haters niet wegjaagt, doet de smerige acidbas van 3MM-Nee dat wel. Hoewel de Amsterdamse queer rave cultuur honderd kilometer richting het westen leeft, lijkt Alice er zo van doordrenkt dat ze de scene uitwasemt over het nog licht twijfelende Overijsselse publiek. Maar Alice rapt echt niet alleen maar over drugs. De muzikant-slash-YouTuber-slash-influencer vraagt zich met In NL Mag Je Een Vrouw Slaan af waarom sommige losers zo bang zijn voor cancelcultuur, terwijl gewelddadige mannen keer op keer weer terug uit het verdomhoekje weten te krabbelen. Gelukkig krijgt het nummer vanavond het gejuich dat het verdient. Clownerij, het virale nummer uit 2019 waar de meeste mensen haar van kunnen kennen, heeft een banging make-over gekregen en fuck it, ze doet hem gewoon twee keer. Scherpe beats, clubsysnths en venijnige humor: dit publiek is opgewarmd.
MEROL
De eerste keer dat MEROL in mijn leven kwam was in 2019 op de zolder van Paradiso. Het generatiedefiniërende LEKKER MET DE MEIDEN was een jaar oud, HOU JE BEK EN BEF ME net een paar maandjes. MEROL, inmiddels geëxplodeerd tot nationaal icoon, stond in de kleine zaal van de poptempel. Ze speelde meteen na de Canadese altrockband waarvoor ik, gehuld in mijn zwartste en obscuurste band T-shirt, naar de hoofdstad was afgereisd. Stilletjes beschimpte ik het fleurige publiek dat ik daar tegen het lijf liep. Onbegrijpelijk dat mensen die slechte popmuziek met stomme teksten zo fantastisch vonden.
Zeven jaar later lijkt het wel de omgekeerde wereld. Ik, met mijn hotpants, croptop en roze zonnebril. En MEROL met een verse plaat die bol staat met ruige gitaarriffs. Uitgedost met rode vleugels knalt ze vandaag uit de startblokken met Rode Seks Feeks, een nummer dat ze schreef naar aanleiding van een artikel over haarzelf in de Telegraaf. Meteen valt het op hoeveel er eigenlijk live op het podium gebeurt. Natuurlijk, er is een backing track, want de techno- en hardstyle beats moeten er kneiterhard in kunnen knallen. Maar MEROL heeft ook een verdraaid goede band mee met een drummer, een toetsenist en een gitarist, die soms geluiden uit het instrument perst die ik aan een synthesizer zou hebben toegeschreven.
Het nieuwste album staat vanavond in zijn totaliteit op de setlist. Het is een onverschrokken keuze die aantoont hoe sterk MEROL achter haar nieuwste baby staat. Natuurlijk speelt ze ook ouder werk, zoals MANNEN MET GEVOEL en Sorry Lul, en het is een serieus kippenvelmoment wanneer het nieuwe Jij Laat Me Komen naadloos voortvloeit in HOU JE BEK EN BEF ME. MaarLEKKER MET DE MEIDEN is nergens te bekennen en dat zal mensen vast verbazen, of zelfs teleurstellen. Nu komt het vaker voor dat artiesten hun grootste hits juist niet spelen - met Radiohead’s Creep als bekend voorbeeld - en eigenlijk is dat juist ook gaaf. Misschien wel een dikke middelvinger naar iedereen die voor dat ene hitje wel een kaartje haalt, maar niet danst op de nieuwe nummers. Dat laatste lijkt trouwens bijna onmogelijk, want Leve de Feeks barst van de high energy bangers. Tracks als Skinroutine Bikinilijn en Uitstekende Kut lijken zelfs te smeken om een moshpit, maar een pit bij MEROL lijkt voor Deventer nog een onwennig concept. Totdat het popidool er niet alleen lief om vraagt, maar ook zelf de massa induikt om er hoogstpersoonlijk eentje aan te wakkeren.
Tussen de nummers door grapt MEROL over vliegende vulva’s en trekt ze de aandacht naar de onderwerpen die de basis zijn van Leve de Feeks: seks, lichaam en kinderwens, aldus haar eigen Substack waar ze nog veel dieper ingaat op de inhoud van haar werk. In maart deelde ze hier een prachtig kwetsbaar stuk proza over haar onzekerheden in de aanloop naar de albumrelease. ‘Het voelt alsof deze plaat meer noodzaak en emotie bevat’, schrijft ze, en ook uit de minidocu die 3voor12 erover maakte blijkt de diepgang van het schrijfproces waar ze doorheen is gegaan. Het culmineert vanavond in een diep ontroerende uitvoering van Er Is Een Land Waar Vrouwen Willen Wonen, een prachtig feministisch lied dat tussen 1976 en 1981 is geschreven door Joke Smit. Geen harde beats, geen gekke samples, alleen de stem van MEROL en zachtjes een elektrische gitaar. Het publiek is muisstil. Stel je dus de emotionele zweepslag voor wanneer het laatste akkoord wegebt en het hyperactieve Mommy wordt ingezet. MEROL flaneert zingend over het podium met een witte shotgun die via een geribbelde slang aan twee cups over haar borsten is bevestigd. Dit is natuurlijk een klassiek gevalletje van Chekovs melkkolfsupersoaker, want tijdens de climax van het nummer wordt het dorstige publiek dankbaar natgespoten.
Accepteer de 'social' cookies voor deze 'youtube'-embed.
cookie-instellingen aanpassen
MEROL sluit de nacht af met gabberklapper Rat, bij uitstek nog een nummer dat de programmering van het concert binnen pride gepast maakt. De track viert het queer nachtleven waarover Alice Olsthoorn ons eerder op de avond al toezong. Even lijkt er iets geks te gebeuren, wanneer een kerel die twee uur geleden al had moeten stoppen met drinken halfnaakt het podium opklimt. Maar MEROL weet wel raad met dit soort mannetjes en duwt meneer moeiteloos terug het publiek in: ‘De stage is van mij’. De strobes gaan aan, er wordt nog een laatste keer ecstatisch gedanst en alles dreunt samen tot de show voorbij is en het viertal met een diepe buiging afloopt. De mussen vallen van het dak, maar MEROL vliegt hoger dan ooit.
