Phil Campbell and the Bastard Sons is opgericht door oud-Motörhead-gitarist Phil Campbell na Lemmy’s overlijden in 2015. Campbell, samen met zijn zonen Todd (gitaar en harmonica), Dane (drums), Tyla (bas) en vocalist Joel Peters, blaast nieuw leven in hun eerdere familieband, die ooit voor de lol rock- en metalcovers speelde. Inmiddels heeft de band meerdere albums met eigen muziek op zijn naam staan. Geopend wordt er met het toepasselijke ‘We Are The Bastards’. Phil staat er haast een beetje verlegen bij met zijn zwarte mutsje op, maar ook op zijn 63e laat hij zien nog altijd een ontzettend goede gitarist te zijn. De energieke podiumpresentatie die we van hem kennen uit de tijd van Motörhead is er echter niet meer. Dat maakt het publiek gelukkig niks uit, want bij ‘Freak Show’ gaan direct de vuisten de lucht in als zanger Joel Peters hierom vraagt.
Dit enthousiasme wordt alleen maar groter als al als derde nummer ‘Going to Brazil’ van Motörhead wordt ingezet. Phil kondigt het nummer aan en vraagt of er Motörhead fans in de zaal zijn, waarop natuurlijk iedereen begint te juichen. Het is duidelijk: dit zijn de nummers waar de mensen vanavond voor gekomen zijn. De band speelt vanavond dan ook maar liefst zes nummers van Motörhead. Het is enerzijds jammer, want hun eigen nummers zijn echt niet verkeerd. Neem ‘High Rule’, waarin ze laten zien hoe goed ze rock-‘n-roll kunnen combineren met metal- en zelfs bluesinvloeden.
Met name zanger Peters krijgt het publiek goed mee, maar op bepaald moment worden wij toch een beetje moe van het constante gevraag om onze vuisten de lucht in te doen, onze middelvinger op te steken of allemaal “hey” te roepen. Het voelt allemaal een beetje cliché, alsof het één grote karikatuur is van rock-‘n-roll. De Motörhead covers begrijpen we nog wel, maar halverwege de set komt ‘God Save The Queen’ van Sex Pistols ineens langs. En dat is nog niet alles, want in de toegift speelt de band ‘Heroes’ van David Bowie, in een bijzonder matige uitvoering. Het is opmerkelijk hoe de band ervoor kan zorgen dat zelfs deze nummers klinken als een standaard Motörhead-track.
Met ‘Overkill’, de zoveelste cover van de avond, komt er een einde aan het optreden. Het publiek vanavond was bijzonder enthousiast, maar wij hebben het vermoeden dat men dit ook zou zijn geweest als er een lokale Motörhead coverband had gespeeld. Terwijl Phil Campbell and the Bastard Sons leunden op nostalgie, bewees Junkyard Drive dat rock-’n-roll juist kan verrassen en vernieuwen. Een gemengde avond, waarin vooral de Denen indruk wisten te maken.
