Briqueville (een Franse vertaling van het Belgische dorp waar de band uit afkomstig is: Steendorp) omhult zichzelf in mysterie: de identiteit van de bandleden is onbekend en op het podium verschijnen ze in lange gewaden en maskers. Deze anonimiteit zorgt ervoor dat de focus op de muziek ligt en niet op de personen, of zou het simpelweg een methode zijn om makkelijker van bandlid te wisselen zo af en toe? Hoe dan ook, ook vanavond zien we de band weer gehuld in duisternis en veel rook, passend bij de muziek: repeterende riffs, donkere soundscapes, soms haast psychedelisch. Briqueville neemt ons, met hun veelal instrumentale nummers, mee op een duistere, haast meditatieve trip. Bij een aantal nummers is er zang en spoken word, die, door de effecten die gebruikt worden daarbij, het geheel nog spookachtiger maken. Halverwege de set springt vooral ‘Akte XII’ er bovenuit met zijn meeslepende opbouw en een melodie die de rest van de dag in ons hoofd blijft hangen. Er is weinig interactie met het publiek, maar dat zou dan ook niet passen bij het mysterieuze imago van de band. De linker gitarist loopt wel regelmatig naar de rand van het podium, wat met zijn masker en gewaad een haast dreigende indruk maakt. Het publiek gaat in elk geval helemaal op in de hypnotiserende klanken van deze Belgen, duidelijk merkbaar ook aan het grote applaus dat de band na afloopt krijgt. (AW)
