Stefan de Graef kennen we al van zijn werk met Psychonaut, maar vandaag betreedt hij het podium met Hippotraktor, waar hij zowel zang als percussie voor zijn rekening neemt. De Mechelse band bracht eerder dit jaar hun tweede album Stasis uit, waarop hun geluid verder geëvolueerd is tot een verfijnde mix van progressieve post-metal, sludge en djent-riffs. Wat meteen opvalt is De Graef’s houding op het podium: hij staat zijdelings gericht naar zijn bandleden, in plaats van naar het publiek. Dit is inmiddels een herkenbaar handelsmerk van Hippotraktor geworden. Enerzijds is het jammer dat op deze manier zijn mimiek en expressie enigszins verloren gaan, maar anderzijds maakt de machtige schreeuw van De Graef ook zonder dat hij ons in de ogen kijkt veel indruk. De energie zit er vanaf de eerste tonen van opener ‘Renegade’ direct goed in, bij zowel de band als het publiek. De Graef wisselt zijn schreeuw moeiteloos af met clean vocals en in die rustigere stukken kunnen wij, tussen het headbangen door, even op adem komen. De frontman zoekt regelmatig het contact met het publiek op en bij afsluiter ‘Beacons’ staat De Graef eindelijk frontaal naar het publiek gericht, zijn armen wijd gespreid terwijl hij zijn krachtige stem nog één keer laat horen. Hippotraktor bewijst vandaag dat de band niet alleen op plaat, maar zeker ook live overtuigt. (AW)
