Pelagic Fest 2026: Een festival zonder hokjes
Pelagic verkent de grenzen van zware, atmosferische en experimentele muziek in de Muziekgieterij
Het Berlijnse label Pelagic strijkt dit jaar alweer voor de derde keer neer in Maastricht voor Pelagic Fest. Het label staat vooral bekend om zijn postrock- en postmetalbands, maar wie twee dagen in de Muziekgieterij doorbrengt, ontdekt al snel dat Pelagic zich allang niet meer tot die genres beperkt. Van loodzware riffs tot shoegaze, psychedelica, darkjazz en experimentele elektronica: de muzikale variëteit is groot.
The Ocean
Het is vrijdagmiddag al gezellig druk in de Muziekgieterij en opvallend is hoeveel verschillende talen we om ons heen horen. Pelagic Fest trekt duidelijk een internationaal publiek. Het label werd ooit opgericht door leden van The Ocean Collective, die dan ook op deze eerste dag het podium mogen betreden. Misschien is dit wel het optreden waar iedereen het meest naar uitkijkt. The Ocean heeft namelijk een flinke wisseling in de bezetting gehad en daarmee ook een verandering in sound. Inmiddels zijn er vier nieuwe leden bij de band gekomen, onder wie twee vocalisten: Lane Shi en Enrico Tiberi. Het nieuwe album Solaris verschijnt op 25 september. We zijn dan ook benieuwd hoe deze nieuwe bezetting en sound live uit de verf komen.
De band brengt vanavond een mix van oud en nieuw werk en opent met ‘Light Pollution’, de eerste single van Solaris. De sound van de nieuwe nummers is inderdaad anders, maar daardoor eigenlijk alleen maar sterker. Het lijkt alsof de band nog meer ruimte heeft gemaakt voor creativiteit. Door hier en daar wat meer doomy en ambient passages toe te voegen, krijgen de nummers een mooie, dromerige sfeer, zeker in combinatie met de stem van Lane Shi. Dat sluit perfect aan bij de hardere passages die gelukkig ook nog steeds onderdeel zijn van het nieuwe werk.
Wat wel opvalt, is dat Lane Shi in de eerste helft van de show een wat terughoudende rol aanneemt. Doordat de band nu met twee vocalisten werkt, zijn de arrangementen van de oude nummers aangepast, maar aanvankelijk lijkt de rol van Tiberi hierin veel groter dan die van Shi. Het helpt ook niet dat ze wat verder naar achter op het podium staat. Ze lijkt eerder een bijrol te hebben dan de frontvrouw te zijn. Gaandeweg het optreden verandert dit: haar aandeel in de zangpartijen wordt groter en uiteindelijk duikt ze zelfs met een aanloop het publiek in om van daaruit verder te zingen. Er wordt afgesloten met drie nog niet uitgebrachte nummers van het nieuwe album, waarbij vooral ‘51°28′30″S, 73°6′11″W’ opvalt met zijn dansbare einde.
Zware kost
The Ocean is overigens lang niet de enige harde band op Pelagic Fest. Neem bijvoorbeeld Predatory Void, die een heel sterke set neerzet. Hun sound is bruter en grimmiger dan die van The Ocean en de indrukwekkende stem van Lina R. blaast ons volledig omver. Of het nu om cleane zang of screams gaat, alles wordt vol overtuiging en met zichtbaar plezier gebracht.
Waar Predatory Void put uit elementen van de blackmetal, doet Norna dat uit de posthardcore. De band zet op zaterdagmiddag een muur van geluid neer die met momenten haast beklemmend voelt. Muzikaal zit er weinig nuance in en helaas is de geluidskwaliteit niet al te best. Bovendien komt een deel van de muziek uit een laptop. Waar de band normaal met drie man is, ontbreekt vandaag iemand. Wellicht is dat de reden dat niet alles live wordt gebracht.
Zo’n zelfde gevoel van beklemming hebben we vrijdag bij Abraham. Ook een van de hardere bands van het festival, maar dan met meer atmosferische elementen. Live klinkt het vandaag nog rauwer en bruter dan op plaat en met vlagen doet het denken aan bands als Neurosis en Minsk.
Ook Zatokrev mogen we niet onbenoemd laten, misschien wel de meest ‘standaard’ band van de heavy bands dit weekend. En dat bedoelen we zeker niet negatief. Bij Zatokrev geen gekke tempowisselingen of uitgebreide atmosferische klanken, maar een rauwe portie postmetal met sludge- en doomelementen. De set begint sterk en het geluid is uitstekend, totdat plotseling het gitaargeluid hapert en volledig wegvalt. Waarschijnlijk ergens een losse kabel, maar het komt toch wat knullig over en haalt ons uit de flow van het optreden.
Progressieve grenzen
Wheel is ook een van de hardere bands van het weekend, maar muzikaal progressiever dan de eerder genoemde bands. We horen complexe ritmes en melodieën en de link met Tool is snel gemaakt. Toch klinkt het ergens persoonlijker, met name door het emotionele randje in de stem van James Lascelles. De band heeft duidelijk een eigen sound die prachtig naar voor komt vanavond in nummers als 'Fugue' en 'Vultures'.
Misschien nog wel progressiever is Aiming For Enrike. Het Noorse duo bestaat uit slechts gitaar en drums, maar creëert met loops, effecten, ritmische verschuivingen en improvisatie een veel groter geluid. Muzikaal laten ze zich niet gemakkelijk in een hokje plaatsen en we horen een mix van artrock, electronic, experimental rock, mathrock, postrock en progressive rock. Niet de meest makkelijke muziek, maar absoluut boeiend.
Op vrijdagavond zien we zo eigenlijk drie van de meest progressieve bands van het festival op een rij: van de polyritmiek van Wheel, via de loops en effecten van Aiming For Enrike, naar de muur van geluid van The Ocean. Ook dit laat de enorme variëteit van de Pelagic-muziek zien.
Postrock
Naast postmetal staat Pelagic natuurlijk vooral bekend om zijn postrockbands. De postrockband die dit weekend de meeste indruk maakt, is Lost In Kyiv, die een van de sterkste optredens van het festival neerzet. Hun muziek is haast filmisch en sleept je volledig mee, met hier en daar subtiel gebruik van spoken word. De opbouw en gelaagdheid zorgen voor een prachtige en afwisselende set, die op het ene moment heel dromerig is en op het andere juist dansbaar. We horen vanavond het nieuwe album We're All Going To Be Fine integraal en vooral 'Burst' springt er bovenuit. Een prachtig optreden.
Vergelijkbaar qua sound is Oh Hiroshima. Ook hier horen we heel atmosferische klanken, prachtige melodieën en een flinke dosis melancholie, net als bij Lost In Kyiv, maar dit keer met hier en daar zang. Hoewel we opener ‘Wild Iris’ prachtig vinden, kan deze band onze aandacht er niet helemaal bij houden. Spurv lukt dat daarentegen wel en zet een mooie set neer, inclusief trombone en xylofoon, die het geheel een heel vol geluid geven. Het is sowieso een band die stevigere postrock maakt; met momenten neigt het zelfs naar postmetal. Ook zij spelen hun nieuwe (nog niet uitgekomen) album integraal.
Dan nog een band die een album integraal speelt: het album Give Me Beauty... Or Give Me Death! van ef. Deze band is dan weer meer typische postrock: dromerig en hoopvol. De zaal is muisstil en iedereen luistert aandachtig voor de volledige set. Ook hier valt het volle geluid op, inclusief blazers. Misschien wel de meest dromerige band die we dit weekend zien, is Hanry. Zij mogen de tweede dag openen, dus het is rustig wakker worden bij hun melancholische klanken. Hanry maakt wat meer gebruik van elektronica en hier en daar horen we een vleugje shoegaze.
Shoegaze en andere zijpaden
Over shoegaze gesproken: ook dit genre is dit weekend vertegenwoordigd. Het Belgische Slow Crush is inmiddels een gevestigde naam binnen het genre en laat dit weekend horen waarom. Het lijkt in eerste instantie een beetje de vreemde eend in de bijt, als enige echte shoegazeband, maar toch valt op hoe dicht shoegaze en postrock eigenlijk bij elkaar liggen. Ook bij bijvoorbeeld Oh Hiroshima en, zoals gezegd, Hanry horen we duidelijke shoegaze-invloeden.
De stem van Isa Holliday is prachtig, maar valt af en toe wat te veel weg in het geluid. Passend bij het genre, aan de ene kant, maar haar stem verdient meer dan dat. Afsluiten doet de band met ‘Glow’, een stevige shoegazetrack en misschien wel het beste nummer van de band.
Een andere vrouwelijke stem die dit weekend opvalt, is die van A.A. Williams, die met haar band optreedt. Haar prachtige, duistere stem raakt je tot op het bot. Haar muziek is met momenten kwetsbaar en emotioneel en tegelijkertijd enorm krachtig. De nadruk ligt vandaag op het meest recente album Solstice, met ‘Wolves’ als een van de hoogtepunten van de set. Afsluiten doet ze met ‘Melt’ en ‘Evaporate’, ook twee prachtige en emotionele nummers. Kippenvel!
We blijven nog even bij donkere stemmen, want ook de stem van de frontman van The Devil’s Trade raakt ons. Ook deze Hongaarse singer-songwriter zien we met voltallige band op het podium. In de rustige stukken valt op hoe krachtig en duister zijn stemgeluid is, maar helaas is de geluidsmix hier niet optimaal, waardoor zijn stem in de hardere stukken wat wegvalt. Desondanks is de uitvoering van ‘Vidékek Vannak Idebenn’ prachtig. Ook hier staan we met kippenvel.
Moeilijk in een hokje
Tot nu toe hebben we de bands mooi voor jullie kunnen groeperen per genre, maar bij Pelagic zijn er ook een aantal bands die zich niet zo makkelijk in een hokje laten stoppen. Een voorbeeld daarvan is PREYRS, de opener van het festival op vrijdag. De band maakt een mix van alternative rock en metal, noise en industrial. Vooral frontvrouw Amy Montgomery valt op met haar rauwe, bluesy stemgeluid en haar energieke bewegingen op het podium. Vooral ‘Zeros, Ones & Lies’ en ‘Wave of Wisdom’ zijn krachtige songs. PREYRS zorgt voor een hele fijne start van het festival.
Ook op vrijdag zien we Red Dwarf Star, het soloproject van Coley Dennis, oprichter van Maserati. Ook deze band combineert verschillende genres, waaronder postrock, shoegaze en alternative rock. Live overtuigt het vandaag echter niet echt. Met name de zang valt wat weg en het geluid is met momenten een beetje een brei.
Een band die wél overtuigt, is The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble. Waar op plaat de jazzinvloeden prominenter aanwezig lijken te zijn, klinkt het live eerder als triphop dan jazz. Deze Nederlandse band neemt je mee op een donkere, psychedelische trip. Een van de verrassingen van het festival.
Het meest verrassende optreden van Pelagic Fest is echter otay:onii, de artiestennaam van Lane Shi, die we eerder al zagen als nieuwe vocaliste bij The Ocean. Het is lastig om goed te vatten wat voor show zij zaterdagavond neerzet. Ze staat alleen op het podium, met een keytar en een headsetmicrofoon. Muzikaal is het ontzettend experimenteel: avant-garde, elektronisch, soms noisy, soms heel poppy en soms extreem. Het is eigenlijk niet eens echt een concert, maar eerder performance art. Haar bewegingen, de extreme afwisseling in haar zang en de manier waarop ze haast bezeten door het publiek loopt: het is een hele ervaring. Iedereen blijft ietwat verbijsterd achter.
En dan missen we nog één band: de afsluiter van het festival, SLIFT. SLIFT is eigenlijk een perfecte afsluiter voor een festival. Hun psychedelische muziek zorgt ervoor dat iedereen nog één keer wordt meegesleept en kan losgaan. Dit Franse trio maakt een mix van psychedelische klanken, krautrock en zware riffs. De drie muzikanten staan dicht bij elkaar voor op het podium, heel compact, waardoor de aandacht vooral uitgaat naar de muziek en de passende visuals op de achtergrond. Een hele fijne afsluiter van deze editie van Pelagic Fest.
Pelagic Fest laat dit weekend zien dat het label allang niet meer in één hokje te vangen is. Postmetal, postrock, shoegaze, sludge, darkjazz, psychedelica en experimentele elektronica: het komt allemaal voorbij, zonder dat het als een willekeurige verzameling bands voelt. De gemene deler is misschien niet zozeer een genre, maar een voorliefde voor muziek die grenzen opzoekt en ruimte laat voor experiment. Dat maakt Pelagic Fest anders dan veel andere festivals: je weet vooraf ongeveer waar je terechtkomt, maar nooit precies wat je gaat krijgen. Tel daar een internationaal publiek dat vooral komt om aandachtig naar muziek te luisteren bij op, en je hebt een festival dat ook in zijn derde jaar in Maastricht nog steeds iets bijzonders heeft. Hopelijk is dit dan ook geen tijdelijke tussenstop voor Pelagic, maar een vaste afspraak.
