De veteranen van GBH herhalen al sinds 1978 hetzelfde trucje: Alle nummers zijn snel, hard, duren 2 tot 3 minuten (niet langer) en de refreinen zijn door iedereen mee te zingen: vrijwel alle nummers hebben hetzelfde tempo en dezelfde structuur en opbouw. Dit is dé gouden formule en GBH is heer en meester in de uitvoering hiervan. De Britten spelen intensief en exploderend en alle songs worden lekker snel achter elkaar doorgepakt. De aansluitende goudgele formule voor ons als publiek is het wegtikken van de pretcilinders uit de tap van de kleine zaal.
De grootste GBH hit, 'Sick Boy', wordt al vrij snel de set ingebracht. De band speelt vervolgens de ene track van het iconische album ‘City Baby Attacked By Rats’ (1982) na de andere. Er zijn niet echt songs die eruit springen – alles klinkt hetzelfde – dus het is een anderhalf uur lang één groot punkfeest. Drummer Scott Preece en bassist Ross Lomas voeren eervol hun taak perfect uit. Gitarist en oprichter Colin Blyth laat daarentegen af en toe een steekje vallen. We durven echter niet te kritisch op hem te zijn. Blyth kom je namelijk liever niet tegen in een donker steegje, zullen we maar zeggen.
