Nieuwe Maasvangst

Gespuys

Dat de Nederlandse jeugdzorg tekortschiet weten de jongeren die erop aangewezen zijn, dat weten de professionals die eraan werken, en nu weet het ook iedereen die ‘Jeugdzorg’ van Gespuys hoort.

Het Delftse electropopduo doet echter geen aanval op jeugdzorg. Het nummer gaat over systemen die breken waar ze het hardst nodig zijn, over jongeren die hulp nodig hebben maar het niet – of niet goed genoeg – krijgen. Gespuys maakt wel onderscheid: jeugdzorg is niet bedoeld voor toetsstress of kleine tegenslagen.

Muzikaal wordt dat donker: repeterende electrobeats, vlakke zang, stuwende synthesizers. Dit is Gespuys zoals je ze kent, maar hier wordt het extra scherp: de eindeloze herhaling waar jongeren in vast kunnen lopen, is voelbaar gemaakt. Na Popronde-successen voelt dit als hun beste plaat: maatschappelijk, eigenzinnig, dansbaar, zonder iets pijnlijks glad te strijken.

Svjetlost

The Forever Silent van Svjetlost is geen introductie, maar een bezinning. Jamie Kobić, bekend van de Rotterdamse metalband Gavran, zet hier zijn eerste solostap en wie dat een zijsprong noemt, mist het punt.

Het debuut bouwt voort op doom en stoner, ergens tussen YOB en OM in: trager, zwaarder, meditatief. Geen album dat je in één zitting afmaakt, maar een album dat je blijft terugroepen. De nummers ademen, groeien, eindigen wanneer ze klaar zijn – niet eerder. Dat geeft ruimte voor iets wat veel metalbands vergeten: de kracht van stilte en leegte.

Het is ook de eerste release op Shadow of Sorrow Records, het label dat Gavran met bandleden oprichtte om solo-trajecten een thuis te geven. Een interessant statement: niet solo als tegenovergesteld aan de band, maar solo als uitbreiding.

Wereldverovering? Misschien niet. Maar wie The Forever Silent in zich opneemt, voelt dat dit geen onbezonnen debuut is. Het is iets voorzichtigs, iets sterks.

L'orne

‘Brook’ stroomt niet zomaar voorbij. L’orne, de Rotterdamse vijfkoppige formatie, laat je moment voor moment voelen hoe water beweegt: traag, hypnotiserend en plots onverwacht. Hun nieuwste single staat voor wat ze doen: melancholische post-rock van melancholie, slowcore van blijheid, psychedelic noise-rock van stilte.

De band bouwt doomy texturen en emotionele intensiteit in landschappen zonder haast. ‘Brook’ ademt organisch, groeit terwijl je luistert. Geen bombast, geen showponies: gewoon iets voelen wat eerst onzichtbaar leek. Het klinkt alsof de band uit die mistige haven komt waar ze thuishoren, waar iets groots schuilgaat in rook.

L’orne gelooft in experimenteren en eerlijkheid. Dat hoor je in de manier waarop nummers zich vormen, hoe ze je meenemen naar plekken waar je niet verwacht te komen – waar heruitvinding gelijkstaat aan overleven, niet aan opgeven.

Wie ‘Brook’ passief beluistert, mist het. Wie erin stapt, voelt hoe krachtig een band kan zijn als ze durven stil te zijn.

Ohnoah

Tien jaar lang schreef Nouri Frenken hun beste nummers en producties voor anderen: Steve Aoki, Miss Montreal en Wulf profiteerden allemaal van werk terwijl die onzichtbaar bleef. Nu stapt de artiest naar voren als Ohnoah, en ‘Student Loans’ is een confrontatie die pijn doet: wat als je al schuld hebt voordat je leven echt begint?

De single is het geluid van iemand die als non-binair en queer opgroeide in een conservatief gezin en een onveilige thuissituatie moest ontvluchten. Een studieschuld zag die als weg naar vrijheid zonder te begrijpen wat die schuld betekent. Zestigduizend euro aan toekomst.

‘Student Loans’ start minimalistisch, gespannen en angstig. Dan breekt het open: groovy gitaren, creatieve drums, het geluid van een leven onder druk. ‘Alternatieve pop als schuilplek’, zegt Frenken. Niet voor mensen met plannen, maar voor mensen wiens fundamenten al schudden.

LUCIA

Je bent drieëntwintig en voelt dat je achter iedereen aanloopt. Iedereen om je heen lijkt verder, succesvoller. Jij gaf alles voor één droom. Een plan B voelt als opgeven. Nu ben je er, en de droom is stiller dan je ooit hebt voorgesteld. Word ik ooit gelukkig als het niet lukt?

Lucia Hakbijl voelt die druk, en ‘By the Age of 23’ is een bekentenis. De titel is al beladen: het gevoel dat je voor een bepaalde leeftijd iets móet hebben bereikt. Alsof geluk en prestatie op dezelfde formule draaien.

Het nummer zelf voelt intiem en dromerig: zachte synths, soepele pop en een melancholische onderlaag. Geen dramatiek, geen geklaag. Gewoon iemand die zegt: ‘Ik weet het ook niet altijd, en misschien is gelukkig zijn belangrijker dan constant presteren.’ Woorden die veel mensen van deze generatie zullen herkennen.

LUCIA schrijft nummers die blijven hangen. Dit is er één.

Lex Bezemer

‘Kom en vind mij’. Een titel als uitnodiging. In de videoclip loopt Lex Bezemer weg door hartje Rotterdam, tot hij bijna uit beeld verdwijnt: alsof hij je echt vraagt om hem te zoeken.

Jarenlang speelde Bezemer alleen in zijn slaapkamer: gitaar, zinnetjes in notitieblokken, ideeën ingezongen op zijn iPhone. Zijn publiek: de muren. Tot een paar maanden terug iets kantelde. ‘Ik wil wat met die liedjes,’ dacht hij. 

Het eerste resultaat is een hertaling van Josh Ritter, de Amerikaanse singer-songwriter. Vertaald naar hoe het voelt en zingt, met zegen van Ritters management.

Muzikaal: een gitaartje, lichte drums met kwastjes, hier en daar elektronische xylofoon. Fragiel opgebouwd. Bezemers stem is daar onderdeel van, niet het middelpunt maar ook geen lijdend voorwerp. Hij past er voorzichtig in. Het voelt als een eerste stap, meer dan een aankomst. Precies zoals het hoort bij iemand die net zijn slaapkamer uitkomt.

Carina Fernandes

Carina Fernandes schreef ‘the little things’ na gesprekken met haar neef over de onzekerheden van volwassen worden maar kreeg extra lading door twee plotselinge verliezen: een geliefd gemeenschapslid en kort daarna haar eigen neef. Beide jong, beide aan zeldzame ziektes. Die confrontatie met breekbaarheid geeft perspectief. Waarom jezelf kapot maken van ongerustheid als je ook een leven zou kunnen leiden?

Haar stem doet het werk: laag register, licht parlando, zingen vanuit de keel via de neus: er zit diepte in. Lizzo ontmoet Jack Johnson via Lola’s Messy. Warm, zonder schoon te schrobben. Een strot om in de gaten te houden.

Bij het nummer hoort een interactief spel waarin kleine, betekenisvolle taken je stap voor stap weer in beweging helpen. Het voelt simpel, maar daar ligt de kracht: ‘a little less pressure makes everything better.’

Jesse Hoefnagels

Party-pop uit de vroege jaren 2010: herhalende beats, vrolijke energie en een dikke laag dansvloergevoel. Dat is ‘Kapot!’, het nieuwe nummer van Jesse Hoefnagels. Maar achter dat feestgeluid zit een verhaal dat veel minder feestelijk is. Het gaat over volwassen worden, over het besef dat de mooiste momenten pas echt voelen als ze al voorbij zijn. Nostalgie die pijn doet.

Hoefnagels testte het nummer live op Pinkpop, waar het goed werd ontvangen. Die combinatie van vrolijk geluid met sombere boodschap voelt als een moment waarop iemand zich echt durft bloot te geven. Na de zomer start hij zijn clubtour langs Nederlandse poppodia. Als de nummers live dezelfde reactie oproepen als op Pinkpop, belooft dat veel voor de tour.

Nienke Leone

Nienke Leone schreef voor anderen voordat ze zelf naar voren trad. Emma Heesters, Miss Montreal en Martin Morero in Gooische Vrouwenkregen haar beste nummers. Nu zingt ze voor zichzelf. ‘Half 8’, de derde single van haar debuutalbum, gaat over onvoorwaardelijke liefde. Maar het is geen eenvoudig liefdeslied.

‘Lief, ik ga pas slapen wanneer jij weer lacht / Niemand kan je raken, want ik hou je vast.’ Het gaat over vasthouden, over angst om los te laten, over rollen die omdraaien. ‘Jij was altijd de sterkste / Maar nu kan ik het hebben.’ Iets kwetsbaars: liefde als redding en als gijzeling tegelijk.

Leone’s nummers voelen eerlijk: verhalend, melodisch en zonder excuses. Ze won een Buma NL Award voor ‘Spijt is voor Later’ en speelde 25 Popronde-shows. De stap van songwriter naar soloartiest doet ze duidelijk niet langer in de schaduw.

Séna Nyaku

Rapper en spokenwordartiest Séna Nyaku brengt de eerste single uit van zijn debuutalbum Grijs. ‘Zo Gevaarlijk’ gaat over een periode waarin angst, twijfel en eenzaamheid alles bepaalden: een tijd waarin gevaren overal leken te schuilen en vertrouwen ver te zoeken was. Het is het eerste hoofdstuk van een album waarop Séna zijn persoonlijke verhaal stap voor stap met de luisteraar deelt.

De sfeervolle productie van Victor Summers klinkt introspectief en direct. Nyaku benadrukt dat mentale gezondheid geen eindbestemming is, maar een proces van vallen en opstaan. Met dit nummer hoopt hij herkenning te bieden aan wie dagelijks met soortgelijke gevoelens worstelt. Hoewel hij aangeeft sterker in zijn schoenen te staan, toont ‘Zo Gevaarlijk’ dat kwetsbaarheid niet iets is wat je voorbij groeit. Het is iets wat je leert erkennen.

Tip de redactie

We krijgen ontzettend veel verzoeken binnen, dus we kunnen niets beloven. Maar stuur gewoon een bericht naar redactie3voor12rdam@gmail.com en wie weet zie je jezelf terug in de Nieuwe Maasvangst.