Nieuwe Maasvangst

Where's Dillie?

In de studio, zo blijkt uit hun nieuwe nummer 'Shuffily'. We geven toe: we waren benieuwd. Het collectief heeft de zeldzame kunst onder de knie om genregrenzen niet zomaar te negeren, maar er dwars doorheen te fietsen alsof die grenzen nooit hebben bestaan. 'Shuffily' is daar opnieuw het bewijs van. Het nummer begint en je nek schiet automatisch recht: een groove die zich aandient als iets wat je niet zomaar kunt negeren. De blazers staan als een huis en vlechten zich samen met elektronische texturen op een manier die bijna organisch voelt. Geen franje. Geen gedoe.

Zet dit vooral op als je denkt dat je dag niet gek genoeg is. Want 'Shuffily' zorgt ervoor dat plotseling iedereen om je heen staat te wiebelen op ritmes die ze niet kunnen weerstaan. En dat, mensen, is waar popmuziek om draait.

RADIO ENZON

Soms vis je in de Rotterdamse underground naar een simpel bandje en haal je per ongeluk een heel parallel universum boven water. Dat is exact wat er gebeurt als je de naald laat zakken op No Time No Future, het kersverse debuutalbum van Radio Enzon. Het project rondom multimediaal kunstenares Evelien de Jong trekt je vanaf de eerste piepende synthesizerfrequentie mee naar haar eigen, hoogstpersoonlijk ontdekte Planeet Enzon. Wat we daar aantreffen? Geen steriele, gladgestreken Hollywood-sci-fi, maar een even ontregelende als charmante brok lo-fi-elektronica die balanceert tussen bitterzoete maatschappijkritiek en pure doe-het-zelfdrang.

Waar veel elektronische acts verdrinken in digitale perfectie, kiest De Jong met haar vaste band voor een rauwe, overzichtelijke aanpak. De beats tikken stoïcijns door, terwijl de synthesizers klinken alsof een vintage Casio-keyboard is aangesloten op een buizenversterker uit een verlaten Sovjet-bunker: ongepolijst, maar vol ziel. Centraal staat ‘Plastic Soup’, een track die met donkere humor en monotone zanglijnen de apocalyps tegemoet danst. Beschaafd luisteren is geen optie: de hypnotiserende cadans trekt je mee. Op ‘Female Clan’ en ‘Not Alone’ ontvouwt zich De Jongs bredere artistieke visie. Het album klinkt als de soundtrack van haar installaties: een muzikale antenne die de droefenis over het heden omzet in een futuristisch bacchanaal. No Time No Future is een dapper, tegendraads statement: een plaat vol licht macabere verhalen, gedreven door synths, Rotterdamse DIY-ethos, en een eigenzinnige verbeeldingskracht.

Naga

HITTEGOLF is een titel die niet liegt: dit is een zomers album, maar echt! Catchy popmelodieën, samengevlochten met hiphopinvloeden, frisse producties die voelen als open ramen en open snelwegen. Met 'STRAND' opent de EP rustig, maar 'PARTY ALL NIGHT' schakelt zo snel door dat de versnellingspook roodgloeit. 'Dit gaan we doen. Nu,' schreeuwt het in je gezicht. Naga schrijft over liefde, vrijheid, verlangen en zelfvertrouwen: thema's die schijnbaar simpel zijn, tot je ze hoort terugkomen in 'ZOEKEN NAAR RUST'. Hier zit geen naïviteit, integendeel: het is die lastige balans tussen wat je wil en wat je voelt. Dat HITTEGOLF eindigt met 'AFSCHEID', valt op. Maar voelt ook natuurlijk. Als een zomeravond die voorbijgaat en je beseft dat dit het moment was. Sla dit album op, zet het op in de auto met open ramen en ineens begrijp je wat Naga bedoelt: kies voor keihard genieten of blijf thuis. Naga levert alvast de soundtrack ervoor.

Leela Rosa

Met 'When the World Dissolves' stap je in vijf seconden in iemand anders hoofd, en eenmaal binnen wil je niet meer weg. We kennen Leela Rosa ondertussen: de Rotterdamse producer, zanger en schrijver schrijft hooks die blijven hangen, breakbeats die in je oren graven en bovenal, biechtende lyrics waar je je niet van los kunt maken. 'When the World Dissolves' voelt breekbaar, alsof je de wereld ziet smelten in real-time. Twee minuten vijftig van pure emotionele naaktheid. Leela Rosa’s sound is niet makkelijk te pakken. Sommigen zeggen altpop, anderen horen vleugjes UK r&b en elektronische textuur. Vergelijk het met Biig Piig, een artiest die weet dat intimiteit meer is dan grandeur. Maar hoewel ook de zang te vergelijken valt, dipt Biig Piig dieper in r&b, dus daar stopt de vergelijking. Leela Rosa heeft iets eigens, iets dat voelt als van hier, uit onze Nieuwe Maas. Na afloop van het nummer blijft de vraag hangen: hoe kan iets afstandelijks tegelijk zo nabij voelen? Daar ligt Leela Rosa’s talent. Niet in het spectaculaire, maar in het moment waarop alles even stilvalt. Een nummer dat je aanzet en dan tien keer opnieuw luistert.

Groovalistics

Die opening van 'Negative Distortion' slaat meteen aan. Gesyncopeerde snare, een groove die zich als vanzelf voortbeweegt – je hoofd begint al te knikken voordat je weet wat je hoort. Wat je niet weet, is wat Groovalistics onder die soepele funk verbergt. Dit collectief – geleid door Funk Corner Studio-producers Sir Funk-A-Lot en Zixton – serveert geen pretentieloos uit-je-hoofd-dansje. Dit is muziek met een tandje, een denkbeeldige debuut-lp vol leugens, bedrog en maatschappelijke manipulatie. De groove is maar de eerste laag. Die gitaarpartij – licht rockgeoriënteerd, bijna onverwacht hard – snijdt door het ritme heen. Het is een tegengeluid. En dat is precies waardoor 'Negative Distortion' rauw aanvoelt in plaats van glad. Met een zware glimlach op het gezicht zoeken ze de confrontatie met toxic relationships, met vertrouwen dat is geschonden, met een werkelijkheid die opzettelijk wordt verdraaid. Hier staat geen droefheid op de gevel – hier staat woede in een funkpak. Een collectief dat met speelplezier en een duidelijke boodschap de Nederlandse muziekscene binnenkomt.

Tip de redactie

We krijgen ontzettend veel verzoeken binnen, dus we kunnen niets beloven. Maar stuur gewoon een bericht naar redactie3voor12rdam@gmail.com en wie weet zie je jezelf terug in de Nieuwe Maasvangst.