Bij 3voor12 Rotterdam leren we zoveel nieuwe muziek kennen dat het ons soms duizelt. Toch proberen we elke maand uit alle inzendingen de beste luistertips voor jullie eruit te vissen. Tracks die knallen, een eigen koers varen of simpelweg te goed zijn om te negeren. Van experimentele pop tot indiesleaze en alles daartussenin. Dit is onze Nieuwe Maasvangst.
Novits
Nothing Here Comes Easy doet zijn naam eer aan. Want op haar tweede, volledig zelfgeproduceerde EP kiest Novits niet voor de kortste route, maar voor songs die onderweg steeds van kleur veranderen. Folk, pop, rock en klassieke instrumenten lopen door elkaar, zonder dat het netjes wordt gladgestreken. Het wordt spannend wanneer de nummers hun eerste vorm loslaten: wat klein begint, groeit uit tot iets groters en onvoorspelbaars. Het is muziek over verlangen, zelfverlies en loslaten. Met Novits’ stem als vast middenpunt. Juist doordat alles zo zorgvuldig is opgebouwd, komt de emotionele impact des te meer binnen.
&The
Sunchoke van &The is een album dat beweegt. Niet onrustig, maar als een bewuste, intense ademhaling. Trage, droevige nummers die het tempo helemaal terugschroeven worden direct gevolgd door rauwe, ritmische uitbarstingen die je hoofd doen knikken. Dat is geen gebrek aan koers, dat is een keuze. &The laat horen dat emotie niet één tempo heeft. Je hoort in Sunchoke intieme kwetsbaarheid in gevecht met, of juist omarming van, een etherische folk-kracht. De zang voegt een klagende scherpte toe, als een soort Silvana Estrada in het Engels, maar dan rauwer. En toch zit er een onvervalste aardse energie in, vooral wanneer de mandoline zich mengt met gitaarpartijen die niet verzachten, maar juist bezetten. Het is de combinatie die het album zijn karakter geeft: niet knuffel óf tanden, maar allebei tegelijk. En je weet nooit precies welke hand of tand er wint.
Accepteer de 'social' cookies voor deze 'bandcamp'-embed.
wRec
age is de debuut-EP van het Rotterdamse duo wRec, uitgebracht op Ginene Records. Vier tracks, ruim twintig minuten, van mensen die weten wat ze willen zeggen. De hoes doet een voorschot: een harde horizonlijn, bovenaan vlammend rood, onderaan een ijsblauw plastic landschap dat kreukelt en golft als half aangespannen folie over iets wat duidelijk kapot is. Het is een beeld van het gevolg van een omwenteling: de oppervlakte glad, het puin daaronder nog steeds aanwezig. wRec maakt experimentele dansmuziek, analoog en digitaal door elkaar, maar nooit als doel op zich - alles staat in dienst van een klanklandschap dat gaat over wat er overblijft na grote veranderingen. Oftewel: de wreckage. En de merkwaardige schoonheid die je daarin kunt vinden. Een avondje op een ruige Rotterdamse rave eigenlijk. Vier tracks is niet veel, maar dit duo heeft niet meer nodig om er een sterk debuut van te maken. We zijn benieuwd wat er na age komt.
Accepteer de 'social' cookies voor deze 'soundcloud'-embed.
Nina Bailey
Consolation Prize van de Rotterdamse Nina Bailey begrijp je pas als het nummer voorbij is: als je even stilzit en beseft dat er iets is blijven hangen. De single - haar tweede na Motion Sickness - gaat over onbeantwoorde liefde. Niet als drama, niet als aanklacht, maar als eerlijke erkenning: dit is wat het is, en toch blijf ik hopen. De troostprijs als metafoor is raak. Je wint niet wat je wilde winnen, houdt wat je hebt en probeert daarin iets moois te zien. Wat Nina Bailey onderscheidt, is hoe ze dat brengt. Haar stem is warm en soulvol, maar nooit overdreven. Geen onnodige krullen, geen overdaad aan emotie. Die terughoudendheid geeft het nummer zijn diepgang. Ze zingt alsof ze het tegen zichzelf heeft — en juist daardoor voelt het alsof ze het tegen jou heeft. Consolation Prize is mellow indiepop die weet wanneer ze ruimte moet laten.
Oliv Oliv
De EP Howl van Oliv Oliv bevat dezelfde onderliggende spanning als de voorgangerTehran Mountains: tussen het hier en het daar, tussen herinnering en verlies, en tussen twee culturen die elkaar raken zonder elkaar volledig te begrijpen. Dat is ook precies hoe de muziek klinkt. Niet luid. Niet spectaculair. Wel met een aantrekkingskracht die moeilijk te negeren is. Als een knipperend licht aan het einde van een gang: je weet niet zeker of je ernaartoe wilt, maar toch loop je door. Wie Howl als achtergrondmuziek opzet, mist de kern. Dit is muziek die aandacht vraagt. Wie de tijd neemt, hoort iets terug dat eerst onvindbaar leek.
Accepteer de 'social' cookies voor deze 'bandcamp'-embed.
Tip de redactie
We krijgen ontzettend veel verzoeken binnen, dus we kunnen niets beloven. Maar stuur gewoon een bericht naar redactie3voor12rdam@gmail.com en wie weet zie je jezelf terug in de Nieuwe Maasvangst.