Lintworm laat chaos en precisie samensmelten
Een overtuigende album releaseshow in Club AFF
Overal in de zaal van Club AFF duiken vanavond witte, langwerpige ballonnen op. Pas later wordt duidelijk wat ze voorstellen: lintwormen. Het is een speelse verwijzing naar de band die hier vanavond hun nieuwe album 'Everything Was Still Covered In Glitter' presenteert. Tijdens deze releaseshow van Lintworm blijkt al snel dat deze avond net zo veelzijdig is als hun muziek.
Het album ‘Everything Was Still Covered In Glitter’ is precies een week oud en dus is het de hoogste tijd voor de album releaseshow van dit tweede album van Lintworm. Eenentwingtig minuten vol vrolijke herrie en chaos: deze Belgen maken een mix van grindcore, powerviolence, noise. In een interview dat we onlangs met Lintworm hadden, vertelde de band zichzelf liever niet in het metalhokje te stoppen en juist graag te spelen op festivals met een brede programmering. Vanavond lijkt de band dat principe zelf alvast toe te passen, want de twee voorprogramma’s klinken totaal anders dan Lintworm zelf.
De avond wordt geopend door de Antwerpse OLGA, het alter ego van Zita de Aguirre. Op kousenvoeten betreedt ze het podium en gaat zitten op een tafel waarop, naast haar effectenpaneel, ook een poppenhoofd staat. De set begint beklemmend: zware, dreigende bastonen laten de hele zaal trillen. OLGA maakt elektronische darkpop, die ze zelf omschrijft als “a danceable identity crisis”. Met haar zwarte haren en opvallende make-up oogt ze als een duistere versie van Alice in Wonderland.
Al snel wordt duidelijk dat dit meer is dan alleen een concert. Het heeft minstens zoveel weg van performance art. OLGA is expressief: ze lacht hysterisch naar het publiek, om daarna weer stil en licht ondeugend onze kant op te kijken. Haar stem gaat door allerlei effecten die naadloos aansluiten bij de donkere sfeer van de muziek. Het resultaat balanceert tussen dansbaar en melancholisch, mede door de vele soundscapes. Af en toe stapt ze van de tafel om te bewegen als een soort pop, dan weer pakt ze het poppenhoofd op om ertegen te zingen. Aan het einde fladdert en tjirpt ze als een vogel het podium af en verdwijnt tussen het publiek. De zaal blijft even wat beduusd achter.
Een kwartier later staat er iets totaal anders. Kotskat is een Vlaamse DIY-punkband pur sang. Het optreden begint met de drummer die het Kotskat Manifesto voorleest van een verfrommeld papiertje dat er al flink wat shows op heeft zitten. Veel verstaan we er niet van, al blijkt later dat de drummer uit Duitsland komt en zijn Nederlands daardoor wat lastig te volgen is. Ook frontman Ronny Rens houdt verfrommelde blaadjes vast, met daarop in hanenpoten de teksten van de nummers. Muzikaal rammelt en schuurt het flink, precies zoals punk hoort te doen. De vocalen zijn niet altijd zuiver, maar daar lijkt niemand zich aan te storen. Het plezier spat van het podium en de nummers zijn kort, energiek en voorzien van scherpe teksten.
Er wordt veel gelachen op het podium. In plaats van een wall of death vraagt de zanger om een wall of hugs, waar vooraan meteen gehoor aan wordt gegeven door twee jongens. Nummers als ‘Boho Man’ en ‘Bianca’ (speciaal voor alle transmensen) zijn kort maar krachtig en zorgen voor flink wat gespring en meezingen. De meeste bijval krijgt misschien wel ‘Shitty Ex-Boyfriends’. Wanneer de zanger vraagt wie er ook zo eentje heeft gehad, blijken er in de zaal aardig wat handen omhoog te gaan.
Een speciale vermelding is er voor de zangeres uit Berlijn, die volledig opgaat in de muziek en met haar stem en energie perfect aansluit bij de chaotische energie van de band. Voor het laatste nummer duikt de frontman nog even zijn tas in op zoek naar breinaalden, want het slotlied gaat over breien voor wereldvrede. Was het maar zo eenvoudig. Muzikaal rommelt het misschien flink, maar vermakelijk is het zeker.
De hele avond zien we overal in de zaal witte, dunne, langwerpige ballonnen opduiken. Pas wanneer we de bandleden ermee zien lopen valt het kwartje: lintwormen natuurlijk. Het publiek amuseert zich er in ieder geval prima mee. Vanavond krijgen we het volledige album van Lintworm, Everything Was Still Covered In Glitter, te horen, aangevuld met een aantal nummers van het eerste album. Lintworm trapt stevig af met ‘Ungoliant’, een nummer dat noise en mathcore moeiteloos met elkaar vermengt. De complexiteit van de songs valt meteen op, net als de strakke en overtuigende uitvoering.
Vooraf zagen we de bandleden nog door de zaal lopen: vier wat rustige, bijna verlegen jongens. Op het podium blijkt daar weinig van over. De energie is hoog en het spel overtuigend. Frontman Fenne Gerets laat horen hoe krachtig zijn vocalen zijn en gooit al zijn energie in de set. Af en toe schreeuwt hij het publiek zelfs zonder microfoon toe, en ook dan draagt zijn stem moeiteloos door de zaal. Drummer Sam Meerten valt op door zijn strakke spel, zelfs in de snelste passages. Maar eigenlijk geeft de hele band zich volledig. Bassist Jef Krieckemans laat horen dat ook hij prima kan schreeuwen en gitarist Mathijs Van Goethem speelt zo enthousiast dat de strap van zijn gitaar regelmatig losschiet, waarna hij het instrument maar even verticaal verder bespeelt.
De kracht van Lintworm zit in de variatie. De muziek is chaotisch en complex, maar tegelijkertijd valt alles precies op zijn plek en zijn er allerlei invloeden hoorbaar. In ‘Cherries’ horen we bijvoorbeeld duidelijke postmetal invloeden, net als in ‘Wheels’ van het eerdere album. Tegelijkertijd zit daar weer een gitaarriff in die zo uit het repertoire van Gojira had kunnen komen. Het is knap hoe de band dat allemaal perfect binnen één set en zelfs vaak binnen één nummer weet te combineren.
De energie van de band slaat ook direct over op het publiek. Vanaf de eerste tel is er een moshpit gaande en bij ‘Bubbles’ wordt er flink getwostepped. Hoogtepunt van de set is ‘Glitter’, een sterk nummer met een mooie opbouw en afwisseling, inclusief een live stuk op trompet. Als toegift volgen nog ‘Rabbit’ en ‘Kill Thy Son’, waarbij het laatste beetje energie uit het publiek wordt geperst. Lintworm laat vanavond horen hoe strak de band live speelt en bevestigt dat het een van de meest veelbelovende namen in het heavy genre van dit moment is.
