Gloryhammer, Wind Rose en Alestorm bouwen één groot fantasyfeest
South of Heaven trapt het weekend af met hamers, dwergen, piraten en vooral veel meezingmomenten
Net als vorig jaar heeft South of Heaven op vrijdag al een aantal bands weten te strikken voor iedereen voor wie twee dagen metal op Bourgondische wijze (zoals het festival het zelf omschrijft) niet genoeg zijn. Dit keer staan er drie bands op het programma die elk hun eigen draai geven aan powermetal: Gloryhammer met een flinke dosis fantasy en symfonische invloeden, Wind Rose met folk en dwergenesthetiek, en Alestorm als onbetwiste koning van de piratenmetal. Drie acts die fantasy, humor en bombast combineren met meezingbare refreinen en daarmee garant staan voor een groot feest bij de Gashouder.
Voordat het festival losbarst, brengen we eerst een bezoek aan de Muziekgieterij. Daar vindt een paneldiscussie plaats over diversiteit en inclusie binnen de metalindustrie, met een focus op vrouwen in metal. De bijeenkomst wordt georganiseerd door Niena Bocken (Muziekgieterij en het radioprogramma Best Hard Voor Een Vrouw) en Amber Ruyten van Doomstar Bookings. Aan tafel schuiven Iris Goessens (vocal coach en voormalig frontvrouw van Spoil Engine), Femke Westeneng (drummer bij onder meer Sabaton), Natalya Theelen (The Fifth Alliance), Marike Peters (Loud Noise) en Roy van Akkeren (productiemanager van South of Heaven).
Een belangrijk onderwerp is zichtbaarheid. Zo vertelt Femke over quota die in Zweden worden ingezet om meer vrouwen kansen te geven binnen de industrie. Dat roept de vraag op of iemand een positie moet krijgen vanwege haar geslacht of vanwege haar kwaliteiten. Tegelijkertijd kunnen dergelijke maatregelen wel bijdragen aan meer representatie en nieuwe kansen creëren. Verandering begint immers vaak met kleine stappen. Het is mooi om te zien dat er in het panel meerdere rolmodellen zitten die laten zien hoe succesvol vrouwen kunnen zijn binnen de metalwereld. Des te opvallender is het om te horen dat er dit weekend slechts drie vrouwen op het podium van South of Heaven staan. Er is dus nog werk aan de winkel.
Na deze interessante middag verplaatsen we ons naar het festivalterrein, waar Gloryhammer om 18.00 uur de aftrap mag verzorgen. De band staat bekend om zijn over-the-top mix van symfonische powermetal, sciencefiction en fantasy. In de loop der jaren bouwde Gloryhammer een compleet eigen universum op, bevolkt door magische hamers, buitenaardse koninkrijken en interdimensionale oorlogen. Muzikaal vertaalt zich dat naar razendsnelle riffs, bombastische toetsenpartijen en refreinen die gemaakt lijken om mee te zingen.
Met 'The Land of Unicorns' wordt de set geopend en direct ontstaat vooraan een moshpit waarin driftig met opblaashamers wordt gezwaaid. Wat meteen opvalt, is de gemoedelijke sfeer op het terrein. Van jonge kinderen met gehoorbescherming tot doorgewinterde metalheads met grijze baarden: overal zijn glimlachen te zien. Het aantal kinderen op het festival is opvallend groot en het is mooi dat South of Heaven inzet op toegankelijkheid voor jonge bezoekers.
Na 'Fly Away' verschijnt voor het eerst de groene goblin op het podium, maar uiteraard beschikken de bandleden over voldoende hamers om hem snel weer te verjagen. Het hele optreden is heerlijk over de top, inclusief de hoge uithalen van Angus McFife, zowel de frontman als de held van het Gloryhammer-verhaal. Nummers als 'Universe on Fire' klinken bijna als schlagers voorzien van een stevige metalinjectie. Live werkt het uitstekend. Bij 'Hootsforce' wordt massaal meegezongen en gesprongen. Tegen het einde van de set vraagt de frontman nog om een hamer uit het publiek, waarna een zelfgemaakt exemplaar wordt ingezet om de goblin definitief te verslaan. Met 'The Unicorn Invasion of Dundee' sluit Gloryhammer een energieke show af, terwijl crowdsurfers van vrijwel alle leeftijden over de hoofden van het publiek voorbij komen.
Na een korte ombouwpauze is het tijd voor Wind Rose, dat een heel andere invulling geeft aan het powermetalgenre. De Italianen combineren epische powermetal met folkinvloeden en een flinke dosis dwergenesthetiek, duidelijk geïnspireerd door fantasywerelden als die van The Lord of the Rings. Met zware riffs, meezingbare refreinen en een feestelijke uitstraling groeide de band de afgelopen jaren uit tot een publieksfavoriet binnen de folk- en powermetalscene.
De indrukwekkende kostuums springen direct in het oog, maar het geluid staat tijdens opener 'Of Ice and Blood' nog niet helemaal goed afgesteld. Het publiek lijkt zich er weinig van aan te trekken, want ook hier zit de sfeer er meteen goed in. 'Mine Mine Mine!' passeert al vroeg de revue en wordt luid meegezongen. Hoewel het festival vandaag zeker niet uitverkocht is, is daar vooraan weinig van te merken. Positieve energie overheerst en de moshpit draait op volle toeren.
Wanneer tegen het einde van de set 'Diggy Diggy Hole' wordt ingezet, schakelt het publiek nog een tandje bij. Er wordt zo luid meegezongen dat de band nauwelijks nog boven de menigte uitkomt. Hetzelfde gebeurt bij 'Rock and Stone'. Wanneer dat nummer uiteindelijk overgaat in een onverwachte technoremix, is het feest compleet. Er wordt gedanst, gesprongen en gemosht. Wind Rose bewijst dat het perfect mogelijk is om volledig over de top te gaan en tegelijkertijd muzikaal strak voor de dag te komen.
Dat Alestorm de afsluiter van de avond is, valt moeilijk te missen. Op het terrein lopen opvallend veel bezoekers rond in piratenoutfits. De Schotten brengen een chaotische mix van powermetal, folkmetal en pure piratengekte. Hun reputatie is gebouwd op feestelijke liveshows vol opblaaseenden, drankliederen en absurde humor, maar achter alle gimmicks schuilt ook een band die weet hoe je sterke refreinen en aanstekelijke melodieën schrijft.
Dat blijkt meteen bij opener 'Keelhauled'. Piratenmelodieën, een onweerstaanbaar ritme en een refrein dat door het hele veld wordt meegebruld: Alestorm zet direct de toon. De band voelt soms als één grote grap, maar juist dat gebrek aan zelf-serieuze pretenties werkt aanstekelijk. De complete festivalweide schreeuwt mee over rum, schepen en totale chaos.
Of het nu gaat om eigen nummers als 'Mexico' en 'P.A.R.T.Y.' of om de Taio Cruz-cover 'Hangover', alles valt vanavond in vruchtbare aarde. Tijdens de toegift volgen publieksfavorieten 'Drink' en 'Fucked with an Anchor', waarbij de moshpit nog één keer volledig losgaat, met veel lachende gezichten en positieve energie.
Deze eerste avond van South of Heaven laat zien dat metal er voor alle leeftijden is. Naast de mannen met lange baarden zien we opvallend veel kinderen crowdsurfen en genieten van de muziek. Muzikaal zijn Gloryhammer, Wind Rose en Alestorm misschien niet de meest vernieuwende bands, maar één ding beheersen ze tot in de perfectie: een feest bouwen. En dankzij de uitbundige en positieve sfeer van het publiek werd dat feest vanavond alleen maar groter. Hopelijk zien we in de toekomst niet alleen meer jonge metalfans hun weg naar South of Heaven vinden, maar ook meer vrouwelijke artiesten op het podium. De gesprekken eerder op de dag maakten duidelijk dat daar nog behoorlijk wat winst te behalen valt.