A Burial At Sea moest helaas last minute afzeggen, maar gelukkig werd er snel een sterke vervanger gevonden: Lizzard. Een welkome toevoeging aan de line-up, want waar we dit weekend enerzijds veel instrumentale acts en anderzijds brute metal met grunts hebben gehoord, brengt Lizzard een artrockmix, met invloeden uit stoner, prog en blues, en cleane zang. Ook fijn om eindelijk een vrouw op het podium te zien, want het lijkt dit weekend alsof de postrock en -metal scene een nogal door mannen gedomineerd genre is. Gelukkig zien we nu Katy Elwell op drums. Hoewel, zien is misschien te sterk uitgedrukt, want ze komt nauwelijks boven haar kit uit. Hoe dan ook, ze speelt super strak en dat geldt eigenlijk voor de hele band. Want ook de stem van Mathieu Ricou klinkt prachtig helder en wordt sterk ondersteund door de zware baslijnen van William Knox in bijvoorbeeld ‘Black Sheep’. De gevarieerde sound wordt ook direct duidelijk in het begin van de set, want als vervolgens ‘Blowdown’ wordt ingezet, lijkt het alsof we even meegenomen worden in een hardrock klassieker. De band toont vandaag zijn veelzijdigheid en aan het eind horen we bij ‘Minim’ hoe Lizzard ook in juist een prachtig ingetogen nummer kan uitblinken. (AW)
BRUIT ≤ zorgde voor het hoogtepunt van de eerste dag en ook voor vandaag zijn de verwachtingen hooggespannen. Ook op dag twee wordt de gevoelige snaar letterlijk en figuurlijk geraakt. De band staat heel dichtbij elkaar en bij het publiek en die intieme setting zorgt voor een gevoel van geborgenheid. De viool en de cello spelen weer een centrale rol en deze worden ondersteund door de atypische drums, waarbij ook vandaag de enorme basdrum opvalt. De band speelt grotendeels met gesloten ogen en vol overgave. Vanaf openingsnummer ‘Industry’ voel je de emotie van het podium overslaan naar de zaal. De doodse stilte en gesloten ogen in de zaal spreken boekdelen. “Playing these old songs feels like meeting an old friend. You are afraid it’s going to be weird, but it feels familiar”. Met deze zin kunnen we het optreden ook samenvatten. Het absolute hoogtepunt is het slotstuk ‘The Machine Is Burning’. De song wordt gestart met een orgel en dat zorgt voor een spiritueel gevoel, maar als de drums en de gitaar aanzwellen, dan voel je dat er iets speciaals gaat gebeuren. Het nummer bouwt op naar een episch einde, waarbij de vloer letterlijk trilt. Wederom zorgt BRUIT ≤ voor een ingetogen hoogtepunt. Een bijzondere band, met bijzondere bandleden. (BH)
