De oudere nummers zijn harder en hebben een scherpere rand, waarbij ‘Slowly Separate’ één van de hoogtepunten van dit optreden is. Het meest toegankelijke (en beste) nummer is ‘Vision of Me’, waarbij de band ook laat zien een melodieuzere sound niet uit de weg te gaan. Richting het einde wanen we ons zelfs even in de punkscene van de jaren zeventig. ‘Garden of England’ en ‘Closer Still’ (beiden van het tweede album Beware Believers) klinken lekker old-school. Het optreden eindigt met ‘Itch’, een nummer met een noisy einde en ‘Is It Better?’.
Crows laat zien dat ze langzaam bij de grote jongens in de postpunkscene mogen meespelen, maar een scheutje extra pikante mosterd mag er nog bij, want gedurende het optreden zijn er soms momenten dat de energie heel even weg lijkt te vloeien. Dit is dan ook het enige puntje van kritiek op dit optreden, want het was een prima avondje postpunken in de Muziekgieterij.
