Er is helaas weinig interactie met het publiek en Martinez heeft gedurende het hele optreden de capuchon van zijn hoodie op en zijn blik op oneindig, maar dat hoort ook wel een beetje bij het genre natuurlijk. Veel meer dan een korte “thank you” krijgen we vandaag niet te horen. Het gebrek aan interactie wordt echter ruimschoots gecompenseerd met de muziek en enthousiaste reacties in de voorste rij van het publiek. Bij ‘All Shall Float’ komt het eindelijk dan wel tot een soort euforische uitbarsting van energie voor en op het podium. Dit nummer is qua tempo net iets sneller en toegankelijker en dat zorgt voor flink wat schuddende hoofden. Daarna wordt weer een paar versnellingen teruggeschakeld en krijgen we met ‘Black Sarcophagus’ het meest intense nummer van de avond. Het nummer start heel rustig en eindigt met een lome, zware riff.
“We want more” klinkt het na het slot van de reguliere set en we worden op onze wenken bediend. De toegift van drie nummers start met ‘Betray the Grave’, waarbij de stem van Martinez klinkt alsof hij in een new-wave band zingt. De show eindigt met het nummer ‘A Word Could Kill Her’, waarbij de poppy intro ons op het verkeerde been zet, want het nummer ontspoort op het einde in een hypnotiserende post-metal riff.
Junius liet vanavond zien nog volop mee te kunnen draaien in de hogere regionen binnen het genre en hopelijk hoeven we nu geen tien jaar meer te wachten op een terugkeer.
