Amper een kwartier later staat Lesoir al op het altaar. Terwijl een deel van het publiek nog in de rij staat voor een flesje Primus (bier drinken in een kerk, een primeur voor velen), trapt de Maastrichtse band hun set licht aarzelend af. Dat kan liggen aan het geluid dat nog even zijn weg moet vinden tussen de kerkmuren. Maar als 'Fireflies' wordt ingezet is het gedaan met de voorzichtigheid. Het instrumentale gedeelte klapt er keihard in en wekt zelfs bij de aan het kruis genagelde Jezus kippenvel op. Het momentum blijft: tijdens 'You're The World' - een nummer over moeders en in het bijzonder moeder aarde - schittert Ingo Dassen met gitaarwerk dat zowel technisch als emotioneel perfect raak is. De band speelt met een intensiteit die je niet alleen hoort, maar ook voelt trillen door de kerkbanken.
Het decor - de sfeervol belichte Theresiakerk - is een droom voor fotografen en ook onze oren worden hier flink verwend. Toch is dit geen muziek die je moeiteloos naar binnen lepelt: Lesoir speelt progrock van het soort waar je voor open moet staan en na een dik uur zou een minder geoefende luisteraar weleens kunnen afdwalen. Gelukkig zorgen de instrumentwisselingen en de subtiele toevoeging van een dwarsfluit hier en daar voor genoeg avontuur om je aandacht vast te houden. Het instrumentale 'Dystopia' is hier een goed voorbeeld van: een nummer met een opbouw van jewelste.
