Intercell zet Balkenhaven in de UKG-fik met IPC x Main Phase & ATW
Milion, Bella Claxton, Joy Orbison, Main-Phase en Interplanetary Criminal gidsen een opvallend dansvloer-ervaren crowd
Intercell durft. Sterker nog: Intercell dóet gewoon. Voor hun primeur aan de Balkenhaven gebruiken ze de hoofdloods alsof het een bijzaal is, terwijl buiten een zonovergoten UKG-universum in de fik staat. Binnen OG Records, buiten ATW (het label van Interplanetary Criminal en Main Phase), alsof je twee tijdlijnen tegelijk beleeft, met UKG als gemeenschappelijke taal.
(Foto's: Jesse Wensing)
Intercell heeft zichzelf opnieuw overtroffen bij hun primeur aan de Balkenhaven. Durf het maar eens: de mainlocatie slechts voor een ieniemienie deel gebruiken qua stage-oppervlak, met een OG Records-takeover binnen in een minizaaltje, terwijl de rest zich volledig buiten afspeelt in (speed) garage met een crowd die uit zijn naad gaat. Maar geen zorgen.
We beginnen de dag in Zaandam, waar buiten al meteen duidelijk wordt dat dit geen doorsnee editie is. Aan het water, tussen de vertrouwde giga-hoge lichtpalen die we van Intercell indoors kennen, opent zich een nieuw hoofdstuk, niet alleen voor Intercell, maar voor de hele locatie. Het voelt groter, opener, niet gek als de main-stage, overgenomen door ATW, een soort koepel met tredes is waar de dansers met hun hoofd naar de DJ’s staan, een de artiesten een prachtuitzicht hebben op het Noordzeekanaal. En ergens dobbert een schip voorbij alsof het ook een polsbandje heeft, terwijl het aantal ‘bounces met de knietjes’ moeiteloos richting de 262.000 gaat.
ATW is UKG met zonnebrand
Bella Claxton en Milion trappen om 16.30 af en zetten de toon meteen op standje torpedo. UKG, maar dan met een breed palet: van early zeroes funky en bassline-DNA tot strak gehakte breakbeats en vocal chops die rechtstreeks uit een Chris Lake-edit lijken te komen. Claxton bewijst zich als progressive en hardhouse-kameleon in high-BPM UKG territory, terwijl Milion de lijnen die hij maar al te goed kent, strak houdt.
Wat volgt is een speelse, vol met unreleased tunes (waar de crowd zonder ze te kennen kneitertje hard op gaat) maar technische set: ghetto speed garage, syncopated bass punches en die typische ‘chucky’ kicks die nét achter de tel duwen. Trompetstabs snijden door de mix en wanneer rond 16.58 de zon doorbreekt, voelt het bijna gecued. Hoogtepunten stapelen zich op: een herschreven Day N Night, een massaal meegebrulde Badboyz van Milion zelf en natuurlijk die herkenbare UKG-samples (Ice MC-knipoog inbegrepen). Het publiek, opvallend volwassen en duidelijk goed ‘dansvloeropgevoed’, pakt elke switch feilloos op. Bij rondvraag blijkt: een deel van de oudere crowd is speciaal voor Joy Orbison gekomen.
Na een 130 BPM-marathon wordt er afgesloten met ‘Praise You Like I Should’.
Stel je voor: er vaart een vrachtschip langs dat minutenlang toetert tijdens je set
What about this DJ? We wanna shake his… CDJ’s, of course. Hier draaien ze niet alleen rammend snelle platen; de eigen producties vliegen je om de oren. Want dit wonderkind produceert sneller dan de geluidsbarrière aankan. Silva Bumpa neemt om 18.00 over en schakelt niet per se hoger, maar rolt een stabiel pompende set uit. Hij sluit af met Praise You Like I Should, een euforisch resetmoment na een non-stop groove-attack. En dan, alsof het erbij hoort: een gigantisch schip dat precies tijdens zijn set drie keer loeihard toetert.
Joy Orbison: de architect
Joy Orbison verschijnt om 19.30 en gooit vrijwel meteen zijn signatuur op tafel: hoover synths die als een zaag door de mix gaan. Zijn set begint stevig, bijna brutaal, maar vouwt zich daarna open richting een diepere, meer dubby groove. Waar eerdere sets leunden op vocal hooks en herkenning, kiest Orbison voor minder vocalen en meer detail. Nerdy, gelaagd: moody two-step, electro-invloeden en dub bass die onder je ribbenkast resoneert. Referenties naar Zed Bias en Skream vliegen subtiel voorbij, dit is UKG met historisch besef. En dat slaat aan: de crowd verschuift van handen in de lucht naar gefocuste fistpumps. Minder praten, meer luisteren.
IPC b2b Main Phase is pure jump energy
Om 21.30 gaat het gas er weer vol op met Interplanetary Criminal b2b Main Phase. ATW in zijn puurste vorm. Vinyl meets CDJ’s, maar vooral: een arsenaal aan UKG-bangers. Damager van Sammy Virji wordt al bij de eerste ‘TUTUTUTUM’ meegeschreeuwd. Speed garage-edits vliegen je om de oren, inclusief een smerige Renegade Master-flip. De set is direct zonder omwegen: een rit naar Mars. Main Phase duikt nog even de turntable op, terwijl ICP de CDJ’s bemant.
Wanneer IPC’s hit van het jaar Slow Burner rond 22.35 dropt, is het klaar. De hele crowd verandert in één pulserende massa: knieën naar beneden, explosie omhoog - Barbapapa in collectieve rave-vorm. Van de glimlach van hier tot in Manchester is het overduidelijk: dit feestje is voor herhaling vatbaar, als het aan de DJ’s ligt. En dat ze elkaar tijdens hun set b2b een hapje taart voeren, zegt eigenlijk alles - dit is een speeltuin voor volwassenen, óók voor de DJ’s.
OG Records is een parallel universum voor jong talent
Binnen draait ondertussen een compleet ander verhaal. Het Amsterdamse OG Records zet artiesten in de spotlight met een frisse, eigen sound, gedreven door de mentaliteit van Milion: geloof in je eigen muziek, of het nou populair is of niet. Dat resulteert in kneitergoede jonge DJ’s die misschien nog geen headliner zijn, maar wél een eigen ecosysteem bouwen waarin UKG, dub en knalgroove de boventoon voeren.
Opvallend is de jonge Chase Astate, die vroeg opent en meteen de toon zet: geen concessies, geen crowdpleasing. Zijn sound wordt al opgepikt door Rinse FM en zelfs KETTAMA draaide een van zijn tracks op Coachella. Een producer’s producer. Met nog geen 600 volgers op Instagram bewijst hij dat zichtbaarheid niet alleen in cijfers zit - en dat Intercell hem al boekte toen bijna niemand hem kende.
Ook Fabio Santoz b2b Luis Ripa trekken de aandacht. Luis Ripa, Dungeon Funk-winnaar (oorspronkelijk uit Peru maar inmiddels in Nederland gevestigd, speciaal voor de muziek), laat zien hoe snel het kan gaan. Hun set is slappy en bass-heavy, gevoed door Slapfunk en dungeon sounds, een b2b waarin twee stijlen naadloos samenvallen. Onder The Devil knalt een blaffende tune van Lemtom door de zaal. Zo’n track waarbij je nét dat extra beetje gas geeft om de cruise control perfect af te stellen. De truc zit in de lage drops: die rekken de set op en geven ruimte aan groove en spanning. Niet voor niets krijgen zij het enige twee-urige slot. Tracks als Operator van Tom Le Chef en Hype It Up van Kepler Funkaholics krijgen hier een tweede leven. UK funky, garage swing, dubby invloeden en rollende bass house vloeien in elkaar over. Het publiek hangt over de booth, vuisten pompende bij elke bouncy drop.
OG voelt als een laboratorium waar de toekomst van UKG getest wordt, terwijl buiten de anthems regeren.