Waren de goden kosmonauten? Is dit een Disclosure day voor Close encounters of the third kind? Op 16 juli 2026 landen vier buitenaardse wezens in Nobel: Zpor (zang, gitaar, tamboerijn, staf), Goo (basgitaar, synthbas), Grok (synthesizers) en Nom (drums). Samen vormen ze psychedelische elektro-rockband HENGE, die met ons Aardlingen communiceert in het Mancunian. (Uw scribent vraagt zich echter af: “Hoe schrijf ik dit allemaal zó op dat ik toch toerekeningsvatbaar lijk?”).
Mr Vast
Inland Empire
Soms verrast een concert. Vanavond is dat vanaf het begin, want er is opeens een voorprogramma: Mr Vast. Deze Henry Sargeant blijkt een fijne koortsdroom op muziek, een dadaïstische act à la Bonzo Dog Doo-Dah Band. Daarmee is hij een passende inleider van de unhenged hoofdact. De acteur zingt. Hier zijn enkele zinnen voor een indruk: “Uppin’ the ante / fuckin' your auntie", “Stay moist!” en "I identify as Crumpet Man." (Daar begeleid door een crumpet: een magisch voorwerp dat als estafettestokje vol microben van wang tot wang door de zaal wordt gescrubd.)
Muzikaal is Mr Vast enorm veelzijdig. Hij gaat van een koele elektronische opener en een rockballad naar een technobanger tot een instrumentale versie van hiphopklassieker ‘U Can’t Touch This’.
Deblokkeren
Op het toneel, want dit is meer dan een podium, is constant beweging. Hij jongleert met attributen en zet een gootsteenontstopper met Bengaalse vuurkaars op het hoofd van een kalende toeschouwer (“There’s a few blockages”). Een bewust brokkenpilotige balletpoging doet denken aan Marty the Landlord inThe Big Lebowski. Ook pie in face komt voorbij.
Mr Vast wisselt constant van kostuum. Hij begint in een enorme lampionzak, die dient als cocon. "My own private bunker," zoals hij zegt. Daarin zit hij als groen monster. Als dat pak eenmaal uit is, zien we een man in rode boxer, met een wit hemd en groen-zwart-witte clownwar paint. De acteur heeft een gouden helm op het hoofd, die, eenmaal opgeladen, blijkt op te lichten met rode en gele lampjes. Uit listig verborgen plekken van een hoodie komen steeds weer gekleurde franjes tevoorschijn.
Voor jou, de lezer, wordt het er allemaal niet duidelijker op, maar geen zorgen: dat geldt evenmin voor ons in het publiek. Toch is deze glimp van Henry’s associatieve Inland Empire interessant, grappig, origineel en lichtelijk verontrustend.
HENGE
Een compleet universum
Zoek je naar bandinformatie, dan is de tweede zoeksuggestie: “Is HENGE a real band?” Hoezo? Absoluut! HENGE is namelijk een stuk meer dan “zomaar een verkleedact”. Deze vier zijn stiekem namelijk hele goede muzikanten, die strak spelen en nummers in allerlei onregelmatige maatsoorten brengen. Voor zover zoiets een genre kan zijn, noemen ze het zelf Cosmic Dross, een mengsel van synthrijke psychedelia, experimentele symfonische elektro-rock en avant-gardistische pop. In de praktijk klinkt dat zo: bliepjes, een onregelmatige drum en bas, overgoten met gitaareffecten, veel synthesizer en distorted zang (meestal aardedonker, soms Focus-achtig hoog). Het EDM-nummer ‘Exo’, met veel drops, doet dan weer aan The Prodigy denken.
De buitenaardsen weten bovendien hoe je een set zorgvuldig opbouwt en openen met koelere elektronische nummers als ‘DNA’. Op één derde van de set lijkt het voorprogramma van Mr Vast energieker en meer out there dan de hoofdact. Langzamerhand zet HENGE echter de hit-hyperdrive aan, met ‘Slingshot’ en ‘Mushroom One’. Naast de catchyer nummers helpt het ook dat frontman Zpor vlak voor het publiek danst, gebaart en gitaart. Slotnummer ‘Demilitarise’ wordt een massameezinger van bijna tien minuten.
Primal
De zaal reageert primal op de verandering. Voelsprietendragers, kerstboomverlichting-behangenen, lichtstaafdragers, paarse en rondgegooide groene opblaaspoppen van aliens, narrenkapdragenden: allemaal verdwijnen ze in enorme moshpits, polonaises en crowdsurfgolfslag. (“Wie is hier niet menselijk?” Verschillende toeschouwers steken hun hand (?) op.) Een bril wordt vanaf de vloer omhooggesmeten en haalt bijna het tweede balkon. Het is de clip van ‘Witch Doctor’, maar dan in het echt.
“Humans, you are fun!”, zegt HENGE, en dat blijkt. “Have you been anywhere nice recently?”, vragen ze. Een jonge vrouw uit publiek reageert ondeugend. “Uranus? That is a gas giant, isn’t it? Was it good?" Ook uit zichzelf is de band grappig: de Aarde “is in my personal top 17 of planets” en “this venue is a functional space ship. You are an adequate crew, we should blast off together!" Onder alle humor is de band echter serieus. Wie luistert, hoort een duidelijke boodschap vanuit galactisch perspectief: ecologisch, unitair en pacifistisch.
Over HENGE is goed nagedacht en jarenlang aan geslepen, tot de act net zo helder is als de plasmabol op het hoofd van de frontman.
