Gurriers serveert prettige paniekaanvallen in Maastricht
Ieren verdienen én krijgen kolkende zaal
De programmering van de Muziekgieterij in Maastricht levert soms heerlijke taferelen op in de foyer: doelgroepen die botsen, werelden die samenkomen en je kunt precies aan de gezichtsuitdrukking van mensen zien naar welke zaal ze op weg zijn. Gisteren was weer zo'n dag: Racoon, die voor een slordige vijfenvijftig euro (wié verzint die ticketprijs?!) hun oersaaie popliedjes de grote zaal in slingeren, terwijl in de kleine zaal Gurriers, één van Ierlands grootste opkomende rocksensaties, voor ongeveer een derde van die prijs de boel aan gort speelt. Je mag raden waar wij naartoe gingen.
We willen geen kwade Racoonfans voor de deur, dus laten we het daar maar bij houden. Maar eerlijk is eerlijk: de kleine zaal van de Muziekgieterij is sowieso superieur aan de grote. Knusser, lager podium en bovenal een stuk minder praters - al ligt dat vaak ook aan de geprogrammeerde acts. Gurriers, de Ierse band die vorig jaar met Come And See zomaar één van de beste rockplaten van het jaar afleverde, stond al twee keer eerder in deze fijne zaal. Eerst tijdens Bruis in 2022, daarna op het gratis showcase-event Zero For Three. En nu dan eindelijk met hun eigen show. Het stel vrienden uit de stad van onder andere Gilla Band en Fontaines D.C. is goed bezig: dit jaar op Rock Werchter en Down The Rabbit Hole, vorig jaar al te vinden op Pukkelpop en Best Kept Secret. Het grote publiek kan niet veel langer uitblijven.
Mood Bored
Nog zo'n band waarbij het al een tijdje broeit: Mood Bored. Het Tilburgse trio trok eerder al door Europa met Nation of Language en bracht onlangs hun tweede EP uit. Waar het debuut nog voorzichtig schommelde tussen dreampop en indierock, klinkt Too Much? een stuk gruiziger, venijniger ook. Live klinkt de band nog minder gepolijst, meer rammelend en rauw, ergens in het spanningsveld tussen bands als NewDad, Mannequin Pussy en Momma.
Opener ‘All The Time’ is afkomstig van hun laatste EP. Zangeres en bassiste Myrte Driesenaar zingt trefzeker over de pechgeneratie en de bijbehorende financiële kopzorgen — nog net iets nijpender als je muzikant bent. Een supporttour, hoe eervol ook, betekent voor een band van dit formaat vooral: betalen om te mogen spelen. Dat niet iedereen boven het maaiveld uitkomt, weten ze zelf ook wel. Toch heeft Mood Bored iets dat blijft hangen. En dat komt met name door de nieuwe songs. Neem ‘Wake Up With You (WUWU)’, dat eindigt met een heerlijk noisy outro, of ‘Wet Faced & Ugly’ (over een huilende baby), waarin de band nét niet uit de bocht vliegt. Gitarist Daan Stuyven voorziet elk nummer van een vleugje eigenzinnigheid en tilt daarmee het geheel naar een hoger plan. Mood Bored hoeft voorlopig niet meer terug naar het moodboard wat ons betreft.
