Grote Geelstaart & SØWT laten Volt bezield en beduusd achter
Gecontroleerde ontregeling als Total Erlebnis
Zelden kwam de waan van de wereld zo direct binnen als vanavond in Sittard. Pijn, liefde, wanhoop en hoop botsten frontaal op elkaar, en lieten een zaal achter die moet bijkomen van alles wat zojuist is gebeurd. Het Zeeuwse Grote Geelstaart en het Eindhovense SØWT zijn allebei bands die zich geen bal aantrekken van genregrenzen. Ze delen een hang naar frictie en dynamiek, en doen dat ieder op geheel eigen wijze. Dit voorjaar toeren ze samen door Nederland en vanavond staat Poppodium Volt in Sittard op het menu. Wie zoekt naar een hokje als houvast, heeft het lastig: deze bands weigeren zich te laten vangen en gooien alle grenzen en registers open. Vanavond laten ze zien hoe ver je daarin kunt gaan zonder het publiek kwijt te raken.
Noise, prog, funk, postpunk, met invloeden uit jazz, disco, electro? Wie de muziekstijl van Grote Geelstaart kan definiëren, moet haast over bovennatuurlijke krachten beschikken. In september vorig jaar kwam hun debuut-EP Van Reijnst uit en de ene recensie is nog lovender dan de andere. Inmiddels bouwt de band gestaag aan een groeiende fanbase.
Grote Geelstaart betreedt het podium in hun inmiddels kenmerkende outfit: witte overhemden en strak geknoopte dassen. Het oogt bijna bureaucratisch, maar deze vijf jongeheren kleuren allesbehalve netjes binnen de lijntjes. Vanaf de eerste minuten wordt duidelijk: dit is niet slechts muziek, dit is beleving. Triolen, tempowisselingen en maatverschuivingen buitelen over elkaar heen, alsof ze een wedstrijdje doen wie het meest ontwrichtend is. Toch blijft het steady en strak. Deze mannen weten wat ze doen en vliegen nergens uit de bocht.
De tracks vloeien in elkaar over en het is ondoenlijk om bij te houden waar een nummer eindigt en het volgende begint. Het gevolg? Het publiek moet zich laten meevoeren, of het nu wil of niet. Met chaotische precisie creëert Grote Geelstaart een geheel eigen continuüm. Het is theatraal, het is hard, het is urgent en onrustbarend. Het is overweldigend. Naast werk van hun debuut-EP krijgen we onder meer de nieuwe single ‘Vracht 7’ te horen, die volgende week uitkomt. Deze lijkt iets toegankelijker, maar heeft nog steeds die onverwachte wendingen die de muziek van Grote Geelstaart zo kenmerkt.
Grote Geelstaart moet je ondergaan om het te begrijpen. Laat je sores los en dompel je onder. Tip voor de grootste zenuwpezen: neem vooraf een pammetje. Dit is geen optreden waar je voor je ontspanning, tussen neus en lippen door naar kijkt. Dit is iets waar je in verdwijnt. En waar je daarna echt even van moet bijkomen.
De Eindhovense band SØWT is in 2016 opgericht en heeft zich ontwikkeld tot een van de meest eigenzinnige acts uit de Nederlandse underground. In de huidige bezetting bestaat de band sinds 2022. Gek genoeg is hun naam buiten Nederland groter dan binnen de landsgrenzen, mede dankzij internationale tours met Mudhoney en METZ.
De set opent met ‘One more Fucking love song’ van hun laatste album Is This The Hard Part? (2025), waarvan nog meer nummers ten gehore gebracht worden. De gitaren schuren, de ritmesectie stuwt en daaroverheen zweeft de stem van zangeres/bassiste Danielle Warners, die moeiteloos schakelt tussen breekbare zang en rauwe punk-uithalen. Halverwege de set kondigt Warners twee nieuwe nummers aan met een oproep aan het publiek: “Wees lief voor ons.” Dit moment van kwetsbaarheid wordt direct gevolgd door muziek die juist het tegenovergestelde lijkt te willen. ‘Phentermine‘ en ‘Never See You Again’ beginnen ingetogen, bijna voorzichtig, maar bouwen langzaam op naar een intensiteit die je niet ziet aankomen. Vooral dat laatste nummer blijft hangen door de spanningsboog en het subtiele begin.
De tracks van de EP Things That Rhyme With Pain uit 2024 zijn directer, soms gruiziger, maar passen naadloos in het geheel. ‘Vain’ is voor ons een van de hoogtepunten van de avond: een relatief rustig nummer dat zich ontvouwt tot een meeslepende, bijna hypnotiserende ervaring.
Intrigerend is de chemie tussen de bandleden. In de samenzang ontstaat een spanning die de nummers naar een hoger niveau tilt. Het is geen klassieke lead/backing-dynamiek, maar een dialoog. Soms harmonieus, dan weer botsend. De set beweegt voortdurend tussen uitersten: ingetogen passages worden abrupt onderbroken door uitbarstingen van gitaargeweld. Toch voelt het nergens gemaakt of geforceerd. De band beheerst het spanningsveld en weet met chirurgische accuratesse te doseren.
In Volt komt vanavond alles samen: experiment en precisie, controle en ontsporing. Het resultaat is een avond die niet per se makkelijk is, maar zonder meer overtuigt.
