Zoals aangekondigd brengt Drunken Dolly samen met Mr Irish Bastard en The Cloverhearts het feest naar Annabel. De zaal komt een beetje onwennig over in deze setting en lijkt bovendien de memo gemist te hebben over de te verwachten hoeveelheden bier die er nodig zijn. Blijft ook lastig, een uitstraling vasthouden die alle mogelijke bezoekers aanspreekt. Gelukkig blijkt de formule vanavond universeel, zoals de beste feesten dat zijn.
Mr Irish Bastard weet het goed te omschrijven: op St. Patrick’s Day is iedereen een beetje Ier. Ze mogen dan wel uit Duitsland komen, heel ver van elkaar af ligt de feestbeleving tussen Dublin en Berlijn ook weer niet. Zoals met alle leuke dingen geldt dat hoe langer je erover na moet denken, hoe minder leuk je het voor jezelf maakt. Dus als er dan een nummer gespeeld wordt dat wel heel veel lijkt op Holiday van Green Day, moet je daar niet te veel bij stil blijven staan. Omarm het goede gevoel! Waarom ben je hier anders? Kijk maar gewoon naar de mensen op het podium die in alles laten merken dat ze er zin in hebben. Zelfs de blokfluit, op zichzelf een knullig instrument, komt zeer feestelijk uit de verf.
Met The Cloverhearts wordt deze formule behoorlijk op de proef gesteld. De zanger is een soort hybride tussen Billy Joe Armstrong en de frontman van Scooter. Klinkt geinig inderdaad, maar ook een beetje moeilijk serieus te nemen. De folkpunk ontstijgt vrijwel nooit het niveau van ‘bier, bier, bier’. Feest is een geweldig concept alleen het moet er niet te dik bovenop liggen. Toch heeft de band een troef achter de hand. Wij weten vanwege een prachtig carnavalsavontuur heel goed te herkennen of dit instrument goed bespeeld wordt (3voor12 Limburg heeft recht op eerste publicatie hierover, red.), en als er dan iets in your face moet zijn, dan maar een doedelzak. Wie daar niet van kan genieten begrijpt niet waar feest om draait.
Drunken Dolly is zijn eigen hoofdact, en dat maken ze waar. De pit stopt alleen tijdens de ironische overpeinzingen van de zanger, en ook dat geeft helemaal niets. Muzikaal staat het namelijk als een huis, en niemand die zal twijfelen of de feestformule niet te ver opgerekt wordt. Wie het hier niet naar zijn zin kan hebben, doet toch echt zelf iets verkeerd. Zoals in ons interview eerder deze week al bleek, is deze band zo goed op elkaar ingespeeld dat alles als een goed geoliede machine doordendert: meezingers, beukers, vleugjes melancholie, punk in optima forma. En zoals Mr Irish Bastard al liet zien is het Ierse vernislaagje uitstekend geschikt om mensen samen te brengen voor de leukere dingen in het leven.
