Dit was de woensdag van Left of the Dial
Van kerk tot kroeg: de Rotterdamse muziekscene laat zich van alle kanten zien
Eén keer per jaar kleurt Rotterdam blauw en staat de gehele binnenstad in het teken van livemuziek. Left of the Dial is het festival waar veel internationale acts de kans krijgen om (voor het eerst) de oversteek te maken naar Nederland. En voor het eerst sinds 2018 staan er geen drie, maar vier festivaldagen op het Left of the Dial blokkenschema.
Van over de hele wereld komt het publiek eind oktober naar de havenstad om de beste en nieuwste alternatieve bands te zien spelen. Nu het festival sinds de eerste editie flink is gegroeid, is het tijd geworden om meer van de locals te laten zien. Het internationaal gerenommeerde showcasefestival richt op deze extra dag de schijnwerpers op de Rotterdamse muziekscene. Op vier van de zesentwintig podia van het festival laten nieuwe en befaamde acts deze avond zien wat het lokale circuit te bieden heeft. Op deze regenachtige avond worden kerk en café platgespeeld.
Rotown: Van rustige start naar chaotische climax
De avond wordt afgetrapt in Rotown. Even ervoor verzamelt het publiek zich al rondom de Nieuwe Binnenweg. Rotown is en blijft een sterlocatie wat betreft Left of the Dial, het is vertrouwd en je voelt aan alles: de bezoekers zijn duidelijk blij om terug te zijn.
Magasin krijgt de eer om te openen. De band bestaat uit Michiel Klein (gitaar), Lola Diaz Cantoni (zang), Milo Mooi Wilten (basgitaar) en Daanie van den IJssel (gitaar). Ze gebruiken een backingtrack voor de drums en met het spel erbij wordt er al snel een continuüm aan gitaarriffs en baslijnen verzorgd, die hoekige ritmes opleveren. Maar vergis je niet, de nummers hebben een dansbare kwaliteit waardoor er zeker wat heup- en hoofdbewegingen plaatsvinden. De zachte meertalige spraakzang van Lola zorgt voor een wat onheilspellende toevoeging die groter wordt door het gebruik van zachte schreeuwen en keelgeluiden. De aftrap is rustig, maar zit goed in elkaar.
Een relatief nieuwe kid on the block is Beige. De vierkoppige band heeft een fanclub meegenomen, die zorgt voor een enthousiaste sfeer in de zaal. Het genre jazz-gaze-rock waar ze zichzelf onder schalen komt meteen naar voren met inspiratie à la King Krule. De zang is zacht en niet continu waardoor er veel interessante afwisselingen ontstaan van classic rock riffs naar meer jazzy invloeden. De subtiel toegevoegde noisegeluiden zorgen voor soepele overgangen. Beige is dansbaar, grungy en DIY. Dit zorgt voor een sfeervolle show die nog kan groeien, maar vooral enorm veel potentie laat zien.
Fellatio is een van die nieuwe namen die je, tenzij je onder een steen hebt geleefd, ongetwijfeld al eens voorbij hebt horen komen. De band deed in 2025 nog mee aan de Popronde, maar heeft dit jaar flink wat meters gemaakt, met optredens op onder meer ESNS en Into the Great Wide Open. Rotown staat dan ook propvol. Zelfs tijdens de soundcheck wordt er al gedanst en gesprongen.
De band speelt een show met vijf bandleden, in tegenstelling tot hun klassieke trio-opstelling. De twee percussie setups en synthesizers zorgen voor geluidseffecten die perfect passen bij de robot-esque zang van frontman Abel van der Heijden die als een bezeten dirigent het publiek meezwiept in de chaotische sound van Fellatio. De ietwat vunzige bandnaam en bijbehorende teksten sluiten naadloos aan bij de rauwe sound, die ondanks alle chaos verrassend samenhangend blijft. Fellatio vormt daarmee een welverdiende climax van de eerste avond in Rotown.
Grote contrasten in Uniek
Onder het licht van de grote discobal is een kleurrijk programma opgesteld in Club Uniek. Verschillende uitersten van het Left of the Dial-spectrum worden bereikt, qua muziek én publiek.
De avond wordt afgetrapt door Poodle. Aan de oproep om te komen dansen wordt al vroeg in de show gehoor gegeven door de goed gevulde zaal. De energieke gitaarriffs, denderende drums en speelse percussie zorgen voor vrolijke en dansbare poprock. Na een energiek begin worden de moeiteloze transities afgewisseld met momenten vol humor. Zo is er een ode aan alle mannen die niesen en wordt het publiek uitgenodigd voor ‘some publieksparticipatie’. Poodle neemt het leven niet te serieus in hun muziek en dat werkt aanstekelijk.
Dat de volgende act wat meer problemen heeft met het leven en de maatschappij is al uit hun naam op te maken. Maar dat maakt de muzikale aanklacht van Systeemfalen zeker niet minder krachtig. Aan de hand van de bezeten zang en screams van voorman ‘Kapitein’ Jeroen word je meegevoerd over een zee aan onrecht. De band schakelt moeiteloos tussen hypnotiserende stonerrockbreakdowns en erupties van muzikaal geweld, aangedreven door snoeiharde gitaarriffs, agressieve drums en een denderende bas. Hierdoor wordt al vroeg in de show de pit geopend. Het is mooi om te zien hoe de band al deze invloeden laat terugkomen in hun muziek. De mix van de verschillende hardere rockstijlen zorgt voor een overtuigend eigen geluid met een duidelijke boodschap. De bandleden lijken de zwaarte van deze boodschap met verbeten gezichten en gutsend zweet als een lijdensweg te ondergaan. In het slotstuk ‘Holy With Grace’ wordt met een ineenstorting van het drumstel de show op passende wijze afgesloten.
Na al dit geweld wordt de stage afgesloten door Leela Rosa. Het kleine groepje mensen dat zich nog in Uniek bevindt, wordt getrakteerd op een gevarieerde show. Met haar gloednieuwe EP Blueprints for a Moving Target op zak neemt Leela Rosa je mee in haar eigen elektronische droomwereld. Met haar loepzuivere stem en pakkende stage presence worden gevoelige teksten en akoestische passages afgewisseld met beukende EDM en rave-beats. Dit zorgt voor een frisse, energieke maar ook melancholische afsluiting van de avond.
In Stalles past alles en toch niets
Ebby benoemt het nog kort, op hun kenmerkende, Dry Cleaning-achtige ironisch onderkoelde toon: ‘vroeger heette dit Club Vibes, maar daar zijn wij nooit geweest’. De helft van de avonden daar was dat maar goed ook, de andere helft een groot gemis. In Club Vibes wist je nooit hoe het ging uitpakken, maar áls het dan leuk werd... brok in de keel weggeslikt, terug naar het heden, waarin Stalles sinds enige tijd de deuren heeft geopend tussen de kroeg aan de Nieuwe Binnenweg en van de club een soort feestzaal annex sociëteit heeft gemaakt.
De nieuwe inrichting heeft zich al eerder bewezen, maar deze avond lijkt er wat aan te schorten. Het geluid is net niet helemaal lekker afgesteld. thrilled klinkt normaal gesproken spannend, intens, alsof er constant iets dreigends staat te gebeuren. Nu, zeker met de zang enorm prominent in de mix, is het net alsof iemand op kantoor weer eens Sky Radio aangezet heeft en Kensington voorbijkomt. Onze welgemeende excuses aan thrilled voor deze vergelijking, we bedoelen het niet zo, en hadden het écht liever anders gezien. Gelukkig leert een kleine blik om ons heen dat we de enige lijken te zijn die hier last van hebben. Bovendien ontkom je er ook met slecht geluid niet aan dat deze band gewoon enorm goed is. Het is dan ook jammer dat ze één van de weinigen zijn die geen twee keer spelen.
Een band die wel vaker te zien is, ook zonder Left of the Dial trouwens, is Doom Fever. Hun geluid is minder dynamisch dan thrilled, en daarmee des te meer hypnotiserend. Heerlijk. Gezien de concurrentie op de podia om ons heen kun je niet spreken van een afgeladen Stalles, maar de intimiteit die je daarvoor in ruil terugkrijgt, werkt goed voor deze band. Doom Fever is zo’n band waarvan je je afvraagt hoe ze zoveel textuur in één liedje weten te verwerken met slechts drie leden. Voor het publiek dat nog weet waar de rookruimte vroeger zat, doet het denken aan Dinosaur Jr, en een beetje Smashing Pumpkins. De jongere generatie zal hun geheugen voelen tasten naar Parannoul, of een variant van Wunderhorse die wél urgent klinkt. Komt dat zien in Time Is The New Space deze zaterdag!
Bij Ebby klinkt het geluid in Stalles inmiddels een stuk beter. Net op tijd, want om de relatief kale arrangementen tot hun recht te laten komen, moet er een stuk meer lucht overblijven. Een flink contrast met de twee andere bands en de leeggestroomde zaal doet vermoeden dat er ergens anders flinke namen beginnen. Het is wel even lekker landen eigenlijk, deze rust. ‘Wegdromen op een barkruk’ had zo de titel van een nieuwe Martin Hoogkamer hit kunnen zijn, maar we vermoeden dat we véél liever naar Ebby luisteren.
Arminius: Een (post)punk extravaganza
De oude remonstrantse kerk uit 1895 is vanavond het podium voor drie toonaangevende bands uit de lokale scene. In het voormalige bedehuis staat een avond vol met (post)punk op het menu. Onder het immense orgel staat de stage waar Smudged, Loveth Besamoh en Library Card op hun eigen wijze prediken voor de volle kerk.
De openingsdans wordt begeleid door party krautrock extraordinaire Smudged. Het zestal heeft de taak om de zaal op deze koude avond direct van hitte te voorzien. Met een mix van noisepunk, elektro en techno zetten ze zonder moeite de toon voor de avond. De band dendert vanaf het eerste nummer met een muur van geluid door de zaal, waar Bart distorted de teksten over uitspuwt. Gitaar en saxofoon wisselen met precisie de lead-en ritmesecties af op een basis van zware drums, synth en bas. Hoe verder we in de set komen, hoe warmer de band en het publiek worden. De jassen die de toeschouwers nog aanhadden gaan langzaam uit en van stilstaan is geen sprake meer. De rockformatie brengt de show steeds verder naar een clubnacht waar de kick en bas je sturen in het ritme. Zo eindigt de set in een elektronische uitzinnigheid waar de gitarist dansend onder de hoge daken van de kerk, klappend met slippers in zijn hand, de muziek viert met de Rotterdammers.
‘To Love/Speak Truth’ is de letterlijke vertaling van de naam die de Kameroense multi-instrumentalist en producer Loveth Besamoh heeft gekregen en niks minder komt naar voren in zijn teksten. Deze avond laat hij met band zien waarom zij De Grote Prijs van Rotterdam hebben gewonnen. De galm van de kerk vult zich met toms wanneer de band het eerste nummer inzet. De spanning bouwt op en leidt tot een postpunk chorus waar het publiek voor gekomen is. Met afropsychedelische invloeden houdt Loveth Besamoh ons vast wanneer hij zijn gitaar inruilt voor de percussie. Vloeiende ritmes vullen de zaal waaroverheen hij zijn verhaal verkondigt. De spanning blijft zich opbouwen waar de band de ‘post’ van de postpunk steeds meer loslaat. Met snelle drums en snoeiharde gitaren eindigt de show in een punkextase die nog lang bijblijft.
De laatste, maar zeker niet de minste, band die het podium van de kerk betreedt is Library Card. Vier jaar na hun Left of the Dial debuut geeft de band een lesje hedendaagse postpunk. Gemixt met noiserock weten ze met zijn vieren de zaal eerst vol, en daarna plat te spelen. Maatschappijkritische teksten worden dit laatste uur compromisloos ten gehore gebracht waarbij rauwe emoties afwisselen met spoken word. Wanneer de laatste noot gespeeld is en de zaallichten aangaan is het publiek er nog niet klaar mee. Snel gaan de lichten weer uit en spelen ze als toegift een ouder nummer, dat het cirkeltje rond maakt van hun Left of the Dial avontuur.
Als deze avond ons één ding heeft laten zien, is het de diversiteit van onze Rotterdamse scene. Op vier van de vaste festivallocaties heeft nationaal en internationaal publiek kennisgemaakt met wat de havenstad te bieden heeft. In Rotown, toch wel de uitvalsbasis van het hele festival, werd opgebouwd tot de chaotische climax die zichzelf Fellatio noemt. In Uniek was de line-up net zo uiteenlopend als de naam doet vermoeden, met de punk van Systeemfalen als grootste contrast. In Stalles was na een avond draaien aan de knoppen bij de laatste act dan toch een goede mix te horen. En in de Arminiuskerk stonden zoveel sterke bands dat er geen hoogtepunt uit te kiezen viel.
De avond eindigt met de eerste afterparty van het festival. Kaas FM staat in Rotown om het eerste clubje feestgangers te voorzien van een avond vol alternatieve muziek. Ingrid Enache, de dj van de avond, heeft zich met Kaas FM ondergedompeld in de lokale muziekscene. Een passender einde voor deze woensdagavond is er niet.
Is het je niet gelukt om erbij te zijn? Geen zorgen! Dit weekend spelen deze artiesten ook tijdens het gratis The Official Unofficial!
