The Official Unofficial: zaterdageditie
met o.a. Prewn, Mark Lotterman, Midding, Barren Sea & Girlhead
Meer dan 50 gratis shows, verspreid over verschillende locaties, allemaal gecureerd door vrienden van het Left of the Dial-team. Juist, we hebben het over The Official Unofficial. Een soort vriendenevenement, zoals de organisatie het zelf omschrijft, maar dat bekt niet zo lekker. Tussen de namen duiken ook wat acts uit het officiële programma op, maar er is genoeg nieuw (en Rotterdams!) geluid. Je begrijpt: het feest begint hier.
Mark Lotterman
In de prachtige Paradijskerk speelt en zingt Rotterdammer Mark Lotterman. De (aanvankelijk minimalistische) synths en beats begeleiden een bijna zingzeggende Adrian Crowley. Marks' poëtische, soms kurkdroge teksten gaan over verschoppelingen, mislukkelingen en maatschappelijke tragiek. In helder Nederlands heeft hij een goed oog voor lulligheid: 'Bordje op schoot: aardappelpuree'. Ook zichzelf relativeert Mark. Een keyboardprobleempje begeleidt hij met: 'Door dit soort onprofessionaliteiten mag ik dus niet meedoen met het echte Left of the Dial.' De gastzang van Sophie Reekers verklankt de kinderlijke onschuld.
Lila Tristram
Het is een enorm druilerige middag in Rotterdam. Een man of tien druppelt de zaal van De Doelen binnen om Lila Tristram te zien. Geen slechte opkomst gezien het weer. En wie blijft hangen, krijgt er iets moois voor terug. De vierkoppige band speelt met gitaar, bas, drums en harp, een volledig geïmproviseerde set, die laveert tussen dromerig en intens. Na een korte intermezzo met het publiek, pakt Lila de set weer op en improviseert ze nog een paar minuten verder. En ook dan brengt ze zonder maar een woord gezongen te hebben, muziek om bij weg te dromen.
I Dreamed I Dream
De postpunk, coldwave, en noise van dit kwartet krijgt haar unieke randje door de vrij onconventionele apparaten die voor de toetsenist staan. Geen idee waar ze deze gevonden hebben, maar het klinkt vet. De enthousiaste gitarist kiest bij elk nummer weer een andere plek, wat een jolig, haast ondeugend contrast vormt met de verder zware muziek. In sommige teksten keren dromen daadwerkelijk terug, en die verhalen klinken even beklemmend als de rest van de muziek. Het is donker, maar daar is ruimte voor. Dat het er mag zijn, brengt verlichting.
Junk Drawer
Junk Drawer uit Belfast staat in Club Centraal; hun optreden wordt gehost door het New Yorkse showcasefestival The New Colossus. Het viertal speelt postpunk die soms doorslaat naar punk-psychrock. Glimpen van Dada worden zichtbaar als leadgitarist Rory Dee tijdens het eerste nummer wolvengehuil produceert. Ze zijn extreem veelzijdig, maar deze leadgitarist kan écht alles. Hij is tijdens de set ook afwisselend de leadzanger, bassist en drummer. Startbassist Brian Coney speelt geen ritmegitaar, maar soleert waar mogelijk. Hun gitaarspel wordt gedistorteerd tot klanken die doen denken aan een xylofoon in psychedelische rock.
House Arrest
Het stinkt in café Voorheen Voigt. Bij de net te late binnenkomst wordt de recensent van dienst gegroet met de zinsnede 'it’s hard to breathe', en nondeju de mannen van House Arrest hebben gelijk. Niet dat het deert, want we gaan heerlijk hard op deze garagepunk, en daar lijkt iedereen in de kolkende minimassa het mee eens te zijn. Ongepolijst rammen met een bezeten frontman in pak, die enerzijds stijf staat van de testosteron en anderzijds heerlijk losjes beweegt op een manier die bijna richting voguen gaat. Ongelofelijk leuke band.
69 Charger
Het Eindhovense 69 Charger drukt het gaspedaal diep in en laat horen waarom hun garagerock‑’n‑roll nog altijd staat als een huis. Hoge snelheid, stevige riffs en een drummer die het ritme strak vasthoudt, maken van elk nummer een explosie van energie. Tussen de nummers door vertelt de gitarist anekdotes en trekt de zanger het publiek actief het optreden in. De sound beweegt als een ronkende motor door de ruimte: direct, rauw en meeslepend.
Ook gezien
Girlhead
Een brakke muziekjournalist is geen knip voor de neus waard, zou je zeggen. Maar goh, de intieme nummers van Girlhead komen toch net wat dieper binnen bij het zwakke en gewillige vlees van een katerend lichaam. Girlhead blijkt vandaag een akoestische solo-act, want 'the boys had to work', en eigenlijk is dat totaal geen straf. Terwijl het buiten onophoudelijk regent, speelt ze twinkelende, gevoelige nummers die goed tot hun recht komen in het met kranten, klokken en kaarsen gevulde café Vrijmoed.
The Homesick
Op de bijzondere locatie aan het waterfront in Rotterdam, die speciaal voor dit weekend van Left of the Dial werd geopend, speelde The Homesick een set die je letterlijk voelde: de diepe bas trilde door je hele lichaam, ondersteund door hun elektronische sound die de nummers een extra laag spanning gaf. Het trio uit Dokkum combineert post-punk met noise-pop en een constante onderhuidse dreiging.
Filthy McNasty
Op de koude, stormachtige zaterdag barst Filthy Mcnasty op Vessel 11 los. Het Westfriese trio gaf een hoog tempo set: kaal bovenlijf van de drummer, brute riffs, en frontman die zich letterlijk in het publiek stortte om tussen de mensen te zingen. Het nummer over misbruik van blanke mannen in machtsposities, werd geserveerd zonder omhaal, met de brutale directheid die bij deze band hoort. Punk, hardcore en rock-’n-roll samengevat tot één woeste adrenalinestoot.
Always Christmas daytime dancing (Rotown-feest)
Ja, de pepernoten liggen al lang in de schappen, en om de kerstversieringen kom je ook al niet meer heen. Maar een kerstfeest in oktober? Dat hebben we nog niet eerder gezien. Helemaal in Christmas spirit was er zelfs een zogeheten humbling wheelchair experience. Want manoeuvreren in een rolstoel tussen obstakels laat je écht voelen wat toegankelijkheid – of het gebrek daaraan – betekent. Mooi initiatief dus. Pluspunt van dit feest: de bijbehorende kerstmutsen. Minpunt: het aantal Mariah en Wham-bangers, zat ver onder de kerstnorm.